ตอนที่ 28 ไม่สบาย

     เช้าวันอาทิตย์ ที่แสนจะสุขสบายของทุกๆ คน แต่ก็ยังมีเด็กชายคนหนึ่ง ที่นอนกระสับกระส่าย เพราะพิษไข้รุมเร้า ทำเอาคนที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่สามารถหลับอย่างสบายได้ จนต้องลุกขึ้นมาถาม

     "แบงค์ครับ เป็นอะไรรึเปล่า" พูดพร้อมกับทาบหลังมือของตนไปอังกับศีรษะคนป่วย แล้วก็ต้องสะดุ้ง เมื่อปริมาณความร้อนที่กระทบกับหลังมือนั้น ไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว

     "แบงค์ครับ ไปหาหมอดีมั้ย ตัวร้อนมากเลยนะ"

     "อื้ม....ไม่ไป...ออกไปห่างๆ ร้อน" เมื่อแบงค์บอกว่าร้อน ดราฟก็รีบลงจากเตียง ไปปรับอุณหภูมิแอร์ทันที แต่...

     "อื้ม...นะ..หนาวอ่ะ...เบาแอร์หน่อยสิ" พอแบงค์บอกว่าหนาว ดราฟก็ต้องรีบไปปรับแอร์ใหม่ทันที แต่ก็ไร้ผล

     พอรู้แล้วว่า ไม่สามารถปรับแอร์ให้เข้ากับสภาพร่างกายของแบงค์ได้ ดราฟจึงรีบเข้าไปในห้องน้ำ รองน้ำใส่กะละมัง แล้วรีบกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กๆ อีกผืนทันที

     เมื่อเข้ามาถึงในห้อง ดราฟก็รีบนำผ้าขนหนูจุ่มน้ำ แล้วบิดหมาดๆ และเริ่มเช็ดตัวให้แบงค์เบาๆ ตอนแรกแบงค์ก็มีสะบัดหนีนิดหน่อย แต่ด้วยความเย็นสบายของน้ำ ทำให้แบงค์เลิกดิ้น แล้วปล่อยให้ดราฟเช็ดตัวต่อไป

     ดราฟค่อยๆ เช็ดจากบริเวณหน้า ลงมาที่ลำคอ ที่เต็มไปด้วยรอยแดง ลากผ่านแผ่นอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ ดราฟมองด้วยความรู้สึกละอายใจ แผ่นอกที่เต็มไปด้วยรอยแสดงความเจ้าของ ที่ดราฟฝากเอาไว้เมื่อคืน ไม่ใช่แค่ที่ลำคอและแผ่นอก แต่มันมีอยู่ทั่วตัวของแบงค์เลย ดราฟคงไม่รู้สึกแบบนี้ ถ้าเค้าเชื่อแบงค์ ไม่ไปกินเหล้า แล้วก็ระวังมากว่านี้

     'โดนยาสองวันติด แบบนี้ บอกใคร ใครเขาจะเชื่อ เฮ้อ! ' ดราฟคิดอย่างปลงตก

     'พี่โต้งก็เหมือนกัน แมร่ง~ เล่นอะไรบ้าๆ ก็ไม่รู้ ถ้าแบงค์เป็นอะไรไปนะ จะไปเอาเรื่องให้ถึงที่เลย' ดราฟคิดอย่างแค้นๆ ในตัวพี่โต้งนิดหน่อย ขณะที่ยกกะละมังไปเก็บ

     ดราฟเดินกลับมาที่เตียง นั่งลงข้างๆ มองใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยพิษไข้ของแบงค์เงียบๆ แล้วเมื่อสังเกตว่าเกือบเที่ยงแล้ว ดราฟจึงตัดสินใจจะไปทำข้าวต้มให้แบงค์ทาน แต่ก่อนที่จะออกจากห้อง ก็ไม่ลืมที่ที่จะจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของแบงค์..........

     ..............................

     "แบงค์ครับ แบงค์ ตื่นมาทานข้าวต้มหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะได้ทานยา นะครับแบงค์"

     "อืม..ม่ายอาว" แบงค์พูดพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว

     "โถ่...แบงค์ ไม่เอานะครับครดี ทานข้าวต้มหน่อย แล้วเดี๋ยวจะได้ทานยา" ดราฟที่เริ่มเห็นเค้าว่า ใช้ไม้อ่อนคงไม่ได้ผล จึงต้องเริ่มเปลี่ยนมาใช้ไม้แข็ง

     ดราฟวางชามข้าวต้มไว้บนโต๊ะ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกมา โดยไม่สนใจว่าคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มจะเป็นยังไง พร้อมกับทำหน้าดุ เป็นเชิงสั่ง

     "ม่ายอาว...แบงค์ปวดหัว แบงค์จานอน" ส่วนทางแบงค์ที่เห็นว่าดราฟไม่ยอมให้ตนนอน จึงเริ่มงอแงออกมา

     "ถ้าไม่ยอมกินข้าว กินยา แล้วจะหายปวดหัวได้ไงล่ะ" ดราฟพูดเสียงดุ พร้อมกับจับตัวแบงค์ให้นั่งพิงหัวเตียง ซึ่งแบงค์เองก็ขัดขืนอะไรไม่ได้มาก เนื่องจากพิษไข้ได้ดูดเอาเรี่ยวแรงไปจนเกือบหมด

     "ทานหน่อยนะครับ ถ้าไม่ทานจะหายได้ยังไง" ดราฟพูดพร้อมกับหยิบชามข้าวต้มมาไว้ในมือ พร้อมกับตักข้าวต้ม ขึ้นมาเป่า แล้วไปจ่อที่ปากของแบงค์

     ส่วนทางแบงค์ ที่พอได้กลิ่นหอมๆ ของข้าวต้ม ก็เริ่มหิวขึ้นมา แล้วจึงยอมให้ดราฟป้อนข้าวต้มไปโดยไม่บ่นอีก แล้วในที่สุดข้วต้มก็หมดลงจนได้ ขณะที่ดราฟเอาชามข้าวต้มไปเก็บ แบงค์ก็เตรียมตัวนอนต่อทันที แต่...

     "อ๊ะ! เดี๋ยวอย่าเพิ่งนอนนะครับ ต้องทานยาก่อน" แบงค์เมื่อได้ยินคำว่า 'ยา' เท่านั้นล่ะ ก็พูดสวนขึ้นมาทันที

     "ไม่เอา! ดราฟก็รู้ว่าแบงค์เกลียดการกินยา" แบงค์ของเรา เริ่มเข้าโหมดงอแงอีกครั้ง

     "ถ้าไม่กินก็ไม่หายนะ" เมื่อแบงค์เริ่มงอแง ดราฟก็จำเป็นจะต้องงัดเอาไม้แข็งขึ้นมาใช้อีกครั้ง แต่เมื่อดราฟทำอย่างนั้น แบงค์ก็ยิ่งงอแงหนักขึ้นไปอีก

     "ก็บอกว่าไม่กิน ไม่กิน ได้ยินมั้ย"

     "ก็บอกว่าให้กิน ได้ยินมั้ย เดี๋ยวไม่หาย แล้วมางอแงไม่ได้นะ"

     "ก็ถ้าไม่ทำอะไรกัน ซัก2-3 ปี เดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็หาย แถมแข็งแรงไปอีก2-3ปี ไม่ต้องกินยาอีกด้วย" (แอ่ก... คนแต่งโดนท่านผู้อ่านรุมตื้บ - -) พูดจบ ก็ยิ้มยิงฟัน แล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อทันที

     แต่ทว่า ดราฟของพวกเรา ต้องไม่รอให้แบงค์หายป่วยด้วยิธีนั้นเป็นแน่ จึงก้าวเท้าเดินไปที่เตียง พร้อมกับยาและน้ำในมือ

