ตอนที่ 19 ความคิด

     เช้าวันที่ 1 ม.ค.

     บางคนอาจยังเมาไม่เลิก

     บางคนอาจกำลังนอน

     บางคนอาจอยู่ในงานเลี้ยง แต่...

     ทุกคนล้วนมีความสุข

     เช่นเดียวกับ สองร่างที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง สักพักแบงค์ก็เริ่มขยับตัว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าดราฟยังหลับอยู่ แบงค์จึงหยุดขยับตัวแล้วเปลี่ยนมานอนมองดราฟแทน 'เฮ้อ ดวงตาคู่นี้สินะที่ใช้มองเรา จมูกอันนี้สิน่ะที่หอมแก้มเรา แล้วก็ริมฝีปากนี้สินะที่ใช้จูบเรา มันรวมกันแล้วดีจริงๆ ดีจริงๆเลยนะที่พอรวมกันแล้วก็เป็นหน้าของดราฟ' แบงค์คิดไป พลางยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มดราฟ แต่ยังไม่ทันถึง ดราฟก็ลืมตาขึ้นมา

     "จะลักหลับเค้าหรอ ไม่ต้องก็ได้เค้ายอมตัวอยู่แล้ว" พูดแล้วก็ก้มลงจูบแบงค์ทันที

     "อืม...อืม...มะ...ไม่ได้ลักหลับซะหน่อย" เมื่อดราฟละริมฝีปาก แบงค์ก็รีบหอบหายใจแล้วก็รีบแก้ตัวทันที

     "เอ...แล้วใครนะจะหอมแก้มเค้า ยังงี้เค้าไม่เรียกว่าลักหลับ แล้วเรียกว่าอะไร หึ" ดราฟพูดขึ้นพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้แบงค์

     "กะ...ก็ไม่ใช่ซะหน่อย" แบงค์ตอบอย่างอ้อมแอ้มเมื่อจนมุมดราฟ

     "อ่ะ...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ งั้นเค้าไปอาบน้ำดีกว่า จะได้ลงไปทำอะไรให้ตัวกินด้วย" อยู่ดีๆดราฟก็เปลี่ยนอารมณ์ซะเฉยๆทำเอาแบงค์งงเป็นไก่อบผ้านวมเลยที่เดียว

     "แบงค์จ๋า กินข้าวได้แล้ว มาเร็วๆเดี๋ยวจะได้ไปเที่ยวกัน" เมื่อทำอาหารเสร็จดราฟก็เรียกให้แบงค์มากินข้าวเพื่อจุดประสงค์?

     "กินแล้วน่ะ..." กำลังจะขออนุญาติกินตามมารยาทแต่ก็ต้องหยุดทันทีเมื่อดราฟ

     "หยุดเลยตัว มานี่ มานี่ อาหารสูตรนายดราฟต้องกินยังไงลืมแล้วหรอ หรือต้องให้รื้อฟื้นความทรงจำ หึ ว่าไง" ดราฟพูดด้วยหน้าตาที่ทะเล้น พลางมอง แบงค์ที่ทำแก้มป่องเหมือนไม่พอใจ แล้วก็เดินยกชามข้าวออกมาจากห้องอาหารทันทีโดยที่ไม่เหลียวมองดราฟแม้แต่นิดเดียว

     "อ่ะ เฮ้ย!จะไปไหนตัว!" ดราฟที่ตั้งสติได้รีบร้องถามแบงค์ พร้อมทั้งเดินตามแบงค์ออกไป แบงค์ไม่พูดอะไร แต่กลับเดินเข้าห้องนอนพร้อมปิดประตูใส่หน้าดราฟ ทำเอาดราฟยืนเอ๋ออยู่หน้าห้อง

     "ตัว ตัวเป็นอะไรตัวโกรธอะไรเค้า ออกมาคุยกันก่อน เค้าขอโทษน่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าผิดอะไรก็เถอะ ตัว ตัวออกมาคุยกันก่อน~~~" ดราฟที่โวยวายอยู่หน้าประตูไม่ได้รู้เลยว่าภายในห้องนั้น มีแบงค์ที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับกินข้ามต้มสูตรนายดราฟ อย่างสบายใจ

