ตอนที่ 15 จากดีกลายเป็นทะเลาะ!?

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส แบงค์รู้สึกตัวตื่น แต่ยังไม่ลืมตา อากาศที่หนาวเย็น ทำให้แบงค์ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นมากยิ่งขึ้น

'!!!อ้อมกอดอุ่น!!!' แบงค์ลืมตาโพลง พร้อมกับขยับตัวออกห่าง แต่ก็ถูกดราฟรวบตัวเข้าสู่อ้อมอกอีกครั้ง แบงค์พยายามยันตัวออกพร้อม

กับมองสำรวจตัวเอง แล้วก็พบว่า เสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่ครบ แบงค์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตนอย่างที่

นึกกลัว

"แบงค์นอนนิ่งๆ ดิ เค้าเพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ" ดราฟพูดเสียงอู้อี้ พร้อมทั้งกระชับอ้อมแขนให้แบงค์แนบชิด

มากขึ้นไปอีก พร้อมหลับตาลงอีกครั้ง

"ตัวจะนอนก็นอนต่อไปสิ เค้าจะไปอาบน้ำ ปล่อยเค้าน้า เค้าอึดอัด TOT" แบงค์พูดเสียงอ้อนๆ พร้อมช้อนตามอง พยายามให้ดราฟรู้ว่า

ตนอึดอัด ดราฟลืมตาขึ้นมามอง พอเห็นหน้าแบงค์แล้ว ทำเอาดราฟใจอ่อน ยอมปล่อยแบงค์ไป

"ปัง!" เสียงปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นตามหลังแบงค์ ทันทีที่ดึงประตูให้ปิดลง แบงค์ก็ยืนหันหลังพิงประตูแล้วถอนหายใจออกมา การเห็น

หน้าดราฟตอนเช้า มันทำให้เค้าคิดถึงคำพูดเมื่อคืน 'มันเป็นแค่ฝัน รึว่าดราฟเป็นคนพูดจริงๆ กันแน่นะ'

.................ขอแค่อย่างเดียว..............

'ทำไมเสียงมันถึงให้ความรู้เศร้าใจแบบนี้นะ'

..............อย่าเกลียดดราฟนะ.............

'ทำไมดราฟถึงคิดว่าแบงค์จะเกลียดล่ะ'

.............อยู่กับดราฟตลอดไปนะ..........

'แบงค์จะไปไหนได้ล่ะ ในเมื่อดราฟยังอยู่'

..........ถ้าไม่มีแบงค์ ดราฟจะอยู่ยังไง.........

'ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ แบงค์ก็ยังอยู่กับดราฟ ไม่ไปไหนอยู่แล้ว ทำไมอยู่ดีๆ ดราฟถึงเกิดความคิดแบบนั้นขึ้นมาได้นะ เฮ้อ!' แบงค์ถอน

หายใจ แล้วตัดสินเลิกคิด เพราะตนเองก็ไม่แน่ใจว่า เสียงที่ตนได้ยินนั้น เป็นเสียงของดราฟจริงหรือเปล่า หลังจากที่แบงค์อาบน้ำ แต่งตัว

ด้วยชุดนักเรียนตัวเก่งเรียบร้อยแล้ว แบงค์จึงเดินไปปลุกดราฟที่เตียง ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของแบงค์คือ ดราฟที่กำลังนอนกอดหมอนข้าง

พึมพำถึงชื่อแบงค์ พร้อมทั้งเอาหน้าซุกไซร้หมอนข้างที่กอดอยู่

"อือ แบงค์ แบงค์ อืม"

"ดราฟ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวสายหรอก" แบงค์เขย่าร่างของดราฟเบาๆ เพื่อให้ดราฟรู้สึกตัวตื่น แต่สิ่งที่ได้รับคือ หมอนที่ดราฟหนุนอยู่ลอยมา