     "จะยอมกินยาดีๆ มั้ย?" ดราฟถามเป็ครั้งสุดท้าย แล้วคำตอบที่ได้ ก็ทำเอาดราฟฟิวส์ขาด

     "ไม่! " สิ้นเสียงของแบงค์ ดราฟไม่รอช้า ส่งยาและน้ำเข้าปากตัวเอง และประกบจูบแบงค์ทันที ส่งน้ำและยาลงคอของแบงค์ไป แต่ดราฟก็ไม่ได้ละริมฝีปากออกมาทันที ยังคงดูดดื่มกับความหวานของริมฝีปากของแบงค์อยู่สักพัก จึงจะยอมผละออกมา

     "ถ้าคราวหน้าดื้ออีก อาจจะโดนมากกว่านี้นะ จากไม่ทำอะไร 2-3ปี เปลี่ยนเป็นตลอด2-3ปี ดีกว่านะจ๊ะ ที่รัก" ดราฟพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ที่ทำเอาแบงค์หน้าแดง ที่ไม่รู้เกิดจากพิษไข้หรือจากอะไรกันแน่

     "เอาล่ะ นอนได้แล้ว จะได้หายเร็วๆ " ดราฟพูดพร้อมกับจับให้แบงค์นอนลง ห่มผ้าห่มให้ แล้วก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่

     "หายไวๆ นะครับคนดี..." นี่เป็นประโยคสุดท้าย ที่แบงค์ได้ยิน ก่อนจะจมลงสู่ห้วงนิทรา

     ดราฟที่เห็นว่าแบงค์หลับไปแล้ว แล้วตัวเองก็เหนื่อยจากกิจกรรมเมื่อวาน จึงล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วก็หลับไปในที่สุด


To be Con..........

ตอนที่ 27 ก๊งเหล้า

 แสงแดดยามเช้าส่องกระทบบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นไปของความรัก ร่างสองร่างกอดกายกันอยู่ในห้องน้ำ ร่างบางนั้นดูเหนื่อยอ่อนและหลับไหลอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูง

 ดราฟค่อยๆ ถอนกายกายออกอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าร่างในอ้อมกอดจะตื่น แต่เมื่อเห็นว่าแบงค์ยังคงหลับอยู่อย่างสบายในอ้อมกอด ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ดราฟจึงค่อยๆ อุ้มแบงค์ขึ้นจากอ่าง แล้วพาออกจากห้องน้ำตรงไปที่เตียงนอน วางลงอย่างทะนุถนอม หลังจากนั้น ดราฟก็กลับเข้าไปในห้องน้ำ และออกมาพร้อมกับ กะละมังใส่น้ำ และผ้าขนหนูผืนเล็ก ดราฟค่อยๆ ลากผ้า เช็ดไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายแบงค์อย่างเบามือ น้ำใสๆ ในอ่างแปรเปลี่ยนเป็นสีขุ่น จนกระทั่งดราฟเห็นว่า ร่างตรงหน้าสะอาดดีแล้ว จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้แบงค์อย่างแผ่วเบา ส่วนตัวเองก็กลับเข้าห้องน้ำไป เพื่อชำระล้างร่างกายของตน แล้วจึงกลับมานอนกอดร่างบางบนเตียง ทั้งสองหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันอย่างมีความสุข.....

 เอ๊ะ! ลืมอะไรกันไปรึเปล่า...ใช่แล้ว วันนี้! วันนี้ทุกคนในห้องนัดกันไปทำงานหาเสียงเลือกตั้งกันนี่นา แล้วดราฟก็ต้องไปหาพี่โต้งด้วย (จำไม่ได้กลับไปอ่านตอนที่.....ตอนที่เท่าไหร่นะ เอาเหอะ ตอนก่อนหน้านี้แล้วกัน ^^; : ผู้แต่ง)

 'แบงค์คงยังไปไม่ไหว ให้นอนไปก่อนดีกว่า แต่นี่ก็10โมงกว่าแล้ว เดี๋ยวพี่โต้งจะรอ งั้นเราไปก่อนดีกว่า' เมื่อคิดได้แล้วก็จัดการอาบน้ำ แต่งตัวอีกครั้ง แล้วก็เขียนโน๊ตทิ้งไว้ เผื่อแบงค์ตื่นมาจะได้รู้ ว่าดราฟออกไปไหน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จก็ออกจากบ้านทันที


 ~บ้านพี่โต้ง~

 "อ้าว! ไอ้ดราฟมาแล้วเหรอมรึง หายหัวไปเลยนะ ถ้าไม่ให้ไอ้ไผ่ไปตามเนี่ย มรึงจะหายหัวต่อไปใช่มั้ย หึ! ไอ้ดราฟ" พี่โต้งทักทันทีที่เห็นดราฟเดินเข้ามาในบ้าน

 "โห พี่ ช่วงนี้งานมันเยอะอ่ะ(ตูไม่เห็นมันทำอะไรซักกะอย่าง -*- : คนแต่ง) เนี่ยมาหาพี่ได้แป๊ปเดียว เดี๋ยวผมก็ต้องไปทำงานบ้านเพื่อนต่ออีกอ่ะ"

 "อย่ามาแก้ตัวเลยมรึง มรึงอ่ะนะทำงาน ถุย! ไอ้โม้เอ๊ย ทำงานรึทำเมียวะ อย่าให้กูรู้นะมรึง"

 "โห พี่ ก็คนมันหล่อ ทำไงได้ หล่อมากเมียก็เป็นห่วงมาก ป่านนี้ไม่รู้ว่าตื่นรึยังด้วยซ้ำ"

 "ไอ้เชี่ยเอ๊ย งานยงงานเยอะ หล่อมากเมียห่วงมาก ป่านนี้ยังไม่ตื่น มรึงนี่จริงๆ เล๊ย เมื่อคืนหนักมากรึไงมรึง"

 "ก็ยันเช้าอ่ะพี่ เข็บขาหนีบชิป แต่ก็มีความสุขดี"

 "อะไรวะ จะหยุดที่คนนี้แล้วรึไง มีความซง มีความสุข"

 "แน่นอนพี่ คนนี้ของจริง ทิ้งไม่ได้เด็ดขาด"

 "ทำไมวะ น่ารักมาก ร้อนแรงมาก?"

 "ไม่รู้ดิพี่ ความรักมันไม่มีเหตุผลนี่" พูดจบก็ยักคิ้วซัก1ที แล้วนั่งลงก๊งเหล้ากับพี่โต้งทันที (แล้วเอ็งไม่ไปแล้วเรอะ ทำงานห้องน่ะ(แอบเจือกอีกเล็กน้อย) : คนแต่ง)

 "ถุย ความรักไม่มีเหตุผล กรูจะอ๊วกเหล้าอ่ะ แดกเข้าไป จะได้เงียบๆ พอมรึงเมาแล้วกรูจะหลอกถามมรึงให้ดู"

 "มอมไปเหอะพี่ ยังไงคำตอบก็เหมือนเดิม ถ้าจะถามว่าใครน่ะ บอกพี่ไว้ก่อนว่า ผมไม่ตอบ เดี๋ยวเมียผมเอาตาย"

 "เอาเหอะมรึง กรูจะมอมให้เป็นหมา แล้วคอยดูเหอะ 55+" แล้วทั้ง 2 ก็เริ่ม ดวล ก๊ง เหล้ากันต่อ


 ดวลกันไปดวลกันมาก็เริ่มเมา

 เมื่อเมาก็อยากอาชนะ

 เมื่ออยากชนะก็ก๊งต่อปายยย


 จนกระทั่ง

 ตี๊ด~ ตี๊ด~ ตี๊ด~ ดราฟคนหล่อรับสายด้วย ตี๊ด~ ตี๊ด~ ตี๊ด~ (ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยเนอะ แอ๊ก โดนบาทาคนอ่านเนื่องจากเจือกมากเกินไป : คนแต่ง)

 "ฮัลโหล...ดราฟครับ" ดราฟตอบรับออกไปอย่างมึนๆ

 "ดราฟ จะบ่ายแล้วมารับแบงค์เดี๋ยวนี้เลยนะ" พอได้ยินเสียงหวาน ที่พูดออกมาอย่างโกรธๆ จากที่มึนๆ อยู่ ก็หายทันที

 "อืม จะไปรับเดี๋ยวนี้แหละ รอแป๊ปนะ..."