     ดราฟที่พยายามพูดให้แบงค์ออกมาจากห้องเกือบถอดใจ แต่แล้วก็ต้องดีใจจนแทบบ้า เมื่อประตูห้องเปิดออกมาพร้อมกับร่างบาง ร่างบางไม่ได้พูดอะไรแต่ยื่นชามเปล่าที่เคยมีข้าวต้มอยู่เต็มให้ดราฟ ซึ่งดราฟก็รับมาโดยไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เพราะตอนนี้เจ้าตัวมัวแต่ดีใจที่ร่างบางยอมออกมาจากห้องแล้ว แต่พอจะถามว่าเมื่อกี๊แบงค์เป็นอะไร ดราฟก็ต้องตกใจอีกรอบ เมื่อแบงค์เขยิบเข้ามาใกล้แล้วเขย่งตัวขึ้นประทับริมฝีปาก จุมพิตเบาๆ แล้วผละออกด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับพูดตะกุกตะกักว่า

     "อะ...อาหาร อะ...อร่อยมากขอบคุณน่ะไปล่ะ" แล้วก็วิ่งออกมาจากห้องทันที ส่วนดราฟก็ตะลึงกับความน่ารักของแบงค์ จนตอนนี้ดราฟได้แข็งเป็นเสาไปแล้ว แต่แปลกอย่าง เสาต้นนี้มันยิ้มได้!

     'น่าร๊ากกก ทำตัวน่ารักแบบนี้เดี๋ยวเค้าก็ทนไม่ไหวหรอก หึหึ ถึงจะอดป้อนข้าว แต่ได้จุมพิตแทนแบบนี้ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแหล่ะว่ะ' ดราฟยืนกอดชามข้าว แถมยิ้มเหมือนคนบ้า ถ้ามีคนมาเห็นคงถูกหาว่าไม่เต็มแน่

     ทางด้านแบงค์ที่หนีออกมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ก็ได้แต่นั่งหน้าแดงกอดหมอนอยู่บนโซฟา พร้อมกับความคิดที่เริ่มตีกัน เหมือนมีangleกับdevilมาทะเลาะกันในหัว

     'ทำไมถึงไปทำอย่างงั้น จูบหมอนั่นทำไม' devilเริ่ม

     'น่าสงสารเขาออก อยู่ดีๆก็โดนเมินโดยไม่รู้สาเหตุ ก็น่าจะจูบปลอบใจซักหน่อย' angleเริ่มโต้กลับ

     'ก็หมอนั่นดันพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง วิธีกินข้าวต้มสูตรนายดราฟแหวะ โดนเมินไปนั่นแหล่ะดีแล้ว'

     'เขาก็แค่อยากเอาใจคนรักมันผิดรึไง เราที่เดินหนีเค้ามาต่างหากที่ผิดน่ะ'

     'แต่คนที่ผิดตั้งแต่ต้นคือหมอนั่นน่ะ เจ้าจะไปปกป้องมันทำไม'

     'แต่เค้าแค่หวังดีนะ เค้าไม่ผิกซักหน่อย ฝ่ายเราตั้งหากที่ทำให้เค้าแทบบ้าอยู่หน้าประตูห้องนะ'

     'สมน้ำหน้ามันแล้ว น่าจะเป็นบ้าไปเลย จะได้...' ยังไม่ทันที่devilจะพูดจบ แบงค์ก็โพล่งขึ้นมาทันที

     "ดราฟไม่ผิดซักหน่อย! เค้าผิดเองแหล่ะที่ไปแกล้งดราฟ ไอ้devilบ้าอย่ามาแช่งดราฟของเค้านะ" แบงค์พูดขึ้นอย่างเหลืออดแต่ภาพที่แบงค์เห็นคือ devilได้หายไปแล้วเหลือแต่angleที่ยิ้มให้แล้วค่อยๆสลายไป พร้อมกับพูดเบาๆราวกับเสียงกระซิบว่า

     'เจ้าจงรักษาสิ่งมีค่านี้ไว้ล่ะ อย่าให้หลุดมือไปเด็ดขาด'

     หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิม แล้วแบงค์ก็มานั่งคิดกับตัวเองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊มันคืออะไร มาจากไหน สงสัยจะเห็นภาพหลอน แต่ก่อนที่แบงค์จะคิดอะไรไปมากกว่านี้คำพูดสุดท้ายของangleก็ผุดขึ้นมาในหัว 'เจ้าจงรักษาสิ่งมีค่านี้ไว้ล่ะ อย่าให้หลุดมือไปเด็ดขาด' คำพูดนั้นต้องการสื่ออะไรรึเปล่านะ ขณะที่แบงค์กำลังคิดเพลินๆ ร่างของดราฟก็ปรากฎสู่สายตา ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนร่างกายขยับไปเอง
แบงค์โผเข้ากอดดราฟแน่น ดราฟที่ตอนแรกตกใจ ก็กอดตอบแบงค์อย่างไม่ค่อยเข้าใจ

     ...ความอบอุ่นนี้...

     ...อ้อมกอดนี้...

     ...จะไม่มีวันยกให้ใคร...

2 be Con...