ตอนที่ 5 ลอยกระทง

*-วันลอยกระทง-*
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่าง กระทบใบหน้าของเด็กหนุ่มนามแบงค์ที่หลับอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข พร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่แผดเสียงอย่างเอาเป็นเอาตาย

'กริ๊งงงงงงงงงง~ โครม!!!' ร้องอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็โดนมือของเด็กหนุ่มปัดลงพื้นแตกกระจายอย่างน่าอนาถยิ่งนัก เด็กหนุ่มคนเดิมหลังจากจัดการกับนาฬิกาแล้ว ก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกันแสงอาทิตย์แล้วหลับต่อ เด็กหนุ่มตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือในช่วงเที่ยง แล้วเสียงของคนๆ หนึ่งก็ดังขึ้นมา

"เฮ้ย!! ไอ้แบงค์ กรูมาแล้วโว้ย! " เสียงของดราฟดังขึ้นมา ทำเอาแบงค์ที่กำลังก้าวลงจากเตียงสะดุ้งสะดุดผ้าห่ม ล้มหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้นคู่กับเศษนาฬิกาปลุก

"ไอ้แบงค์ทำไมช้านักวะ กรูรอมรึงตั้งนาน เฮ้ย! แล้วทำไมมรึงยังแต่งชุดนอนอยู่เลยวะ นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะเว้ย" ดราฟตะโกนถามแบงค์ที่ตอนนี้โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่าง ทำให้เห็นได้ว่าแบงค์ยังใส่ชุดนอนอยู่

"เมื่อคืนหนักไปหน่อยว่ะ กว่ากรูจะได้นอนตั้งเกือบตี4 มรึงรอแป๊ป เดี๋ยวกรูไปเปิดประตูให้" พูดจบแบงค์ก็ผละออกมาจากหน้าต่าง เดินตรงไปเปิดประตูหน้าบ้าน โดยที่ดราฟยังงงๆ กับคำพูดของแบงค์อยู่

'อะไรหนักไปวะ แมร่ง เมื่อคืนมันทำไรวะ นอนตี4...' คิดได้เท่านั้นความคิดก็หยุดชะงัก เมื่อเห็นสภาพแบงค์เต็มตา ชุดนอนยับยู่ยี่ แถมกระดุมบางเม็ดยังหลุดออก เหมือนถูกกระชาก ตามตัวมีรอยช้ำแดงๆ เป็นจุดๆ แถมยังเดินกะเผลกอีกต่างหาก เมื่อดราฟเห็นสภาพของแบงค์แล้ว ถึงกับตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเลย จนกระทั่งแบงค์เปิดประตูบ้านให้ดราฟเข้ามารอข้างใน

"เฮ้ยไอ้ดราฟ มรึงจะไม่เข้ามารึไงวะ ยืนทำเอี้ยไรอยู่หน้าประตู" แบงค์ถามขึ้นเมื่อเห็นดราฟไม่ขยับไปไหน ทำให้ดราฟรู้สึกตัวถลาเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของแบงค์เขย่า แล้วยิงคำถามที่สงสัยออกมาทันที

"ไอ้แบงค์ มรึงไปทำอะไรกับใครมาเมื่อคืน ทำไมสภาพมรึงเป็นแบบนี้ บอกกรูมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" ดราฟเขย่าแบงค์แรงขึ้น

"โอ๊ย! เบาๆ เว้ยไอ้ดราฟ กรูเจ็บ" แบงค์ร้องโวยวาย เมื่อดราฟเขย่าตัวเขาอย่างไม่ปราณี

"มรึงตอบกรูมาก่อนดิว่า เมื่อคืนมรึงไปทำอะไรมา!" ดราฟยังไม่หยุดแถมเขย่าแรงขึ้น และสาดคำถามใส่แบงค์ไปเรื่อยๆ

"ทำเอี้ยไร! กรูก็เล่นเกมดิถามได้! กรูตอบคำถามมรึงแล้ว มรึงปล่อยกรูได้แล้ว"

"เล่นเกมส์!! แล้วทำไมสภาพมรึงสะบัดสะบอมแบบนี้ล่ะวะ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ตามตัวก็มีแต่รอยช้ำ"

"ก็เพราะมรึงนั่นแหละ!!"
"เพราะกรู!"
"เออ!"
"กรูไปทำมรึงตอนไหนกัน!"
"ก็เมื่อเช้าไง!"
"เมื่อเช้า!?" ดราฟถามเสียงสูงอย่างงุนงง

"ก็ตอนมรึงตะโกนเรียกกรู กรูกำลังลงจากเตียง กรูตกใจเสียงมรึง สะดุดผ้าห่มล้มลงไปกับพื้น แล้วชายเสื้อกรูไปเกี่ยวเตียง เสื้อมันก็เลยหลุดลุ่ยเงี้ย แล้วที่ตัวกรูมีแต่รอยช้ำก็เพราะตอนกรูล้มลงไป กรูล้มลงไปทับเศษนาฬิกาบนพื้นน่ะสิ เอี้ยเอ้ย เจ็บชิบเลย มรึงรู้ป่ะ เออว่าแต่มรึงมาทำไรบ้านกรูแต่เช้าวะ" หลังจากชี้แจงเหตุผลที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้แล้ว จึงถามดราฟกลับบ้าง

"เช้าบ้านมรึงดิ นี่มันเที่ยงกว่าแล้วโว้ย กรูก็จะมารับมรึงไปลอยกระทงไง ลืมแล้วหรอ" ดราฟแขวะใส่แบงค์แล้วเริ่มบอกเหตุผลที่มาหาถึงบ้าน

"มรึงบ้าป่าววะ มารับกรูตอนเที่ยงไปลอยกระทงเนี่ยนะ!!" แบงค์เริ่มโวยวายใส่ดราฟ

'นี่กรูต้องเจ็บตัวเพราะมรึงอยากไปลอยกระทงตอนนี้เนี่ยนะ' แบงค์บ่นในใจ

"เอาน่าๆ ตอนนี้กรูหิวแล้ว มรึงรีบไปอาบน้ำไป เดี๋ยวกรูจะพาไปกินข้าวเที่ยง" ดราฟโอบไหล่แบงค์แล้วพาแบงค์ตรงไปห้องน้ำ

"เออๆ แต่มรึงต้องเลี้ยงกรูนะโว้ย เพราะมรึงทำกรูเจ็บตัว"

"หน้าตาเฉยเลยมรึง เออๆ ก็ได้เดี๋ยวกรูเลี้ยงเอง มรึงเข้าไปอาบน้ำเลยไป" ดราฟดันแบงค์เข้าห้องน้ำไป

หลังจากแบงค์อาบน้ำเสร็จ ดราฟก็พาไปกินข้าวเที่ยง ทั้งสองกินข้าวเที่ยงกันอย่างสนุกสนาน(!?) ช่วงบ่ายดราฟพาแบงค์ไปเล่นเกมส์ เมื่อทั้งสองเล่นเกมส์กันจนพอใจ เวลาก็ล่วงมาเย็นแล้ว

"เฮ้ย! เย็นแล้วว่ะ กรูว่าไปซื้อกระทงมาเตรียมกันดีกว่า" ดราฟพูดขึ้นขณะขี่รถพาแบงค์ไปที่จุดนัดพบที่นัดกับเหล่าเพื่อนฝูงเอาไว้