 "เฮ้ย...อ้าย...ดราฟ....คุยนานจางวะ...มาแดกเหล้าต่อดิ"ยังไม่ทันที่ดราฟจะพูดจบ เสียงอันยานคางของพี่โต้งก็ดังขึ้นมา

 "ดราฟไปหาพี่โต้งเหรอ" พอพี่โต้งพูดจบ แบงค์ก็ถามกลับทันที

 "คะ...ครับ"

 "เมารึเปล่า"

 "ไม่ได้เมาครับ"

 "เนี่ยนะ! เสียงคนไม่ได้เมา บอกแล้วใช่มั้ย ว่าไม่ให้กินน่ะ"

 "ก็พี่เค้าชวนอ่ะ ไม่กินก็เสียมารยาท"

 "ทีอย่างนี้ล่ะ มีมารยาทขึ้นมาเชียว กลับบ้านมาเลยนะ มาเดี๋ยวนี้ด้วย งงงานไม่ต้องทำมันแล้ว อีก20นาที ถ้าไม่ถึงบ้าน แบงค์จะนอนบ้านไผ่! " สิ้นคำพูด โทรศัพท์ก็ตัดไปทันที


 "พี่โต้ง ผมกลับแล้วนะ แม่โทรมาตามแล้ว"

 "แม่หรือเมียวะ"

 "โหดขนาดนี้ เลื่อนขั้นเป็นแม่แล้วพี่ ผมไปก่อนนะ เดี๋ยวหัวขาด"

 "เฮ้ยๆ แก้วสุดท้ายแล้วเว้ย มรึงลองกินดูว่าอร่อยรึเปล่า กรูเพิ่งผสมเมื่อกี้ เร็ว ให้หมดด้วยนะมรึง" เมื่อพี่เค้าสั่งมา คนเป็นน้องก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากยกแก้วขึ้นมาดื่ม แต่ก็ได้พบว่า....มันก็ไม่เห็นผสมอะไร รสชาติก็เหมือนเดิม

 "พี่ผสมอะไรอ่ะ มันก็เหมือนเดิมนิ"

 "ยาLOVE แบบไม่มีกลิ่นและสี ขอให้สนุกนะมรึง ไอ้ดราฟ"

 "โถ่ พี่ พี่จะไม่ให้ผมเห็นเดือน เห็นตะวันเลยรึไง"

 "ก็นั่นมันเรื่องของมรึง รีบกลับไปเลย เดี๋ยวจะทนไม่ไหวซะก่อน" เมื่อพี่โต้งพูดจบ ดราฟก็รีบกลับบ้านทันที ส่วนในใจนั้น

 'โอ๊ย กรูเจ็บขาหนีบ แล้วไอ้ยานี่ เมื่อไหร่มันจะหายวะ แล้วคืนนี้กรูจะได้นอนมั้ยยยย'

2 Be Con.......

ตอนที่ 26 เหตุเกิดจากบ้านน้ำ 2 NC+...

 หลังจากที่จัดการกับนังนกเป็ดน้ำเสร็จแล้ว แบงค์ก็พาดราฟกลับบ้าน ทว่าตั้งแต่นั่งรถมาจนถึงบ้าน ดราฟก็มีสภาพแย่ลงเรื่อยๆ ช่วงแรกก็แค่สั่นนิดๆ แต่ตอนนี้ดราฟสั่นเป็นเจ้าเข้าไปแล้ว แถมยังกัดปากตัวเองจนห้อเลือด

 ทำให้แบงค์ต้องลากดราฟขึ้นไปบนห้อง แต่ก็เป็นดราฟ ที่หนีเข้าห้องน้ำไปทันที ทำเอาแบงค์ต้องรีบไปตาม แต่ก็ตามเข้าห้องน้ำไม่ได้ เพราะดราฟล็อกประตูไว้

 "ดราฟ เป็นอะไรรึเปล่า ไหวมั้ย"

 รอซักพักก็มีเสียงตอบกลับมา แต่เสียงที่ตอบกลับมาทำเอาแบงค์ใจหายวาบ เพราะน้ำเสียงของดราฟดูทรมาณมาก

 "มะ...ไม่เป็นไร..แบงค์ครับ...วันนี้แบงค์ไปนอนห้องพ่อกับแม่ก่อนนะ เขาไปแล้วล็อกห้องด้วยนะครับ ฝันดีครับ"

 ถึงแม้ตอนจบจะดี แต่เนื้อหาก็คือไล่อยู่ดี

 "ทำไมล่ะ นอนด้วยกันไม่ได้เหรอ"

 "ยะ...อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ แต่...แต่ถ้าแบงค์นอนในห้อง บะ...บางทีแบงค์อาจจะไม่ได้นอนก็ได้นะ"

 "แล้วไงล่ะ ดราฟคิดว่า ดราฟเป็นอย่างนี้ แล้วแบงค์จะนอนหลับได้เหรอ"

 "ดะ..ดราฟ ไม่ได้เป็นอะ..ไร ถะ...ถือว่าลงโทษ ก็แล้วกัน ทะ..ที่ดราฟโกหกว่า..จะ..ไปหาแม่"

 "แบงค์ไม่ได้โกรธดราฟเลยนะที่ดราฟโกหก เพราะแบงค์เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้านนั้น ได้ยินมั้ยดราฟ ว่าแบงค์ไม่ได้โกรธดราฟเลย ไม่เลยซักนิด ออกมาเถอะดราฟ นะ ออกมาเถอะ"

 "มะ...ไม่เป็นไร หะ...ให้ดราฟ อยู่ในนี้เถอะ"

 "ดราฟ จะออกมามั้ย"

 "..........มะ...ไม่ออก"

 "ไม่ออกใช่มั้ย ได้ ถ้าไม่ออกเดี๋ยวแบงค์จะเข้าไปเอง"

 ไม่รอช้า พอพูดจบ แบงค์ก็รีบวิ่งออกจากห้อง ไปเอากุญแจข้างล่าง เมื่อได้แล้วก็รีบกลับเข้ามาในห้อง 'ล็อกกลอน' แล้วก็รีบไปไขเปิดประตูห้องน้ำทันที

 เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ แบงค์ก็เห็นดราฟในสภาพที่......สุดๆ นั่นคือ

 ดราฟนั่งหมดแรงอยู่ในอ่างอาบน้ำ เสื้อนักเรียนที่เคยเรียบ บัดนี้ยับจนไม่เหลือความเรียบเลยแม้แต่น้อย กระดุมทุกเม็ดถูกปลดออกหมด เข็มขัดก็กองอยู่ที่พื้น กางเกงก็ยับยู่ยี่ ตะขอกางเกงถูกปลดออก ซิปก็รูดลง เผยให้เห็นแกนกายของดราฟ ที่ตื่นตัวขึ้น เพราะอารมณ์ ที่ถูกปลุกโดยยาLOVE ยังไม่หมดแค่นั้น ตามกางเกงและร่างกายยังเต็มไปด้วยของเหลวสีขุ่น ที่ถูกทำให้ออกมาไม่รู้กี่รอบแล้ว

 ทางแบงค์ เมื่อเห็นดราฟในสภาพนั้น ก็แทบวิ่งหนี แต่ติดอยู่ที่ว่า ดราฟยังไม่มีอาการดีขึ้น และดูเหมือนจะทรมาณมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ จึงทำให้แบงค์ต้องเดินเข้าไปหาดราฟ เมื่อไปถึง ก็นั่งลงบนขอบอ่างอาบน้ำ

 "ดราฟ ไหวมั้ย"

 ทางดราฟ เมื่อได้ยินเสียงแบงค์ ก็ลืมตาขึ้นมา ด้วยฤทธิ์ของยา ทำเอาดราฟแทบจะจับแบงค์กดลงกับอ่าง แต่ก็ยังทนกล้ำกลืนฝืนพูดออกมา

 "บะ....แบงค์ ขอร้องล่ะ อะ...ออกไปข้างนอก กะ..ก่อนเถอะ นะ"

 "ไม่ ยังไงก็ไม่ออก"

 "ถ้าไม่ออกไปจะจับกดแล้วนะ!!"