ปะทะใบหน้าเต็มๆ ทำให้แบงค์ถึงกับเซ แล้วแผนการแกล้งดราฟก็ผุดขึ้นมาในสมองทันที

"โอ๊ย! เจ็บ! โอยๆ" แบงค์ร้องโอดโอยทันทีที่ลงไปนั่งกับพื้น ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วไม่เจ็บเลยซักนิด 'ต้องแกล้งให้เข็ด หึ หึ'

"แบงค์! เจ็บมากหรือเปล่า เค้าขอโทษ เค้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่เป็นไรใช่มั้ย" ดราฟลุกพรวดจากเตียงตรงไปที่แบงค์ทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง

พร้อมทั้งรัวคำถามใส่อย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร แค่นี้เล็กน้อย โอ๊ย! " พูดไม่เป็นไรแล้วก็ลุกขึ้นยืน แต่จังหวะที่ยืนนั้นเอง แบงค์ก็ร้องออกมา และล้มลงที่พื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้

แทนที่จะลงไปกองที่พื้นเหมือนอย่างครั้งแรก กลับถูกแขนของดราฟรับไว้ พร้อมกับอุ้มขึ้นไปบนเตียงอย่างอ่อนโยน

"เล็กน้อยที่ไหน! นั่งอยู่เฉยๆ นั่นแหละ เดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวไปเตรียมข้าวเช้าให้ทีหลัง" ดราฟสั่งให้แบงค์นั่งอยู่เฉยๆ แล้วก็

เดินเข้าห้องน้ำไป แต่ก็ยังเปิดประตูออกมาใหม่ กำชับให้แบงค์นั่งเฉยๆ อีกครั้ง แล้วจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยที่ไม่รู้เลยว่า ตอนนี้แบงค์กำลัง

นั่งยิ้มกว้าง พร้อมกับมองมาที่ประตูห้องน้ำอย่างพอใจ

'ดูท่าจะห่วงเรามากเลย แกล้งแรงไปรึเปล่านะ เอาเถอะ ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน อิอิ' แบงค์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความพอใจอยู่บนเตียง

จนไม่ทันได้สังเกตว่า ดราฟออกมาจากห้องน้ำแล้ว ดราฟที่เห็นแบงค์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเตียง จึงย่องไปใกล้ๆ แต่แบงค์ก็ไม่มีทีท่าว่า

จะรู้ตัว

'หมับ'

"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวเหรอ" ดราฟที่ในที่สุด ก็ย่องเข้ามารวบตัวแบงค์ได้สำเร็จ โดยที่แบงค์ไม่รู้ตัว กระซิบข้างหู และกระชับร่างของ

แบงค์ให้แน่นยิ่งขึ้น

"อะ..อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ เร็วจัง งะ..งั้นไปโรงเรียนกันเถอะ" แบงค์ที่หายจากอาการตกใจ ตอบออกมาอย่างตะกุกตะกัก พยายามดัน

ตัวออกจากอ้อมกอดของดราฟ แต่ยิ่งทำอย่างนั้น ดราฟก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น

"ตัวปล่อยเค้านะ เค้าอึดอัด เค้าอยากไปโรงเรียนแล้ว" แบงค์เบะปากพูด พร้อมกับมองดราฟด้วยสายตาอ้อนวอน

"แล้วตัวจะไม่กินข้าวเช้าเหรอ ไม่ได้นะ! " ดราฟพยายามพูดดักไว้ แต่แบงค์ก็สวนกลับมาว่า

"ก็เค้าอยากกินข้าวที่โรงเรียนอ่ะ ตัวให้เค้าไปกินที่โรงเรียนไม่ได้เหรอ" พูดพร้อมกับช้อนตามองเป็นการขอร้อง จริงๆ แล้วแบงค์ก็ไม่ได้

อยากกินข้าวที่โรงเรียนนักหรอก แต่ว่าอยู่ในอ้อมกอดดราฟแบบนี้ ใจมันเต้นแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

"อืม ก็ได้ แต่ก่อนไป ตัวลืมอะไรรึเปล่า" ดราฟชั่งใจคิดแป๊ปนึง แล้วตอบตกลง แต่ก็ใช่ว่าจะยอมปล่อยแบงค์ไปง่ายๆ

