ตอนที่ 7 ลอยกระทง(จบ)

"พอเลยพวกมรึง ไปลอยกระทงกันได้แล้ว" ดราฟพูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าเพื่อนยังหัวเราะกันไม่หยุด

"แหมๆ ปกป้องเมียเชียวนะมรึง 555+" ไอ้ไผ่ยังไม่วายแซวขึ้นอีก แถมยังหัวเราะหนักกว่าเก่า

"เออๆ กรูขอให้พวกมรึงหัวเราะจนตายไปเลย กรูไปลอยกระทงดีกว่า" ดราฟไม่ได้ปฏิเสธสิ่งี่ไอ้ไผ่แซว แล้วเดินลิ่วตามแบงค์ไปทันทีที่พูดจบ

"อ๊ะ! คุณดราฟรอผมด้วยครับ" บุญโขพูดหลังจากพยายามกลั้นหัวเราะ แล้วรีบเดินตามดราฟไป

"เฮ้ย!! ไอ้โขรอพวกกรูด้วย" ไผ่และหมื่นรีบเดินตามไปทันทีหลังจากที่ตั้งสติได้

ทางด้ายแบงค์ ที่ตอนนี้เดินมาไกลพอสมควร บริเวณที่แบงค์นั่งอยู่นั้นมีคนค่อนข้างเบาบาง หรือจะเรียกว่าไม่มีคนเลยก็ได้ แบงค์นั่งพักเหนื่อลงที่ริมตลิ่ง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

'ทำไมเราต้องไปสนใจที่ไอ้พวกนั้นแซวด้วยนะ พวกมันก็แค่แซวเล่นสนุกเท่านั้นเอง แล้วดราฟเองก็ไม่ใส่ใจอะไรอย่างเราเลยด้วย เอ๊ะ แล้วเราจะใจเต้นทำไมเวลานึกถึงหน้าไอ้ดราฟมัน... ' แล้วความคิดต่างๆ ก็หยุดชะงักลง เมื่อมีเสียงดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของเสียงที่นั่งลงข้างๆ

"หลบมาอยู่นี่เอง งอนอะไรอีกล่ะ รึว่างอนที่พวกมันแซว" ดราฟถามขึ้น

"ใครงอนกัน! กรูก็แค่อยากลอยกระทงให้มันเสร็จ ก็เลยเดินมาก่อน" แบงค์พูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อน

"มาโดยไม่เอากระทงมาด้วยเนี่ยนะ!!" ดราฟแกล้งพูดเสียงดังพร้อมยื่นกระทงไปให้แบงค์ แบงค์ไม่พูดอะไรเพียงแค่รับกระทงมา พร้อมหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"กรูว่าเราสองคนลอยกระทงกันก่อนดีมั้ย ไม่รู้ว่าไอ้3ตัวนั้นไปอยู่ตรงไหน ถ้าจะรอคงอีกนาน" ดราฟออกความเห็น

"ก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่มรึงมีไฟแช็ค หรือไม้ขีดเปล่าวะ" แบงค์ถามพลางนึกขึ้นได้ว่าตัวเขาไม่มีอะไรที่สามารถจุดไฟได้เลย

"กรูเอาไฟแช็คมา จุดธูปกับเทียนเลยดีกว่า" ดราฟว่าแล้วก็ลงมือจุดธูปเทียน เมื่อดราฟจุดเสร็จ ทั้งสองก็อธิษฐานกัน

"เฮ้ยไอ้แบงค์มรึงอธิษฐานขอไรวะ" ดราฟถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ไม่บอก ความลับเว้ย!!" แบงค์ไม่ว่าเปล่า แถมแลบลิ้นใส่ดราฟเป็นการบอกกลายๆ ว่าจ้างให้กรูก็ไม่บอก ซึ่งเป็นท่าที่ดราฟเห็นว่า'น่ารัก'ในสายตาเขา

"เหรอ แย่จัง กรูอธิษฐานขอให้ได้อยู่กับมรึงตลอดไปล่ะ" ดราฟพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้แบงค์ แบงค์ทำหน้าเหวอผงะแถมหน้าแดงขึ้นมาทันที ดราฟหัวเราะชอบใจกับปฏิกริยาน่ารักๆ นั้นแล้วพูดว่า