 "จะจับก็จับไปสิ ใครห้าม"

 "โธ่เว้ย! ก็บอกให้ออกไปไงเล่า"

 "ก็บอกว่าไม่ออกไงเล่า เข้าใจมั้ย ไม่ออก ไม่ออก"

 "ขะ..ขอร้องเถอะนะแบงค์ อะ...ออกไปเถอะ ถะ..ถ้าไม่ออกไป ดะ..ดราฟจะ ทะ..ทน ไม่ไหวแล้วนะ"

 "ไม่ไหว ก็ไม่เห็นต้องทนเลยนี่"

 "แบงค์ แบงค์ มะ..ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์นะ" พอเริ่มที่จะทยไม่ไหว เหตุผลทั้งหลายที่ไม่จับแบงค์กด ก็ออกมา ทำเอาแบงค์ยิ้มแก้มปริ พร้อมกับพูดว่า

 "ดราฟ แบงค์ไม่คิดว่า ดราฟจะคิดอย่างนั้นหรอก เพราะดราฟรักแบงค์ใช่มั้ย แต่ตอนนี้ดราฟทรมาณจะแย่อยู่แล้ว แล้วแบงค์จะปล่อยให้คนที่แบงค์รักต้องทรมาณอยู่อย่างนี้ได้เหรอ แบงค์ทำไม่ได้หรอก ถ้าดราฟทนไม่ไหวก็ทำกับแบงค์เถอะนะ แบงค์รักดราฟนะ" พูดจบก็ก้มลงไปประกบปากดราฟทันที

 "อะ..อืม...อืม" ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดกันไปมา แล้วร่างบางก็ร่วงลงสู่พื้นอ่างอาบน้ำ ความอดทนที่เคยมี มลายหายไปสิ้น เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัด เพิ่มความหวาน และความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 เมื่อแบงค์เริ่มหายใจไม่ออก ดราฟก็ละริมฝีปากออกมา แต่ปากและลิ้นก็ใช่ว่าจะหยุดทำงานแค่นี้ เพราะตอนนี้รมฝีปากของดราฟได้เลื่อนไปอยู่ข้างกกหูของแบงค์ และเริ่มโลมเลียด้วยการเลียใบหู และขบกัดที่ติ่งหู แล้วจึงค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงสู่ต้นคอ ดูดเม้มจนเกิดรอยแดง ส่วนมือก็ไม่ได้อู้งานแต่อย่างใด ทำหน้าที่ ปลดชุดนักเรียนของแบงค์และตนเองออกอย่างคล่องแคล่ว ในเวลาไม่นาน ร่างทั้งสองร่างก็ไร้ซึ่งอาภรณใดๆ มาปกปิด

 ดราฟไม่รอช้า ขบเม้นยอดอกชูชันอย่างรวดเร็ ลิ้นสากเลียลากไปทั่วแผ่นอกเนียนสวย ส่วนมือนั้นก็กำลังทำการปลุกกระตุ้นแกนกายของแบงค์อย่างคล่องแคล่ว รูดขึ้นรูดลงอย่างเป็นจังหวะ ทำให้เสียงครางหวานดังก้องกังวานอยู่ในห้องน้ำ

 ดราฟใช้มือข้างที่ว่างอยู่ จับขาของแบงค์ขึ้นพาดบ่า เผยให้เห็นช่องทางที่สุดแสนจะเย้ายวน ดราฟพยายามอดทน และใช้นิ้วมือปรับช่องทางก่อน เพราะถึงแม้ว่าจะอยากใส่เข้าไปแค่ไหน แต่คนตรงหน้านั้นยังไม่พร้อม ดราฟรู้ดี จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จำนวนนิ้วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว ทำให้ช่องทางขยายออก ดราฟไม่รอช้า สอดใส่แกนกายของตัวเองที่พร้อมอยู่แล้วเข้าไปอย่างรวดเร็วจนมิด แล้วขยับเข้าออกทันที

 "อ๊า~ ระ...เร็ว...อ๊า~ ไป...แล้ว อ๊า~" แบงค์พูดได้เพียงแค่นั้น แล้วก็ต้องรีบคว้าเอาไหล่ของดราฟเป็นที่ยึด ความรู้สึกราวกับช่องทางจะฉักขาดและความเสียวกระสันที่ผสมปนเปกันไป ทำให้แบงค์ครางออกมาไม่หยุด เสียงของแบงค์ที่ดังข้างหูดราฟ เป็นเสมือนเสียงที่ทำให้อารมณ์ของดราฟยิ่งลุกโชน  ดราฟจึงเร่งความเร็วขึ้น จากนั้นหลังจากขยับอีกไม่กี่ที ดราฟก็ปลดปล่อยออกมา แต่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ร้อนๆ ของดราฟสงบลงได้ ดราฟจึงยังคงขยับกายต่อไป

 "อ๊า~ อืม~ ดะ...ดราฟ..ดีขึ้น..บ้าง..หรือยัง...อ๊า~" แบงค์พยายามกลั้นเสียงคราง แล้วถามออกไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากดราฟปลดปล่อยออกมาแล้ว ทำให้การลุกล้ำเป็นไปได้ง่ายขึ้น ความเจ็บปวดที่เคยรู้สึก เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสุขสม

 "ดีขึ้นบ้าง...แล้วล่ะ อืม แต่ว่า แบงค์ หวานเหลือเกิน..ไม่อยากหยุดเลย" ดราฟก้มลงประกบปากจูบแบงค์อีกครั้ง ความหอมหวานของร่างตรงหน้า ทำเอาดราฟแทบคลั่ง เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างร้อนแรง ทำให้ดราฟเพิ่มความเร็วและความแรงในการสอดแทรกมากขึ้น ดราฟละจากริมฝีปากบาง แล้วหยุดการกระทำของตนเองลง โดยที่แกนกายของดราฟยังคงอยู่ในตัวแบงค์

 ดราฟจับแบงค์ที่นอนอยู่ก้นอ่าง ให้เปลี่ยนขึ้นมานั่งคล่อมตนเองแทน

 "แบงค์ ดราฟขอนะ วันนี้ไม่ต้องนอน ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยนอนนะ" ดราฟกระซิบเบาๆ ขณะคลอเคลียข้างหูของแบงค์ ทำเอาแบงค์ถึงกับเบิกตาโพลง แต่ก่อนที่แบงค์จะได้ทันทักท้วงอะไร ดราฟก็เริ่มขยับแกนกายของตนอีกครั้ง ทำให้เสียงที่จะทักท้วงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง ดราฟขยับแกนกายเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ถึงจะเร็ว แต่ก็ถือได้ว่า ช้ากว่าก่อนหน้านี้พอสมควร ทำให้แบงค์สามารถเปล่งคำถามออกมาได้

 "แล้วงานห้องล่ะ อืม~" แบงค์ถามพร้อมกับเอามือโอบรอบคอดราฟ ดวงตาหวานเยิ้มนั้น ทำให้แววตาของดราฟสั่นระริกด้วยความพึงพอใจกับกริยาน่ารักๆ ของคนตรงหน้า

 "ไปช้า คงไม่เป็นไรหรอก" ดราฟพูดด้วยเสียงแหบพร่าปนทะเล้นนิดๆ แล้วใช้มือช้อนใบหน้าของแบงค์ขึ้นมาประกบริมฝีปากอีกครั้ง พร้อมกับเร่งความเร็วในการสอดใส่ให้มากขึ้น

