ตอนที่ 6 ลอยกระทง(ต่อ)

"เฮ้ยๆ พวกเรา ไอ้ดราฟกับไอ้แบงค์มาแล้วโว้ย!! ไอ้ดราฟทางนี้โว้ยทางนี้" เสียงของไอ้หมื่นเพื่อนหน้าตาประหลาดที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ทำยังไง ลูกถึงออกมาหน้าตาอย่างนี้ได้ ตะโกนขึ้นพลางโบกมือให้ดราฟเห็นว่า เพื่อนๆ ได้มารอกันครบหมดแล้ว

"เฮ้ย! ทำไมมาช้านักวะ พวกมรึงสองคนมัวไปจี๋จ๋าที่ไหนกันมา พวกกรูมารอพวกมรึงตั้งนานแล้ว!!" เสียงของไอ้ไผ่ เพื่อนอีกคน ตัวสูงขาว หน้าตาธรรมดาๆ เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นรถของดราฟหยุดลง

"บ่นอะไรนักหนาวะ กรูมาให้ก็บุญแล้ว ช้านิดช้าหน่อยทำเป็นบ่นไปได้" แบงค์สวนขึ้นทันทีหลังจากที่ไผ่พูดจบ

"ช้านิดช้าหน่อยบ้านมรึงดิ นัดพวกกรู 5 โมง แล้วมรึงลองแหกขี้ตาดูซิว่าเนี่ย มันกี่โมงแล้ว นี่มันเกินทุ่มแล้วนะโว้ย มรึงรู้มั้ยว่าพวกกรูยืนรอพวกมรึงอยู่นานแค่ไหน" ไผ่ไม่ยอม ด้วยความหงุดหงิดที่ต้องยืนรอเกินชั่วโมงทำให้ด่าทั้งสองไปหลายชุด

"เอาเถอะครับ คุณไผ่ ยังไงคุณดราฟกับคุณแบงค์ก็มาแล้ว เราอย่ามัวมาทะเลาะกันให้เสียเวลาดีกว่าครับ อภัยให้กัน แล้วไปสนุกกับวันลอยกระทงดีกว่านะครับ" ได้บุญโขของเรานี่แหละช่วยหยุดไว้ ไม่งั้นไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนสองคนนั้นถึงจะหยุด

"เออ กรูเห็นด้วยกับไอ้โขมันว่ะ พวกมรึงเลิกทะเลาะกันแล้วไปซื้อกระทงมาลอยกันดีกว่า" หมื่นรีบสนับสนุน เพราะตัวเองก็เริ่มเบื่อที่มันเอาแต่ทะเลาะกันแล้ว

"ก็ได้ กรูขี้เกียจบ่นแล้วเหมือนกัน" ไผ่พูดขึ้น แล้วทั้ง 5 ก็เดินเลือกซื้อกระทงกันอย่างสนุกสนาน เมื่อได้กระทงกันมาคนละใบแล้ว ทุกคนเตรียมตัวจะไปลอยกระทงที่ริมแม่น้ำ

"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนเว้ย! ไอ้ดราฟกรูฝากกระทงกรูหน่อยนะ เดี๋ยวกรูมา พวกมรึงรอกรูอยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะ" อยู่ๆ แบงค์ก็ส่งกระทงมาให้ดราฟถือ แล้วรีบร้อนวิ่งหายไปในฝูงชน ทำเอาทุกคนที่ยืนอยู่มองหน้ากันงงๆ 'ไอ้แบงค์เป็นเอี้ยไรวะ อยู่ๆ ก็วิ่งไปเฉยเลย' นี่คือความคิดของทุกคนในตอนนี้ ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร แบงค์ก็วิ่งกลับมา พร้อมถุงหิ้วในมือ

"พวกมรึงเป็นไรกันวะ!? จ้องหน้ากรูอยู่ได้เดี๋ยวกรูก็ท้องหรอก" แบงค์พูดขึ้นเพราะเมื่อเดินกลับมา สายตาของทั้ง4ต่างพร้อมใจกันจ้องมองมายังตน

"เมื่อกี้มรึงเป็นไรวะอยู่ๆ ก็วิ่งออกไป" ไผ่ถามขึ้นอย่างใคร่รู้

"อ๋อ เมื่อกี้นี้กรูไปซื้อลูกชิ้นมา เจ้านั้นอร่อยมากเลยนะเว้ย! กรูกลัวว่าถ้าไม่รีบซื้อ เดี๋ยวมันจะหมดก่อน" ไม่ว่าเปล่า พูดพลางชูถุงใส่ลูกชิ้นให้เพื่อนๆ ดู

"เห็นแก่กินว่ะมรึง ทำเอาพวกกรูตกใจหมดนึกว่ามรึงเป็นอะไรไป ถ้ามรึงมาช้ากว่านี้หน่อย กรูว่าจะไปแจ้งให้เค้าประกาศเด็กหายให้หน่อย" หมื่นพูดจาเหน็บแนมไปบ้าง

"อ้าว! ว่ากรูอย่างนี้มรึงไม่ต้องกินเลยไอ้หมื่น กรูอุตส่าห์ซื้อมาให้" แบงค์ตอบกลับหมื่นไปอย่างนึกหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่หมื่นจะได้สวนกลับ ดราฟก็พูดขึ้นมาว่า

"กินมั่งดิ กรูอยากรู้นักที่มรึงว่าอร่อยมันจะซักแค่ไหน" เมื่อได้ยินคำสบประมาทเรื่องความอร่อยของลูกชิ้นเจ้าโปรด แบงค์ก็ยื่นถุงไปตรงหน้าดราฟเพื่อให้ดราฟเอาลูกชิ้นไปชิม แต่เมื่อแบงค์มองดีๆ ก็เห็นว่าตอนนี้ดราฟมือไม่ว่าง เพราะข้างขวาถือกระทงของตัวเองอยู่ส่วนข้างซ้ายเป็นกระทงของดราฟ เห็นดังนั้นแบงค์จึงเปลี่ยนใจจากยื่นถุงให้ดราฟเป็น เอาไม้จิ้มลูกชิ้นแล้วไปจ่อที่ปากดราฟแทน เป็นสัญญาณว่าจะป้อนให้ ดราฟที่เห็นแบงค์ยื่นลูกชิ้นมาจ่อที่ปากก็กินอย่างว่าง่าย

"แหม~ พวกมรึงสวีทกันจังเลยนะ ทำไรอายคนอื่นมั่งดิ อย่างน้อยก็พวกกรูที่ยืนหัวโด่อยู่เนี่ย ไอ้หมื่นดูดิ มีป้อนกันด้วย อ้าม~ นะจ้ะที่รัก 555+" ไอ้ไผ่เอ่ยปากแซวดราฟกับแบงค์ แล้วตอนหลังก็หันไปทำท่าเลียนแบบกับหมื่น ทำให้ไอ้ไผ่กับไอ้หมื่นหัวเราะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"หวีทเหลิดที่ไหน! แล้วกรูไปพูดจาน้ำเน่าอย่างนั้นตอนไหนกัน! ไอ้ไผ่มรึงอย่ามั่ว! ไปลอยกระทงดีกว่า" แบงค์ที่ได้ยินไผ่แซวถึงกลับหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อทันที จึงรีบตะโกนกลบความอาย แล้วเดินนำลิ่วไปที่ริมแม่น้ำ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ดราฟกำลังยิ้มอย่างมีเลศนัย

"555+ ดูดิเขินใหญ่เลยว่ะ" หมื่นที่พูดไปแล้วก็ยังหัวเราะไปไม่หยุด