ตอนที่ 16 ตาต่อตา หัวใจต่อหัวใจ

เมื่อแบงค์หนีไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ดราฟก็รีบเก็เสื้อผ้ากลับบ้านแล้วรีบไปโรงเรียนทันที

'เค้าไม่ผิด ต้องให้เค้าง้อรึไง ถ้าจะให้คืนดี ต้องง้อเค้าดิ งอลแล้ว เชอะ!' ดราฟคิดอย่างโมโหกับท่าทางของแบงค์เมื่อเช้า มันทำให้ดรา

ฟหงุดหงิดอย่างมาก แถมยังต้องมาสาย เพราะต้องเสียเวลาเอาเสื้อผ้าไปเก็บที่บ้านอีก

"เฮ้ย! ดราฟ มรึงเป็นไรวะ ทำหน้ายังกับตูดเลย" นั่นไง ยังไม่ทันหายหงุดหงิด เพื่อนไผ่ตัวดี ก็มาพูดจากวนๆ ให้อารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

"เปล่า" ดราฟตอบปัดๆ เพราะไม่มีอารมณ์จะคุยด้วยสักเท่าไหร่

"เฮ้ย! อะไรวะไอ้ดราฟ กรูแค่พูดเล่นนิดหน่อย ทำซีเรียสไปได้ อย่าเครียดน่า อ๊ะ! อย่าบอกนะว่ามรึงเครียดเรื่องสอบ กรูไม่เชื่อหรอก ว่า

อย่างมรึงจะมานั่งเครียดเรื่องสอบเหมือนพวกเด็กเรียนน่ะ เฮ้! มรึงฟังกรูพูดอยู่รึเปล่าเนี่ย! อะไรวะ ทั้งไอ้ดราฟ ทั้งไอ้แบงค์เลย เป็นอะไร

กันหมดวะ หรือว่ามันจะเครียดเรื่องสอบจริงว่ะ เฮ้ย! มรึงกลับมาบอกกรูก่อน มรึงเครียดเรื่องไรกันวะ!" แล้วไผ่ก็วิ่งเข้าไปถามดรา

ฟกับแบงค์อีกครั้ง แต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม

วันนี้ทั้งวัน ดราฟกับแบงค์ไม่ได้พูดกันเลย ไม่แม้แต่ที่จะมองหน้ากันเลยซักนิด ดราฟนั่งฝั่งซ้าย แบงค์ก็นั่งฝั่งขวา ดราฟนั่งข้างหน้า

แบงค์ก็นั่งข้างหลัง แค่นั่งห่างกันดราฟก็โกรธจนแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว แต่แบงค์ก็ยังเข้าไปนั่งข้างไผ่อีก จนตอนนี้ดราฟยิ่งโกรธเข้าไป

ใหญ่ ทำให้ดราฟตัดสินใจ

"ภัทร ภัทรจ๋า ภัทรที่รัก มานั่งตักเค้านะ" ภัทร เด็กเรียนแต่หื่นผู้ชายมาก สรุปคือ มันเป็นเกย์!!

"อะไร ไอ้แหนม(ฉายานายดราฟ) มรึงจะให้กรูทำไร" ภัทรที่ได้ยินชื่อตัวเองแว่วๆ ถามกลับ อย่างเอาเรื่อง

"แหม ตัวเอง พูดไม่เพราะเลยนะ เดี๋ยวปั๊ดตบด้วยปากเลย" ดราฟพอเห็นว่าแบงค์มองมา ก็เริ่มเล่นกับภัทรต่อทันที ขณะทีภัทรก็ไม่รอช้า

"แค่ปากเองเหรอดราฟ เดี๋ยวภัทรใช้ลิ้นช่วยนะจ้ะ! " พูดจบก็ลงไปนั่งค่อมดราฟทันที แล้วดราฟก็เริ่มแกล้งภัทรโดยให้เพื่อนผู้ชายช่วย

กันถอดเสื้อผ้าภัทร และให้ผู้หญิง 'ถ่ายคลิป ! ' เก็บไว้ ส่วนแบงค์ที่เห็นแค่ตอนที่ภัทรค่อมดราฟไว้ เพราะโดนไผ่ลากออกไปข้างนอก ถึงกับ

