ตอนที่ 28 ไม่สบาย

     เช้าวันอาทิตย์ ที่แสนจะสุขสบายของทุกๆ คน แต่ก็ยังมีเด็กชายคนหนึ่ง ที่นอนกระสับกระส่าย เพราะพิษไข้รุมเร้า ทำเอาคนที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่สามารถหลับอย่างสบายได้ จนต้องลุกขึ้นมาถาม

     "แบงค์ครับ เป็นอะไรรึเปล่า" พูดพร้อมกับทาบหลังมือของตนไปอังกับศีรษะคนป่วย แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อปริมาณความร้อนที่กระทบกับหลังมือนั้น ไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

     "แบงค์ครับ ไปหาหมอดีมั้ย ตัวร้อนมากเลยนะ"

     "อื้ม....ไม่ไป...ออกไปห่างๆ ร้อน" เมื่อแบงค์บอกว่าร้อน ดราฟก็รีบลงจากเตียง ไปปรับอุณหภูมิแอร์ทันที แต่...

     "อื้ม...นะ..หนาวอ่ะ...เบาแอร์หน่อยสิ" พอแบงค์บอกว่าหนาว ดราฟก็ต้องรีบไปปรับแอร์ใหม่ทันที แต่ก็ไร้ผล

     พอรู้แล้วว่า ไม่สามารถปรับแอร์ให้เข้ากับสภาพร่างกายของแบงค์ได้ ดราฟจึงรีบเข้าไปในห้องน้ำ รองน้ำใส่กะละมัง แล้วรีบกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กๆ อีกผืนทันที

     เมื่อเข้ามาถึงในห้อง ดราฟก็รีบนำผ้าขนหนูจุ่มน้ำ แล้วบิดหมาดๆ และเริ่มเช็ดตัวให้แบงค์เบาๆ ตอนแรกแบงค์ก็มีสะบัดหนีนิดหน่อย แต่ด้วยความเย็นสบายของน้ำ ทำให้แบงค์เลิกดิ้น แล้วปล่อยให้ดราฟเช็ดตัวต่อไป

     ดราฟค่อยๆ เช็ดจากบริเวณหน้า ลงมาที่ลำคอ ที่เต็มไปด้วยรอยแดง ลากผ่านแผ่นอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ ดราฟมองด้วยความรู้สึกละอายใจ แผ่นอกที่เต็มไปด้วยรอยแสดงความเจ้าของ ที่ดราฟฝากเอาไว้เมื่อคืน ไม่ใช่แค่ที่ลำคอและแผ่นอก แต่มันมีอยู่ทั่วตัวของแบงค์เลย ดราฟคงไม่รู้สึกแบบนี้ ถ้าเค้าเชื่อแบงค์ ไม่ไปกินเหล้า แล้วก็ระวังมากว่านี้

     'โดนยาสองวันติด แบบนี้ บอกใคร ใครเขาจะเชื่อ เฮ้อ! ' ดราฟคิดอย่างปลงตก

     'พี่โต้งก็เหมือนกัน แมร่ง~ เล่นอะไรบ้าๆ ก็ไม่รู้ ถ้าแบงค์เป็นอะไรไปนะ จะไปเอาเรื่องให้ถึงที่เลย' ดราฟคิดอย่างแค้นๆ ในตัวพี่โต้งนิดหน่อย ขณะที่ยกกะละมังไปเก็บ

     ดราฟเดินกลับมาที่เตียง นั่งลงข้างๆ มองใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยพิษไข้ของแบงค์เงียบๆ แล้วเมื่อสังเกตว่าเกือบเที่ยงแล้ว ดราฟจึงตัดสินใจจะไปทำข้าวต้มให้แบงค์ทาน แต่ก่อนที่จะออกจากห้อง ก็ไม่ลืมที่ที่จะจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของแบงค์..........

     ..............................

     "แบงค์ครับ แบงค์ ตื่นมาทานข้าวต้มหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะได้ทานยา นะครับแบงค์"

     "อืม..ม่ายอาว" แบงค์พูดพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว

     "โถ่...แบงค์ ไม่เอานะครับครดี ทานข้าวต้มหน่อย แล้วเดี๋ยวจะได้ทานยา" ดราฟที่เริ่มเห็นเค้าว่า ใช้ไม้อ่อนคงไม่ได้ผล จึงต้องเริ่มเปลี่ยนมาใช้ไม้แข็ง

     ดราฟวางชามข้าวต้มไว้บนโต๊ะ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกมา โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มจะเป็นยังไง พร้อมกับทำหน้าดุ เป็นเชิงสั่ง

     "ม่ายอาว...แบงค์ปวดหัว แบงค์จานอน" ส่วนทางแบงค์ที่เห็นว่าดราฟไม่ยอมให้ตนนอน จึงเริ่มงอแงออกมา