 "อืม~ อืม~ อือ~ อื้อ! " แบงค์ครางอยู่ในลำคออย่างสุขสันต์ แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อดราฟเอามือเข้ากอบกุมแกนกายของแบงค์ที่แข็งขืนอยู่ พร้อมกับรูดขึ้น-ลงให้เข้ากับจังหวะการกระแทกของตน ไม่นาน แบงค์ก็ปลดปล่อยออกมาเลอะหน้าท้องของตนและดราฟ แต่ใช่ว่าดราฟจะยอมหยุดง่ายๆ ยังเพิ่มแรงบีบเข้าไปที่มือ ทำให้แกนกายที่พึ่งจะปลดปล่อยของแบงค์ แข็งขืนขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 "แฮ่กๆ อ๊า~ ฮ๊า~ " แบงค์หอบสลับกับคราง หลังจากที่ดราฟละริมฝีปากออกไป แต่ถึงอย่างนั้น มือและแกนกายของดราฟใช่ว่าจะหยุดลงด้วย ยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างดีเยี่ยม (น่าจะมีโบนัสให้นะ) โดยไม่ได้สนใจร่างบางที่พยายามกอบโกยเอาออกซิเจนในอากาศ สลับกับครางอย่างทุลักทุเล

 "พะ..พอเถอะดราฟ..อ๊า~ " แบงค์พูดอย่างยากลำบก ขณะที่ตอนนี้ตนกำลังกอดคอดราฟไว้เป็หลักยึด

 "ก็บอกว่าขอถึงเช้าไง" ดราฟพูดพร้อมกับจูบลงบนไหล่บางที่โอบตนอยู่

 "อ๊า~ ตะ..แต่ แบงค์ จะ..จะปวดหลังนี่ อ๊า~ " แบงค์พยายามคิดหาข้อแก้ เท่าที่จะทำได้ แต่ก็ต้องถึงกับสะอึก เมื่อได้ยินคำตอบจากปากดราฟ

 "ทำท่านี้ไม่ปวดหลังหรอก แบงค์ก็รู้ไม่ใช่เหรอ" ดราฟตอบ พร้อมกับเร่งจังหวะขึ้นอีก ทั้งมือและการสอดใส่ สอดประสานเป็นท่วงทำนองแห่งความรัก ความสุขของทั้งสอง เสียงครางที่เปรียบดั่งคำร้องที่แสนหวานล้ำ ดังก้องอยู่ในห้องน้ำห้องนี้ไปจนถึงเช้า....

ตอนที่ 25 เหตุเกิดที่บ้านน้ำ

เหตุเกิดที่บ้านน้ำ
     บ้านน้ำ

     อ๊อด~ อ๊อด~ อ๊อด~

     "อ้าว พี่ดราฟมาแล้วเหรอคะ เข้ามาในบ้านเลยค่ะ ไม่มีใครอยู่พอดี" น้ำเมื่อเห็นว่าคนที่มาคือดราฟ ก็รีบชวนเข้ามาในบ้านทันที ส่วนดราฟ ที่คาดการณ์ไว้ว่าจะเป็นอย่างนี้อยู่แล้วจึงเดินตามน้ำเข้าไปในบ้าน

     "พี่ดราฟนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวน้ำไปเอาน้ำมาให้" ดราฟจึงนั่งรอบนโซฟา ไม่นานน้ำก็เดินกลับมา พร้อมกับแก้วน้ำส้ม แล้วนั่งลงข้างๆ ดราฟ

     "พี่ดราฟทานน้ำส้มหน่อยนะคะ นี่น้ำคั้นเองเลย" พอดราฟจะรับแก้วมา น้ำก็จัดการส่งให้ถึงปาก พร้อมกับเบียดแนบชิดเข้ามา

     "มะ ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องน้ำรีบพูดธุระมาเถอะ เดี๋ยวพี่ต้องรีบกลับ" ไปเคลียร์กับเมียให้รู้เรื่อง เดี๋ยวโดนเข้าใจผิด ดราฟพูดต่อในใจ แต่น้ำก็ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกรา มือหนึ่งยังคงพยายามยัดเยียดน้ำส้มให้ดราฟ ส่วนอีกมือหนึ่งก็ลูบไล้ต้นขาดราฟไปมา ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น คงทนไม่ไหว จับน้ำกดโซฟาไปแล้ว แต่กับดราฟนั้นที่รักเมียยิ่งชีพไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

     'น้องน้ำก็น่ารักดีหรอก แต่ทำตัวอ่อยผู้ชายแบบนี้ น่าเบื่อเป็นบ้าเลย เฮ้อ! อยากให้แบงค์ทำแบบนี้มั่งจัง' พอคิดถึงแบงค์เข้า ปากก็เผลอยิ้มออกมา ซึ่งทำให้น้ำเข้าใจผิด คิดว่าดราฟชอบการกระทำของตน เลยยิ่งได้ใจ รุกเข้าใส่อีก

     "พี่ดราฟคะ ทานน้ำหน่อยสิคะ นะคะ น้า~ คนดี" น้ำรุกคืบ เรียกว่าแทบจะไปนั่งค่อมดราฟอยู่แล้ว แต่แล้วเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อดราฟพยายามดันตัวออกห่างจากน้ำ ทำให้มือเผลอไปปัดโดนแก้วเข้า

     'เพล้ง !' แก้วน้ำส้มหกกระจายอยู่ทั่วพื้น

     "น้องน้ำ พี่ขอโทษนะ แต่น้องน้ำช่วยบอกเรื่องที่จะปรึกษามาก่อนได้มั้ยครับ คือมันจะมืดแล้ว แล้วพี่จะรีบกลับ เดี๋ยวบะ...แม่เป็นห่วง" ดราฟเกือบจะหลุดชื่อแบงค์ออกไปแล้ว แต่ยังดีที่เอาแม่มาแก้ทัน

     "คะ...ค่ะ เดี๋ยวน้ำไปเอาน้ำมาให้ใหม่ จะได้คุยเรื่องที่จะปรึกษา" น้ำหน้าเสียนิดหน่อย ที่การกระทำของตนเองเมื่อครู่ ไม่ได้มีผลอะไรกับดราฟเลยแม้แต่น้อย แถมยังขอกลับบ้านอีก


     ในห้องครัวบ้านน้ำ

     "เชอะ! คนอะไร ใจแข็งยังกับหิน เดี๋ยวเหอะพอเจอยานี่เข้าไป อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย หึหึ" น้ำหัวเราะอย่างชั่วร้าย พร้อมกับเทยาสีชมพูอมม่วงลงไปในน้ำส้มแก้วใหม่ โดยไม่ได้รู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากหน้าต่างเลยแม้แต่น้อย

     สายตาที่จ้องมองเข้ามานั้นไม่ใช่ใคร คือแบงค์นั่นเอง


     ย้อนกลับไปหลายนาทีก่อนหน้านี้

     แบงค์กลับมาถึงบ้าน ขณะที่กำลังจะเดินไปโทรศัพท์หาแม่ที่อยู่ฝรั่งเศสนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน

     "สวัสดีครับ นี่แบงค์พูดครับ อ้าวคุณแม่ของดราฟเหรอครับ เป็นไงบ้างครับ ดราฟไปถึงแล้วใช่มั้ยครับ ห๊ะ อะไรนะครับ จะคุยกับดราฟ แต่ว่า...ดราฟไม่ได้ไปหาคุณแม่ที่บ้านเหรอครับ ไม่ได้ไป เอ่อ สงสัยคงไปบ้านเพื่อน ถ้ากลับมา เดี๋ยวผมจะให้โทรกลับแล้วกันนะครับ ครับ สวัสดีครับ" เมื่อพูดจบ แบงค์ก็วางโทรศัพท์ลงอย่างใจลอย

     'ดราฟไม่ได้ไปหาแม่ ดราฟโกหก ดราฟโกหก หก หก หก 6 6 6'(เอคโค่) ความรู้สึกเสียใจวนเวียนอยู่ในหัว แต่ไม่นานแบงค์ก็ยกโทรศัพท์กดเบอร์อย่างรวดเร็ว

     'ต้องรู้ให้ได้ว่าดราฟไปไหน' แบงค์คิดอย่างมาดมั่น พร้อมกับรอให้ปลายสายมีเสียงตอบรับกลับมา

     "ฮัลโหล นี่ไผ่ครับ"

     "ไอ้ไผ่ มรึงรู้เปล่าว่า ไอ้ดราฟไปไหน"

     "ไปบ้านน้องน้ำ"

     "เออ แล้วมรึงรู้รึเปล่าว่า บ้านน้องน้ำไปทางไหน"

     "ทำไมวะ มรึงจะไปขัดขวางเค้ารึไง"

     "ปะ...เปล่าโว้ย..เออ..กรูจะไปถ่ายคลิปมาให้พวกมรึงดูต่างหาก"

      "อ๋อ งั้นเหรอ บ้านน้องน้ำอยู่ที่......"