"เค้าลืมอะไรอ่า ไม่นี่ อุ๊บ!!" แบงค์จ้องมองดราฟด้วยสายตางุนงง เพราะคิดไม่ออกว่าตนลืมอะไร แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ ดราฟก็ก้ม

ลงประทับริมฝีปากอิ่มของแบงค์อย่างฉกฉวย

"อืม" เสียงครางของแบงค์ที่ตอนนี้เผลอไผลไปกับรสจูบของดราฟ อย่างไม่ทันตั้งตัวดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้ดราฟรู้ว่า ตอนนี้แบงค์

เริ่มขาดอากาศหายใจแล้ว เมื่อรู้ดังนั้น ดราฟจึงต้องจำใจ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

"Morning kiss จูบรับวันใหม่ไง" ดราฟพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนมองดูผลงานของตัวเอง ที่ทำให้แบงค์หน้าแดง ก้มหน้างุดไม่กล้าสบ

ตาดราฟ

'ทำไมถึงได้น่ารักอย่างนี้นะ ขออีกนะ' การกระทำไวเท่าความคิด ดราฟใช้มือเชยคางแบงค์ให้ขึ้นมาสบตา และประกบปากจูบลงไปทันที

แต่ทว่าครั้งนี้ไม่ได้หวานและนุ่มนวลแบบครั้งแรก แต่กลับเต็มไปด้วยความต้องการ ซึ่งแบงค์ที่รู้สึกถึงสิ่งนี้ พยายามรวบรวมแรงทั้งหมด

เท่าที่ตนมีผลักดราฟออกไป

"ตัวจะทำอะไรน่ะ ไหนบอกจะให้เค้าไปโรงเรียนไง ตัวทำแบบนี้ได้ไง!" แบงค์ตวาดใส่ดราฟทันทีที่หลุดมาได้ ตอนนี้ทั้งสองอยู่กันคน

ละมุมของเตียง จ้องหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนในที่สุด ดราฟก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา

"ทำไมล่ะแบงค์ ก่อนหน้านี้ตัวพยายามยั่วเค้าไม่ใช่เหรอ สำเร็จแล้วไง! ตัวจะหนีทำไมล่ะ ตัวเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอ" ดราฟพูดด้วยน้ำ

เสียงที่แบงค์ไม่สามารถจับอารมณ์ความรู้สึกใดๆ จากน้ำเสียงได้เลย ขณะที่แบงค์กำลังอ้าปากจะพูดนั้น ดราฟก็พูดขึ้นมาอีกด้วยเสียงที่ดัง

จนเกือบจะเป็นตะคอก ทำเอาแบงค์ถึงกับสะดุ้ง

"รึจะบอกว่าไม่! ก็ถ้าตัวไม่ต้องการ แล้วตัวมายั่วเค้าทำไม ตัวก็รู้ว่าเค้ารักตัวมากแค่ไหน! ตัวยั่วเค้า! อยากแกล้งเค้า เค้าก็ไม่ว่าหรอก แต่

ตอนนี้ เค้าหมดความอดทนแล้วนะ! " ดราฟไม่พูดเปล่า ทำท่าจะลุกเข้าไปหาแบงค์ทันที เมื่อแบงค์เห็นดังนั้นจึงรีบคว้าเอาหมอนที่อยู่ข้าง

ตัวปาใส่ดราฟเต็มๆ ทำเอาดราฟหงายหลังไปทันที

"อะไรกัน ทนได้แค่ไม่กี่วันทำมาเป็นคุย เชอะ! คนแบบนี้ไม่อยากยุ่งด้วยหรอก! จะไปไหนก็ไปเลย! ไม่อยากยุ่งแล้ว!!!"

(อะไรมันจะทะเลาะกันง่ายดายปานนี้ เฮ้อ! เหนื่อยใจ = = : คนแต่ง)