โกรธจนหน้ามืดเป็นลมไป เพราะร่งกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว บวกกับความเครียดสะสม แต่ก็ยังดีที่ได้ไผ่ที่ไปด้วยกัน ช่วยพาไปส่งห้อง

พยาบาล


~ห้องพยาบาล~

"อ้าว นั่นเพื่อนเธอเป็นอะไรน่ะ" พี่ที่ประจำอยู่ห้องพยาบาลถามขึ้น พร้อมกับรีบเข้ามาช่วยไผ่แบกแบงค์

"ไม่ทราบครับ อยู่ดีๆ ก็เป็นลม สงสัยมันจะเครียดเรื่องสอบน่ะครับ" ไผ่ที่ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง จึงได้แค่พูดไปมั่วๆ เผื่อมันจะตรง (เครียด

เรื่องสอบ คงจะตรงอยู่หรอก - - : คนแต่ง)

"เอาเถอะ เธอมาลงชื่อให้เพื่อนด้วย แล้วนี่ ใบขออนุญาติอาจารย์ประจำวิชา ว่าเพื่อนเธอนอนห้องพยาบาล เขียนเสร็จแล้วรึยัง ถ้าเสร็จ

แล้วก็ไปห้องเรียนได้แล้ว" พี่พยาบาลพูดขึ้น เมื่อแบกแบงค์มาที่เตียงเรียบร้อยแล้ว ส่วนไผ่ก็

"คร้าบบบบ เสร็จแล้วคร้าบบบ ไปแล้วคร้าบบบ" ด้วยเสียงที่กวน.... สุดๆ

~ห้องเรียน~

"อ้าว คุณไผ่ไปไหนมาครับ อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะครับ" นายบุญโขเจ้าเก่าเจ้าเดิม เอ่ยทักไผ่ขึ้น เมื่อเห็นว่าไผ่เพิ่งจะเข้าห้อง

"ไปห้องพยาบาลมา" ไผ่ตอบออกมาเบาๆ เพราะอาจารย์กำลังเช็คชื่อนักเรียนอยู่

"อ้าว! เป็นอะไรเหรอครับ" นายบุญโขยังถามต่อ (ก็ผมเป็นห่วงเพื่อนผมนี่ครับ : นายบุญโข)

"ไอ้แบงค์มันเป็นลม ซวยชิป....มาครับ" ตอบได้นิดนึง ก็ต้องหยุด เพราะอาจารย์ขานชื่อตนพอดี ด้านดราฟที่แอบฟังไผ่กับโขคุยกันตั้งแต่

แรก เพราะไม่เห็นแบงค์เข้ามา ถึงกับรีบถามไผ่ออกมาอย่างดัง

"อ้าว! มันเป็นไรวะ"

"นี่ ตรงนั้นน่ะ ครูจะเช็คชื่อ เบาๆ หน่อย" ด้วยเสียงของดราฟที่ดังนิดหน่อย (เหรอ!) ทำให้อาจารย์ ที่อยู่หน้าห้อง ต้องพูดออกไมค์ทันที

"เฮ้ย! เบาหน่อยดิวะไอ้ดราฟ มันไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็แค่เป็นลม" ไผ่เอ็ดดราฟ ก่อนที่จะตอบออกมาเหมือนว่า มันเป็นเรื่องธรรมดา

แล้วบทสนทนาก็ต้องหยุดอีกครั้ง เพราะอาจารย์ขานชื่อแบงค์ออกมา

"นาย.....มามั้ย!" (ขอสงวนสิทธิ์ ชื่อจริงของทุกคนในเรื่อง แต่ชื่อเล่นไม่สงวนนะจ้ะ ^^ : คนแต่ง)

"ไม่สบาย นอนห้องพยาบาลครับ" ดราฟรีบตอบ แทนไผ่ทันที

"อ้าว แล้วมีใบอนุญาติมั้ย" อาจารย์ ผู้ซึ่งอยู่ในกฎเกณฑ์ตลอดเลย ต้องให้เด็กอยู่ในกฎเกณฑ์ด้วยเช่นกัน