     "พอรู้ว่าบ้านน้องน้ำอยู่ที่ไหน แบงค์ก็รีบตรงไปที่นั่นทันที แล้วสิ่งที่แบงค์เห็นก็คือ ภาพที่น้ำกำลังยั่วยวนดราฟอยู่ นั่นทำเอาแบงค์โกรธแทบคลั่ง แต่แล้วก็ได้สติกลับมา เมื่อแก้วน้ำตกกระทบพื้น

     แบงค์ลัดเลาะตามกำแพงไปถึงหน้าต่างห้องครัว เห็นน้องน้ำทำท่าทางชั่วร้าย พร้อมกับใส่ยาอะไรซักอย่างเข้าไปในน้ำของดราฟ

     'หนอย ยัยขี้เหร่หน้าตายังกับนกเป็ดน้ำ คิดจะมาวางยาดราฟ หนอย' แบงค์คิดอย่างเคืองแค้น แต่ก็ต้องรีบเดินออกไปจากตรงนั้นเมื่อน้ำเดินออกจากห้องครัวไปพร้อมกับน้ำแก้วนั้น

     ทางด้านดราฟที่มัวพะวงถึงแบงค์นั้น ยังคงความแบ๊วตลอดไปและตลอดกาล...อาเมน ไม่นาน น้องน้ำก็เดินเข้ามา นั่งที่โซฟา และเริ่มพยายามยัดเยียดน้ำส้มให้ดราฟอีกครั้ง

     "พี่ดราฟคะ ดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ" น้ำพูดเสียงหวาน พลางยื่นแก้วให้ดราฟ ดราฟก็รีบมาแต่ไม่ได้ดื่ม พร้อมกับรีบพูดเข้าเรื่อง เพราะกลัวว่าแบงค์จะเป็ห่วง เนื่องจากตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

     "น้องน้ำมีเรื่องอะไรจะปรึกษา ก็รีบๆ ปรึกษามาเถอะครับ ป่านนี้แม่พี่เป็นห่วงแย่แล้ว" ดราฟพูด แต่ไม่ได้ทำให้น้ำลดละความพยายามลงแม้แต่นิดเดียว

     "ก็ได้ค่ะ แต่พี่ดราฟช่วยดื่มน้ำส้มซักนิดได้มั้ยคะ น้ำอุตส่าห์คั้นเตรียมไว้ให้" น้ำมองดราฟ ด้วยสายตาที่พยายามให้เต็มไปด้วยความเว้าวอน

     ส่วนดราฟ ที่ต้องการกลับไปหาแบงค์เร็วๆ จึงยกแก้วกระดกทีเดียวหมด หวังให้น้องน้ำพูดเรื่องที่จะปรึกษาเร็วๆ

     'น้ำส้ม ทำไมมันหวานเลี่ยนยังงี้วะ' ดราฟคิดในใจ

     "เอาละ ปรึกษาปัญหาของน้องน้ำมาดีกว่าครับ จะได้เสร็จๆ ไป" ดราฟพูดขึ้นหลังจากดื่มน้ำส้มจนหมด

     'เยส! เสร็จแน่พี่ดราฟ หึหึ' น้ำคิดอย่างชั่วร้าย

     'อ๊ากก~ ดราฟบ้า ดื่มเข้าไปได้ไง ยัยนกเป็ดน้ำนั่นใส่ยาอะไรลงไปก็ไม่รู้' แบงค์ร้องโหยหวนอยู่ในใจ และทำได้แค่แอบดูอยู่ที่หน้าต่างเท่านั้น (เป็นตุ๊กแกรึ = = : คนแต่ง)

     "คือว่า เรื่องน้ำจะปรึกษาน่ะค่ะ....คือ...เอ่อ" น้ำพูดอ้ำอึ้ง พร้อมกับเขยิบเข้าไปนั่งข้างดราฟ พร้อมกับลูบไล้ต้นแขนดราฟเบาๆ

     'อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะบอกซักทีวะ อา~ ทำไมอยู่ดีๆ มีอารมณ์ขึ้นมาได้วะ ถ้าน้องน้ำเป็นแบงค์นะ จะจับกดซะตรงนี้เลย แมร่ง' ดราฟคิดขณะพยายมข่มความร้อนภายในตัว

     "คะ..คือว่า น้ำแอบชอบพี่ดราฟมานานแล้วค่ะ พี่ดราฟเป็นแฟนกับน้ำนะคะ" ในที่สุดอาการติดอ่างก็หยุดลง พร้อมกับคำสารภาพรัก ที่ไม่ได้ทำให้ดราฟรู้สึกดีใจเลยซักนิด

     "แฮ่กๆ คือว่า น้องน้ำครับ พะ..พี่ คงรับ ความรู้สึกของน้องไว้..ไม่..ได้ แฮ่กๆ คือ พี่..มี คนรัก อยู่แล้วนะครับ" ดราฟพยายามพูดปฏิเสธ หวังว่าจะได้กลับโดยเร็ว เพราะอารมณ์ตอนนี้แทบจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

     "ทำไมล่ะคะ น้ำไม่ดีพอเหรอ น้ำสวยสู้คนนั้นของพี่ดราฟไม่ได้เหรอคะ น้ำรักพี่ดราฟนะคะ" น้ำพูดขึ้น พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนตักของดราฟ พร้อมกับเอามือคล้องคอดราฟ ให้หันมาสบตาของตน

     "เป็นของน้ำคนเดียวนะคะ" น้ำพูดพร้อมกับดึงดราฟ ให้ลงมาประกบจุมพิต

      ส่วนดราฟ ที่ตอนนี้โดนฤทธิ์ยาเข้าไป ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า คนตรงหน้าคือน้ำ ภาพที่ดราฟเห็นอยู่ตอนนี้คือ แบงค์ แบงค์คนเดียวเท่านั้น ซึ่งนั่น ทำให้ความอดทนของดราฟหมดลง ดราฟเริ่มซุกไซร้ซอกคอทันทีที่ผละริมฝีปากออกมา

     "อ๊า~ พี่ดราฟเก่งจัง จักจี้นะคะ ฮิฮิ" น้ำหัวเราะคิกคัก เมื่อดราฟเริ่มขบเม้นใบหู

     "แบงค์ ดราฟรักแบงค์นะ รักแบงค์ที่สุด แบงค์" คำบอกรักที่ออกจากปากดราฟ ทำเอาน้ำชะงักทันที

     'แบงค์! ทำไมชื่อเหมือนผู้ชายเลยล่ะ' น้ำคิดในใจอย่างสงสัย แล้วข้อสงสัยนั้นก็ได้รับคำตอบทันที เมื่อประตูห้องเล่นเปิดออก เผยให้เห็นเด็กหนุ่มร่างบางผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าบ่งบอกถึงความโกรธ

