ตอนที่ 26 เหตุเกิดจากบ้านน้ำ 2 NC+...

 หลังจากที่จัดการกับนังนกเป็ดน้ำเสร็จแล้ว แบงค์ก็พาดราฟกลับบ้าน ทว่าตั้งแต่นั่งรถมาจนถึงบ้าน ดราฟก็มีสภาพแย่ลงเรื่อยๆ ช่วงแรกก็แค่สั่นนิดๆ แต่ตอนนี้ดราฟสั่นเป็นเจ้าเข้าไปแล้ว แถมยังกัดปากตัวเองจนห้อเลือด

 ทำให้แบงค์ต้องลากดราฟขึ้นไปบนห้อง แต่ก็เป็นดราฟ ที่หนีเข้าห้องน้ำไปทันที ทำเอาแบงค์ต้องรีบไปตาม แต่ก็ตามเข้าห้องน้ำไม่ได้ เพราะดราฟล็อกประตูไว้

 "ดราฟ เป็นอะไรรึเปล่า ไหวมั้ย"

 รอซักพักก็มีเสียงตอบกลับมา แต่เสียงที่ตอบกลับมาทำเอาแบงค์ใจหายวาบ เพราะน้ำเสียงของดราฟดูทรมาณมาก

 "มะ...ไม่เป็นไร..แบงค์ครับ...วันนี้แบงค์ไปนอนห้องพ่อกับแม่ก่อนนะ เขาไปแล้วล็อกห้องด้วยนะครับ ฝันดีครับ"

 ถึงแม้ตอนจบจะดี แต่เนื้อหาก็คือไล่อยู่ดี

 "ทำไมล่ะ นอนด้วยกันไม่ได้เหรอ"

 "ยะ...อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ แต่...แต่ถ้าแบงค์นอนในห้อง บะ...บางทีแบงค์อาจจะไม่ได้นอนก็ได้นะ"

 "แล้วไงล่ะ ดราฟคิดว่า ดราฟเป็นอย่างนี้ แล้วแบงค์จะนอนหลับได้เหรอ"

 "ดะ..ดราฟ ไม่ได้เป็นอะ..ไร ถะ...ถือว่าลงโทษ ก็แล้วกัน ทะ..ที่ดราฟโกหกว่า..จะ..ไปหาแม่"

 "แบงค์ไม่ได้โกรธดราฟเลยนะที่ดราฟโกหก เพราะแบงค์เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านนั้น ได้ยินมั้ยดราฟ ว่าแบงค์ไม่ได้โกรธดราฟเลย ไม่เลยซักนิด ออกมาเถอะดราฟ นะ ออกมาเถอะ"

 "มะ...ไม่เป็นไร หะ...ให้ดราฟ อยู่ในนี้เถอะ"

 "ดราฟ จะออกมามั้ย"

 "..........มะ...ไม่ออก"

 "ไม่ออกใช่มั้ย ได้ ถ้าไม่ออกเดี๋ยวแบงค์จะเข้าไปเอง"

 ไม่รอช้า พอพูดจบ แบงค์ก็รีบวิ่งออกจากห้อง ไปเอากุญแจข้างล่าง เมื่อได้แล้วก็รีบกลับเข้ามาในห้อง 'ล็อกกลอน' แล้วก็รีบไปไขเปิดประตูห้องน้ำทันที

 เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ แบงค์ก็เห็นดราฟในสภาพที่......สุดๆ นั่นคือ

 ดราฟนั่งหมดแรงอยู่ในอ่างอาบน้ำ เสื้อนักเรียนที่เคยเรียบ บัดนี้ยับจนไม่เหลือความเรียบเลยแม้แต่น้อย กระดุมทุกเม็ดถูกปลดออกหมด เข็มขัดก็กองอยู่ที่พื้น กางเกงก็ยับยู่ยี่ ตะขอกางเกงถูกปลดออก ซิปก็รูดลง เผยให้เห็นแกนกายของดราฟ ที่ตื่นตัวขึ้น เพราะอารมณ์ ที่ถูกปลุกโดยยาLOVE ยังไม่หมดแค่นั้น ตามกางเกงและร่างกายยังเต็มไปด้วยของเหลวสีขุ่น ที่ถูกทำให้ออกมาไม่รู้กี่รอบแล้ว

 ทางแบงค์ เมื่อเห็นดราฟในสภาพนั้น ก็แทบวิ่งหนี แต่ติดอยู่ที่ว่า ดราฟยังไม่มีอาการดีขึ้น และดูเหมือนจะทรมาณมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ จึงทำให้แบงค์ต้องเดินเข้าไปหาดราฟ เมื่อไปถึง ก็นั่งลงบนขอบอ่างอาบน้ำ

 "ดราฟ ไหวมั้ย"

 ทางดราฟ เมื่อได้ยินเสียงแบงค์ ก็ลืมตาขึ้นมา ด้วยฤทธิ์ของยา ทำเอาดราฟแทบจะจับแบงค์กดลงกับอ่าง แต่ก็ยังทนกล้ำกลืนฝืนพูดออกมา

 "บะ....แบงค์ ขอร้องล่ะ อะ...ออกไปข้างนอก กะ..ก่อนเถอะ นะ"

 "ไม่ ยังไงก็ไม่ออก"

 "ถ้าไม่ออกไปจะจับกดแล้วนะ!!"