"มีครับ" คราวนี้ดราฟก็ตอบ แทนไผ่เหมือนเดิม พร้อมกับหยิบใบขออนุญาติไปจากมือไผ่ทันที (จะเรียกว่าหยิบคงไม่ได้ มันกระชากออก

จามือผมเลยครับ : น้องไผ่) แล้วก็นำใบขออนุญาติไปให้อาจารย์ที่หน้าห้อง แล้วจึงกลับมานั่งที่ วันนี้ทั้งวัน ดราฟก็เป็นคนบอกอาจารย์ เอา

ใบขออนุญาติไปให้อาจารย์ทุกวิชาที่เรียน โดยมีเพื่อนที่อยากจะช่วย แต่เจ้าตัวอยากทำเอง!

แต่ดูเหมือนว่า ความดี ที่ดราฟทำลงไปจะไม่สัมฤทธิ์ผลซะแล้ว เมื่อเวลากลับบ้านมาถึง ทุกคนในกลุ่ม รวมตัวกันจะไปรับแบงค์ที่ห้อง

พยาบาล รวมทั้งดราฟด้วย พอไปถึงห้องพยาบาล แบงค์ก็ตื่นพอดี แล้วเพื่อนๆ ก็

"เป็นไงมั่งครับ คุณแบงค์" นายบุญโขถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรแล้ว กรูว่า กรูกลับบ้านก่อนดีกว่า เฮ้ย! ไอ้ไผ่ ไปส่งกรูที่บ้านหน่อย" ตอบนายบุญโข พร้อมกับขอให้ไผ่ไปส่ง ทั้งที่ตนกำลัง

มองหน้าดราฟอยู่ ดราฟที่พอได้ยินว่า แบงค์ขอให้ไผ่ไปส่งบ้าน ก็เดินออกจาห้องพยาบาลไปทันที เมื่อดราฟออกไปแล้ว ทุกคนก็เริ่มทยอย

กลับ รวมถึงไผ่กับแบงค์ แต่คงไม่มีใครรู้ว่า ที่จริงแล้ว ดราฟยังไม่ได้ไปไหน เพียงแต่นั่งห่างออกไปเท่านั้น

เมื่อแบงค์กลับมาถึงบ้าน และไผ่ก็กลับไปแล้ว ยังไม่ทันที่จะเอาของไปเก็บ เสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น

'กริ๊ง ~ กริ๊ง ~'

"ฮัลโหล บ้าน...ครับ" (ขอสงวนชื่อบ้านอีกครั้ง ขออภัยมา ณ ที่นี้ : ผู้แต่ง) แบงค์พูดกลับไปในโทรศัพท์ แต่ก็ไม่มีคนตอบกลับมา

"ฮัลโหล ๆ ได้ยินมั้ยครับ ผมไม่ได้ยินคุณพูดเลย ฮัลโหลๆ "

".........หายไวๆ นะครับ แบงค์..........." เสียงเบาๆ ลอดแผ่วมาทางโทรศัพท์ แต่สำหรับคนฟัง มันดังก้องอยู่ในหัว(ใจ) แล้วปลายสายก็ตัดไป

"เมื่อปลายสายตัดไป แบงค์ก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ แต่พอได้เห็นว่า เสื้อผ้าของดราฟ ถูกเก็บไปหมดแล้ว จากที่ยิ้มจนแก้มปริกลายเป็นว่า

ตอนนี้น้ำตาได้ไหลเป็นเขื่อนแตก พร้อมกับความคิดที่ว่า

'ทำไมล่ะดราฟ แค่เค้าไม่ยอมมีอะไรกับตัว ตัวต้องโกรธเค้าขนาดนั้นเลยเหรอ ตัวเห็นเค้าเป็นอะไร เป็นแค่ที่ระบายความใคร่ของตัว แค่นี้

เองเหรอ ทุกคำที่ตัวพูดมา เค้าจะเชื่อตัวได้มั้ย เค้าจะรักตัวได้มั้ย ในเมื่อเค้ายังไม่รู้เลยว่า ตัวรักเค้ารึเปล่า' จากนั้นแบงค์ก็หลับไปพร้อมน้ำตา

To be continue..........