     เด็กหนุ่มตรงเข้ามาที่ที่ ดราฟกับน้ำกำลังนัวเนียกันอยู่ พร้อมกับกระชากตัวดราฟออกมาอย่างแรง แถมยังผลักน้ำออกห่างด้วย แต่เด็กหนุ่มคนนั้นไม่มีท่าทีจะสนใจน้ำเลยแม้แต่น้อย เด็กคนนั้นไม่ใช่ใคร แบงค์นั่นเอง แบงค์ที่ทนดูไม่ไหว จึงบุกเข้ามา เพื่อที่จะลากดราฟกลับไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่ก็ต้องถึงกับน้ำตาไหลออกมา เมื่อดราฟตอนนี้ราวกับคนำม่ได้สติ ที่ร้องเรียกชื่อตนอยู่

     "ดราฟ ดราฟ นี่ได้สติหน่อยสิ" แบงค์ตบหน้าดราฟเบาๆ เพื่อเรียกให้ดราฟรู้สึกตัว แต่ดราฟก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

     "เพี๊ยะ! " แบงค์ง้างมือตบหน้าดราฟเต็มแรง ซึ่งนั่นทำให้น้ำที่อยู่ในอาการงงๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ส่วนดราฟที่ได้สติกลับคืนมาแล้วก็เกือบจะตวาดใส่คนที่มาตบหน้าตนเอง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร และคนๆ นั้นกำลังร้องไห้อยู่นั้น ความโกรธก็พลันมลายหายไปสิ้น

     "แบงค์! ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรแบงค์น่ะ หยุดร้องเถอะนะคนดี" ดราฟพูดพลางรวบตัวแบงค์เข้ามากอดปลอบประโลม ซึ่งการกระทำนี้ ทำให้แบงค์ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

     "ไม่เอานะ ไม่ร้อง ดราฟขอโทษนะ ถ้าดราฟทำอะไรผิด แบงค์อย่าร้องไห้นะ" ดราฟพูดพร้อมกับจูบซักน้ำตาที่ไหลราวกับท่อประปาแตกของแบงค์ แน่นอนว่า การกระทำของทั้งสองคนนั้น อยู่ในสายตาของน้ำตลอดเวลา

     'แบงค์ที่พี่ดราฟพูดถึงคือคนๆ นี้ พี่ดราฟบอกว่ารักแบงค์! นี่! พี่ดราฟเป็นเกย์เหรอเนี่ย' น้ำทำได้แค่นั่งอึ้งกับสิ่งที่สรุปออกมาได้

     "ฮึก ฮึก ดราฟคนบ้า บ้าๆๆๆ กินน้ำบ้านั่นเข้าไปได้ยังไง ยัยบ้านั่นใส่ยาอะไรลงไปก็ไม่รู้ ฮือ~ " แบงค์พูดปนสะอึกสะอื้น

     "ยางั้นเหรอ! มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกแปลกๆ " ดราฟพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ที่ไหน พอหันไป ก็เห็นน้ำนั่งอึ้งอยู่บนพื้น

     "น้องน้ำ พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่าน้องต้องการอะไร แต่น้องทำแบบนี้มันแย่มาก รู้มั้ย!!!" ดราฟตะคอกใส่หน้าน้ำ ทำเอาน้ำถึงกับสะดุ้ง

     "แบงค์ครับ เรากลับบ้านกันดีกว่านะครับ" ดราฟก้มลงพูดกับแบงค์ที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ผิดจากเมื่อกี้ลิบลับ

     "พี่หวังว่า น้องจะไม่เอาเรื่องของพวกพี่ไปโพนทะนาบอกใคร เพราะน้องเองก็คงไม่อยากอาย ที่ น้องไม่มีเสน่ห์พอที่จะมัดผู้ชายเอาไว้ ขนาดผู้ชายด้วยกันเองยังมีเสน่ห์มากกว่าน้องอีก และสุดท้าย พี่หวังว่า คงจะไม่ได้เห็นหน้าน้องอีกนะครับ ลาก่อน" ดราฟพูดพร้อมกับพาแบงค์ออกไป ปล่อยให้น้ำนั่งมึนงง กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่คนเดียว

----------------------------------------------

2 be Con

-----------------------------------------------

ตอนที่ 24 เริ่มต้น

     วันใหม่อันแสนจะหนาวเหน็บ เพราะว่าเป็นช่วงต้นของเดือนมกรา ทำให้ร่างบางต้องซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดอุ่น เพื่อหลบความหนาว แต่พอกำลังจะหลับอีกครั้ง ก็จำต้องลืมตาขึ้น เมื่อเสียงของเจ้าของอ้อมกอดพูดขึ้นมา

     "ถ้านอนต่อเดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ" ภาพใบหน้ายิ้มแย้มของดราฟพูดขึ้นพร้อมกับก้มลงจูบเบาๆ ที่หน้าผาก พร้อมกับผละออกจากผ้าห่มมายืนข้างเตียง

     "ให้นอนอีก10นาทีนะ เดี๋ยวดราฟอาบน้ำเตรียมตัวเสร็จแล้วจะมาปลุก" ดราฟพูดยิ้มๆ พร้อมกับจับผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้แบงค์ เพราะกลัวว่าร่างบางจะเป็นหวัดเอา แล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำไป

     'ไม่หนาวบ้างหรือไงนะ เดินตัวเปล่าแบบนั้นน่ะ'  แบงค์คิดเงียบๆ ในใจ เพราะขนาดตัวเอง มีผ้าห่มผืนใหญ่ห่มอยู่ ยังรู้สึกหนาวเลย แล้วดราฟล่ะ ไม่มีอะไรเลย ไม่หนาวรึไง แบงค์คิดโน่น คิดนี่ไปเรื่อยๆ แล้วก็ผลอยหลับไป.............

     "แบงค์ แบงค์ครับ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวสายนะ" เสียงดราฟปลุกให้แบงค์ตื่นขึ้นจากนิทรา แบงค์ลุกขึ้นนั่งทำท่าจะลงจากเตียง แต่ก็ต้องรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายทันทีที่นึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ทั่วทั้งตัว ไม่มีอาภรณ์ใดปิดไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว  ดราฟอมยิ้มกับท่าทีที่น่ารักของแบงค์ แล้วจึงบอกให้แบงค์ไปอาบน้ำ ส่วนตนเองจะไปเตรียมข้าวเช้า ก่อนจะเดินไปหอมแก้มแบงค์ แล้วเดินออกจากห้องไป

     ส่วนทางด้านแบงค์ พอดราฟออกจากห้องไป ก็รีบเข้าห้องน้ำไปทันที ยังไม่ทันได้อาบน้ำ แค่เดินผ่านกระจก ก็ต้องหน้าแดงไปถึงหู เมื่อได้เห็นร่างตัวเองที่แดงไปหมด ไม่ว่าจะรอยขบเม้น รอยฟัน แถมแต่ละที่ที่เกิดรอย ก็น่าอายทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นต้นคอ 'ใครเห็นได้ซวยแน่' ลำตัว หรือแม้แต่....