     "ถ้าไม่ยอมกินข้าว กินยา แล้วจะหายปวดหัวได้ไงล่ะ" ดราฟพูดเสียงดุ พร้อมกับจับตัวแบงค์ให้นั่งพิงหัวเตียง ซึ่งแบงค์เองก็ขัดขืนอะไรไม่ได้มาก เนื่องจากพิษไข้ได้ดูดเอาเรี่ยวแรงไปจนเกือบหมด

     "ทานหน่อยนะครับ ถ้าไม่ทานจะหายได้ยังไง" ดราฟพูดพร้อมกับหยิบชามข้าวต้มมาไว้ในมือ พร้อมกับตักข้าวต้ม ขึ้นมาเป่า แล้วไปจ่อที่ปากของแบงค์

     ส่วนทางแบงค์ ที่พอได้กลิ่นหอมๆ ของข้าวต้ม ก็เริ่มหิวขึ้นมา แล้วจึงยอมให้ดราฟป้อนข้าวต้มไปโดยไม่บ่นอีก แล้วในที่สุดข้วต้มก็หมดลงจนได้ ขณะที่ดราฟเอาชามข้าวต้มไปเก็บ แบงค์ก็เตรียมตัวนอนต่อทันที แต่...

     "อ๊ะ! เดี๋ยวอย่าเพิ่งนอนนะครับ ต้องทานยาก่อน" แบงค์เมื่อได้ยินคำว่า 'ยา' เท่านั้นล่ะ ก็พูดสวนขึ้นมาทันที

     "ไม่เอา! ดราฟก็รู้ว่าแบงค์เกลียดการกินยา" แบงค์ของเรา เริ่มเข้าโหมดงอแงอีกครั้ง

     "ถ้าไม่กินก็ไม่หายนะ" เมื่อแบงค์เริ่มงอแง ดราฟก็จำเป็นจะต้องงัดเอาไม้แข็งขึ้นมาใช้อีกครั้ง แต่เมื่อดราฟทำอย่างนั้น แบงค์ก็ยิ่งงอแงหนักขึ้นไปอีก

     "ก็บอกว่าไม่กิน ไม่กิน ได้ยินมั้ย"

     "ก็บอกว่าให้กิน ได้ยินมั้ย เดี๋ยวไม่หาย แล้วมางอแงไม่ได้นะ"

     "ก็ถ้าไม่ทำอะไรกัน ซัก2-3 ปี เดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็หาย แถมแข็งแรงไปอีก2-3ปี ไม่ต้องกินยาอีกด้วย" (แอ่ก... คนแต่งโดนท่านผู้อ่านรุมตื้บ - -) พูดจบ ก็ยิ้มยิงฟัน แล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อทันที

     แต่ทว่า ดราฟของพวกเรา ต้องไม่รอให้แบงค์หายป่วยด้วยิธีนั้นเป็นแน่ จึงก้าวเท้าเดินไปที่เตียง พร้อมกับยาและน้ำในมือ

     "จะยอมกินยาดีๆ มั้ย?" ดราฟถามเป็ครั้งสุดท้าย แล้วคำตอบที่ได้ ก็ทำเอาดราฟฟิวส์ขาด

     "ไม่! " สิ้นเสียงของแบงค์ ดราฟไม่รอช้า ส่งยาและน้ำเข้าปากตัวเอง และประกบจูบแบงค์ทันที ส่งน้ำและยาลงคอของแบงค์ไป แต่ดราฟก็ไม่ได้ละริมฝีปากออกมาทันที ยังคงดูดดื่มกับความหวานของริมฝีปากของแบงค์อยู่สักพัก จึงจะยอมผละออกมา

     "ถ้าคราวหน้าดื้ออีก อาจจะโดนมากกว่านี้นะ จากไม่ทำอะไร 2-3ปี เปลี่ยนเป็นตลอด2-3ปี ดีกว่านะจ๊ะ ที่รัก" ดราฟพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ที่ทำเอาแบงค์หน้าแดง ที่ไม่รู้เกิดจากพิษไข้หรือจากอะไรกันแน่

     "เอาล่ะ นอนได้แล้ว จะได้หายเร็วๆ " ดราฟพูดพร้อมกับจับให้แบงค์นอนลง ห่มผ้าห่มให้ แล้วก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่

     "หายไวๆ นะครับคนดี..." นี่เป็นประโยคสุดท้าย ที่แบงค์ได้ยิน ก่อนจะจมลงสู่ห้วงนิทรา

     ดราฟที่เห็นว่าแบงค์หลับไปแล้ว แล้วตัวเองก็เหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อวาน จึงล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วก็หลับไปในที่สุด


To be Con..........