"ล้อเล่นน่า" 'ซะเมื่อไหร่' คำพูดหลังพูดเองในใจคนเดียวเมื่อแบงค์ได้ยินว่าดราฟล้อเล่แล้ว ก็พยายามทำท่าทีให้เป็นปกติทันที

"ลอยกระทงกันดีกว่า" ดราฟพูดแล้วก็ลุกเดินไปที่ริมตลิ่ง โดยมีแบงค์เดินตามเงียบๆ ท้งสองปล่อยให้กระทงลอยไปตามกระแสน้ำ

"ดูดิลอยคู่กันเลย" ดราฟพูดขึ้น ทั้งสองมองดูกระทงที่ลอยไปเรื่อยๆ อย่างเงียบๆ

'ทำไมตอนที่ดราฟมันพูดว่าล้อเล่น แทนที่เราควรจะโล่งใจ กลับรู้สึกใจหายแบบนี้นะ รู้สึกมันโหวงๆ ขึ้นมาทันทีเลย...' แต่ก่อนที่จะได้คิดไปมากกว่านั้น ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังของทั้งสอง

"พวกมรึงสองคนเนี่ย รักกันจังเลยนะ สวีทกันใหญ่เลย ทิ้งพวกกรูสามคนได้" เสียงของไผ่ดังขึ้นข้างหลัง ทำเอาแบงค์ที่กำลังคิดอะไรอยู่สะดุ้งนิดๆ

"เลิกบ่นได้แล้วน่า พวกมรึงก็ลอยกันซักทีกระทงน่ะ จะได้กลับไปบ้านกรูกัน" ดราฟตัดบทสั้นๆ เพื่อไม่ให้ไอ้เพื่อตัวดีบ่นต่อ เมื่อทั้งสามคนลอยกระทงเสร็จแล้ว ก็ตรงกลับมาที่บ้านของดราฟทันที เพราะทุกคนนัดกันว่าวันนี้จะมาค้างบ้านดราฟกัน เม่อมาถึงบ้านดราฟ โข หมื่นและไผ่ก็ขนกระเป๋าเข้าไปไว้ในบ้านทันที ซึ่งในกระเป๋าก็ไม่ได้มีอะไร มีแค่เสื้อผ้า2ชุด แล้วก็ขนมขบเคี้ยวไว้เป็นเสบียงตอนดึก

"เฮ้ย! ไอ้แบงค์กระเป๋ามรึงไปไหนวะ ทำไมมรึงเดินตัวปลิวเลย" หมื่นถามขึ้นหลังจากเห็นว่า แบงค์ไม่ได้ถืออะไรอยู่ในมือเลยซักอย่างเดียว

"เออว่ะ กรูลืมสนิทเลย! ไอ้ดราฟกรูยืมเสื้อผ้ามรึงใส่หน่อยดิ กรูลืมสนิทเลย" แบงค์พูดอย่างนึกขึ้นได้ แล้วจึงหันไปขอร้องให้ดราฟช่วยเรื่องเสื้อผ้า เพราะถ้าจะให้กลับไปเอา มันก็เสียเวลาน่าดูเลย

"ก็ได้ ไม่มีปัญหาหรอก" ดราฟพูดพลางนำทางทุกคนไปในบ้าน บ้านของดราฟก็เป็นเหมือนบ้านทั่วๆ ไป มีประตู หน้าต่าง ผนัง หลังคา มุงกระเบื้อง (เอ๊ะ ไอ้นี่กวน - -^) วันนี้บ้านดราฟไม่มีใครอยู่ ดราฟจึงพาเพื่อนมานอนค้างได้ ทุกคนเล่นเกมส์กันอย่างเมามันที่ห้องนั่งเล่น เมื่อนาฬิกาบอกเวลา5ทุ่ม ดราฟจึงเดินไปหยิบผ้าห่มและหมอนมาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่น ให้เพื่อนๆ นอน จำนวนหมอนและผ้าห่มสามารถนอนได้3คน เลยตกลงกันให้แบงค์ไปนอนกับดราฟที่ห้อง แล้วที่เหลืออีก3 จะนอนที่ห้องนั่งเล่นเอง ดราฟเห็นแบงค์ที่นั่งดูอีก3คนเล่นเกมส์ด้วยท่าทางสะลึมสะลือ จึงขอตัวขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว

ตอนหน้าจะNCแล้วน้า