 "จะจับก็จับไปสิ ใครห้าม"

 "โธ่เว้ย! ก็บอกให้ออกไปไงเล่า"

 "ก็บอกว่าไม่ออกไงเล่า เข้าใจมั้ย ไม่ออก ไม่ออก"

 "ขะ..ขอร้องเถอะนะแบงค์ อะ...ออกไปเถอะ ถะ..ถ้าไม่ออกไป ดะ..ดราฟจะ ทะ..ทน ไม่ไหวแล้วนะ"

 "ไม่ไหว ก็ไม่เห็นต้องทนเลยนี่"

 "แบงค์ แบงค์ มะ..ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์นะ" พอเริ่มที่จะทยไม่ไหว เหตุผลทั้งหลายที่ไม่จับแบงค์กด ก็ออกมา ทำเอาแบงค์ยิ้มแก้มปริ พร้อมกับพูดว่า

 "ดราฟ แบงค์ไม่คิดว่า ดราฟจะคิดอย่างนั้นหรอก เพราะดราฟรักแบงค์ใช่มั้ย แต่ตอนนี้ดราฟทรมาณจะแย่อยู่แล้ว แล้วแบงค์จะปล่อยให้คนที่แบงค์รักต้องทรมาณอยู่อย่างนี้ได้เหรอ แบงค์ทำไม่ได้หรอก ถ้าดราฟทนไม่ไหวก็ทำกับแบงค์เถอะนะ แบงค์รักดราฟนะ" พูดจบก็ก้มลงไปประกบปากดราฟทันที

 "อะ..อืม...อืม" ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันไปมา แล้วร่างบางก็ร่วงลงสู่พื้นอ่างอาบน้ำ ความอดทนที่เคยมี มลายหายไปสิ้น เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัด เพิ่มความหวาน และความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 เมื่อแบงค์เริ่มหายใจไม่ออก ดราฟก็ละริมฝีปากออกมา แต่ปากและลิ้นก็ใช่ว่าจะหยุดทำงานแค่นี้ เพราะตอนนี้รมฝีปากของดราฟได้เลื่อนไปอยู่ข้างกกหูของแบงค์ และเริ่มโลมเลียด้วยการเลียใบหู และขบกัดที่ติ่งหู แล้วจึงค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงสู่ต้นคอ ดูดเม้มจนเกิดรอยแดง ส่วนมือก็ไม่ได้อู้งานแต่อย่างใด ทำหน้าที่ ปลดชุดนักเรียนของแบงค์และตนเองออกอย่างคล่องแคล่ว ในเวลาไม่นาน ร่างทั้งสองร่างก็ไร้ซึ่งอาภรณใดๆ มาปกปิด

 ดราฟไม่รอช้า ขบเม้นยอดอกชูชันอย่างรวดเร็ ลิ้นสากเลียลากไปทั่วแผ่นอกเนียนสวย ส่วนมือนั้นก็กำลังทำการปลุกกระตุ้นแกนกายของแบงค์อย่างคล่องแคล่ว รูดขึ้นรูดลงอย่างเป็นจังหวะ ทำให้เสียงครางหวานดังก้องกังวานอยู่ในห้องน้ำ

 ดราฟใช้มือข้างที่ว่างอยู่ จับขาของแบงค์ขึ้นพาดบ่า เผยให้เห็นช่องทางที่สุดแสนจะเย้ายวน ดราฟพยายามอดทน และใช้นิ้วมือปรับช่องทางก่อน เพราะถึงแม้ว่าจะอยากใส่เข้าไปแค่ไหน แต่คนตรงหน้านั้นยังไม่พร้อม ดราฟรู้ดี จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว ทำให้ช่องทางขยายออก ดราฟไม่รอช้า สอดใส่แกนกายของตัวเองที่พร้อมอยู่แล้วเข้าไปอย่างรวดเร็วจนมิด แล้วขยับเข้าออกทันที

 "อ๊า~ ระ...เร็ว...อ๊า~ ไป...แล้ว อ๊า~" แบงค์พูดได้เพียงแค่นั้น แล้วก็ต้องรีบคว้าเอาไหล่ของดราฟเป็นที่ยึด ความรู้สึกราวกับช่องทางจะฉักขาดและความเสียวกระสันที่ผสมปนเปกันไป ทำให้แบงค์ครางออกมาไม่หยุด เสียงของแบงค์ที่ดังข้างหูดราฟ เป็นเสมือนเสียงที่ทำให้อารมณ์ของดราฟยิ่งลุกโชน  ดราฟจึงเร่งความเร็วขึ้น จากนั้นหลังจากขยับอีกไม่กี่ที ดราฟก็ปลดปล่อยออกมา แต่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของดราฟสงบลงได้ ดราฟจึงยังคงขยับกายต่อไป

 "อ๊า~ อืม~ ดะ...ดราฟ..ดีขึ้น..บ้าง..หรือยัง...อ๊า~" แบงค์พยายามกลั้นเสียงคราง แล้วถามออกไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากดราฟปลดปล่อยออกมาแล้ว ทำให้การลุกล้ำเป็นไปได้ง่ายขึ้น ความเจ็บปวดที่เคยรู้สึก เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสุขสม

 "ดีขึ้นบ้าง...แล้วล่ะ อืม แต่ว่า แบงค์ หวานเหลือเกิน..ไม่อยากหยุดเลย" ดราฟก้มลงประกบปากจูบแบงค์อีกครั้ง ความหอมหวานของร่างตรงหน้า ทำเอาดราฟแทบคลั่ง เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างร้อนแรง ทำให้ดราฟเพิ่มความเร็วและความแรงในการสอดแทรกมากขึ้น ดราฟละจากริมฝีปากบาง แล้วหยุดการกระทำของตนเองลง โดยที่แกนกายของดราฟยังคงอยู่ในตัวแบงค์

 ดราฟจับแบงค์ที่นอนอยู่ก้นอ่าง ให้เปลี่ยนขึ้นมานั่งคล่อมตนเองแทน

 "แบงค์ ดราฟขอนะ วันนี้ไม่ต้องนอน ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยนอนนะ" ดราฟกระซิบเบาๆ ขณะคลอเคลียข้างหูของแบงค์ ทำเอาแบงค์ถึงกับเบิกตาโพลง แต่ก่อนที่แบงค์จะได้ทันทักท้วงอะไร ดราฟก็เริ่มขยับแกนกายของตนอีกครั้ง ทำให้เสียงที่จะทักท้วงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง ดราฟขยับแกนกายเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ถึงจะเร็ว แต่ก็ถือได้ว่า ช้ากว่าก่อนหน้านี้พอสมควร ทำให้แบงค์สามารถเปล่งคำถามออกมาได้

 "แล้วงานห้องล่ะ อืม~" แบงค์ถามพร้อมกับเอามือโอบรอบคอดราฟ ดวงตาหวานเยิ้มนั้น ทำให้แววตาของดราฟสั่นระริกด้วยความพึงพอใจกับกริยาน่ารักๆ ของคนตรงหน้า

 "ไปช้า คงไม่เป็นไรหรอก" ดราฟพูดด้วยเสียงแหบพร่าปนทะเล้นนิดๆ แล้วใช้มือช้อนใบหน้าของแบงค์ขึ้นมาประกบริมฝีปากอีกครั้ง พร้อมกับเร่งความเร็วในการสอดใส่ให้มากขึ้น

 "อืม~ อืม~ อือ~ อื้อ! " แบงค์ครางอยู่ในลำคออย่างสุขสันต์ แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อดราฟเอามือเข้ากอบกุมแกนกายของแบงค์ที่แข็งขืนอยู่ พร้อมกับรูดขึ้น-ลงให้เข้ากับจังหวะการกระแทกของตน ไม่นาน แบงค์ก็ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องของตนและดราฟ แต่ใช่ว่าดราฟจะยอมหยุดง่ายๆ ยังเพิ่มแรงบีบเข้าไปที่มือ ทำให้แกนกายที่พึ่งจะปลดปล่อยของแบงค์ แข็งขืนขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 "แฮ่กๆ อ๊า~ ฮ๊า~ " แบงค์หอบสลับกับคราง หลังจากที่ดราฟละริมฝีปากออกไป แต่ถึงอย่างนั้น มือและแกนกายของดราฟใช่ว่าจะหยุดลงด้วย ยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างดีเยี่ยม (น่าจะมีโบนัสให้นะ) โดยไม่ได้สนใจร่างบางที่พยายามกอบโกยเอาออกซิเจนในอากาศ สลับกับครางอย่างทุลักทุเล

 "พะ..พอเถอะดราฟ..อ๊า~ " แบงค์พูดอย่างยากลำบก ขณะที่ตอนนี้ตนกำลังกอดคอดราฟไว้เป็หลักยึด

 "ก็บอกว่าขอถึงเช้าไง" ดราฟพูดพร้อมกับจูบลงบนไหล่บางที่โอบตนอยู่

 "อ๊า~ ตะ..แต่ แบงค์ จะ..จะปวดหลังนี่ อ๊า~ " แบงค์พยายามคิดหาข้อแก้ เท่าที่จะทำได้ แต่ก็ต้องถึงกับสะอึก เมื่อได้ยินคำตอบจากปากดราฟ

 "ทำท่านี้ไม่ปวดหลังหรอก แบงค์ก็รู้ไม่ใช่เหรอ" ดราฟตอบ พร้อมกับเร่งจังหวะขึ้นอีก ทั้งมือและการสอดใส่ สอดประสานเป็นท่วงทำนองแห่งความรัก ความสุขของทั้งสอง เสียงครางที่เปรียบดั่งคำร้องที่แสนหวานล้ำ ดังก้องอยู่ในห้องน้ำห้องนี้ไปจนถึงเช้า....