     ต้นขา (รู้นะคืดอะไรอยู่ : คนแต่ง)

     เห็นแล้วก็อายว่า เมื่อคืนได้ทำอะไรไว้บ้าง แทนที่จะห้ามดันไปยั่ว แถมดราฟก็ตบะแตกทำไปตั้ง....รอบ ดีนะที่ยังลุกไหว 'เฮ้อ เริ่มฟุ้งซ่านแล้วนะเรา รีบอาบน้ำดีกว่า ถ้าดราฟขึ้นมาตาม มีหวีง ไม่ได้ไปโรงเรียนแน่' หลังจากที่คิดได้ก็เริ่มอาบน้ำ หลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ ลงไปกินข้าว ไปเรียน โดดเรียน กลับบ้าน แล้วก็มีsex เอ๊ย อันสุดท้ายไม่ใช่ คนแต่งเพลินไปหน่อย เพิ่งอ่านนิยายNCมา 555+

     จนกระทั่งคำบัญชาของสวรรค์ (หรือนรก - -) ปรากฏลงมา

     "นักเรียนคนใด ที่ต้องการสมัครประธานคณะสีและกรรมการนักเรียน ขอให้มารับใบสมัครที่ห้องปกครอง ภายในวันนี้ ประกาศอีกครั้ง นักเรียนคนใด ที่ต้องการสมัครประธานคณะสีและกรรมการนักเรียน ขอให้มารับใบสมัครที่ห้องปกครอง ภายในวันนี้"

     พอสิ้นเสียงประกาศ นักเรียนทั้งชั้นก็คุยกันเป็นนกกระจอกแตกรัง ส่วนภายในห้องของดราฟและแบงค์นั้น

     "เฮ้ย! อาจารย์เค้าประกาศให้ไปรับใบสมัครแล้ว งั้นเอาตามที่ตกลงกันไว้นะเว้ย (ข้อมูลเพิ่มเติมจากNA_RA_I  : คือว่า ประกาศเพื่อให้ไปรับใบสมัคร แต่เรื่องผู้สมัคร นักเรียนต้องตกลงกันในห้องไว้แล้ว) ไอ้แมน*ไปปกครองได้แล้ว" ณิว หัวหน้าห้องคนเดิมพูดขึ้น หลังจากที่ได้ยินประกาศจากคณะครู นั่นคือจุดเริ่มต้นของงาน 'หาเสียงเลือกตั้ง'

     *แมน เด็กเรียน หน้าตาดี ใส่แว่น เหมือนเกย์ แต่แมนโครตตามชื่อ แต่แบบว่า รั่วโค-ตะ-ระ

     จากจุดเริ่มต้น ขณะนี้ทุกคนกำลังมุ่งมั่นกับการหาเสียง บ้างก็ทำอุปกรณ์ บ้างก็ทำป้าย ทำกันจนไม่ยอมหลับยอมนอน จนกระทั่ง

     "เฮ้ย! เพื่อนๆ วันเสาร์นี้ไปทำอุปกรณ์ที่บ้านกรูนะ บ่ายโมงตรงนะ" ณิวหัวหน้าห้อง ตะโกนขึ้นมาให้เพื่อนทุกคนได้ยิน

     แล้วทุกคนก็ตกลง ทางด้านกลุ่มของดราฟและแบงค์ ถึงแม้จะตอบตกลงแต่

     "เฮ้ย! ไอ้ดราฟ พี่โต้งถามหามรึงว่ะ มรึงไม่ได้ไปาพี่แกนานแล้วนะโว้ย" ไผ่ทักขึ้น เพราะรุ่นพี่ที่รู้จักฝากมา

     "เออ กรูไม่ว่าง งั้นเสาร์นี้กรูไปหาพี่เค้าก็ได้ ไปก่อนไปบ้านไอ้ณิวนี่แหละ" ตอบออกไปอย่างนั้น เพราะนึกได้ว่า ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปจริงๆ แต่..

     "เชี่ยดราฟ มรึงจะไปแต่วันเลยรึไง กรูเห็นมรึงไปหาพี่แกทีไร เมาทุกที" แบงค์ขัดขึ้นตามเหตุผลที่มี

     "ไปกลางวันอ่ะดีแล้ว ถ้าไปกลางคืน มีหวังไม่ได้กลับบ้านแน่ ไปเร็ว กลับเร็ว กลางคืนจะได้กลับบ้านไปนอนกอดเมีย" ดราฟพูดขึ้น ทำเอาแบงค์ถึงกับหน้าแดง แต่กับเพื่อนคนอื่นซึ่งไม่รู้เรื่อง

     "เฮ้ย! ใครวะ เมียมรึงอ่ะใครวะ น้องน้ำเปล่าวะ? แต่มรึงเพิ่งไปจีบน้องเค้าเมื่อวันก่อนเองนะโว้ย อะไรจะเร็วขนาดนั้น" ไผ่พูดขึ้นอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่ทำเอาคน2คนมีอาการทันที  ดราฟที่ตอนแรกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ส่วนแบงค์ที่ตอนแรกหน้าแดงไปถึงหู ตอนนี้ถ้าแยกเขี้ยวได้แยกไปแล้วถ้าไม่ติดว่ากลัวคนอื่นรู้ ป่านนี้วิ่งเข้าไปกัดหูดราฟแล้ว (ตัวอะไรหว่า -*- : คนแต่ง)

     แล้วแบงค์ก็ส่งสายตาไปยังดราฟ ประมาณว่า 'เย็นนี้พอถึงบ้าน มีตายกันไปข้างแน่ ไอ้ดราฟบ้า' ส่วนดราฟที่ได้รับสารลงโทษมาแล้ว จะทำอะไรได้ ทำได้เพียงยิ้มแหยๆ และในใจขณะนั้น 'เอาแล้วมรึง ไอ้ไผ่พากรูซวยอีกล่ะ ไม่น่าไปกับมรึงเลย แล้วกรูจะทำยังไงกับเมียกรูล่ะทีเนี้ย อย่าให้กรูรู้นะว่ามรึงชอบใคร กรูจะตามไปรังควานถึงที่เลยมรึง' ในที่สุดก็ทำได้แค่แค้นอยู่ในใจ เพราะ

     "เฮ้ย! พรุ่งนี้บ่ายโมงบ้านกรูนะโว้ย มาก่อนได้ ห้ามเลท กินอะไรมาก่อนด้วย บ้านกรูไม่มีของกินนะพวกมรึง" เสียงณิวที่ดังตัดบรรยากาศอึมครึม ทำเอาทุกคนแทยลมจับ เพราะในใจทุกคนตอนนี้ 'โอ๊ย งานอะไรวะ เลือกตั้งเสร็จก็ทิ้งแล้ว ทำกันเข้าไป กรูอยากไปเที่ยวโว้ย!'

     สิ้นเสียง ณิว ทุกคนก็ทยอยกันกลับ รวมถึงกลุ่มของดราฟกับแบงค์ แต่....

     ติ๊ด~ ติ๊ด~ ติ๊ด~ น้องน้ำโทรมา พี่ดราฟรับโทรศัพท์ด้วยค่ะ (โอ้โหขนาดริงโทน : แบงค์) 'ซวยแล้วกรู ใครมาเปลี่ยนริงโทนกรูวะ กรูอยากตาย แต่ก่อนตายรับสายน้องน้ำก่อนดีกว่า' ทำหน้าเจี่ยมเจี้ยมแล้วก็ เดินออกจากรัศมีการได้ยินของเพื่อนและกดรับสายขึ้นมา

     "ฮัลโหล น้องน้ำเหรอครับ ครับนี่พี่ดราฟเองครับ จะไปไหนนะครับ อ่า พี่ไม่ว่างอ่ะครับ อ่า คิดถึงสิครับ แต่ช่วงนี้พี่ต้องทำงานห้องน่ะครับ เอ๋ จะดีเหรอครับ งั้นอีก10นาทีเจอกันครับ ครับ จุ๊บ จุ๊บ" พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในกลุ่ม พร้อมกับพูดว่า

     "แม่โทรมา ให้กัลบไปที่บ้านหน่อย วันนี้มรึงจะกลับเองหรือว่าจะรอกรู" ดราฟทอแลออกไป พร้อมกับถามแบงค์

     "กรูกลับเองก็ได้ มรึงไปหาแม่มรึงเหอะ" พอรู้ว่าเป็นแม่ ก็โล่งใจไปหน่อย ว่าแต่พูดถึงแม่ ก็คิดถึงแม่ตัวเอง วันนี้กลับถึงบ้านโทรหาแม่ดีกว่า แล้วแบงค์ก็กลับบ้านไป  ส่วนไผ่ ที่รู้ว่าเป็นน้ำเพราะเป็นคนเปลี่ยนเสียงริงโทนเองกับมือนั้น

     "แม่หรอแม่ทูนหัววะ กรูจำได้ว่า กรูเปลี่ยนเสียงริงโทนเป็นเสียงกับเบอร์ของน้องน้ำเองกับมือ แล้วจะป็นแม่มรึงได้ไงวะ"

     "มรึงนี่เอง กรูก็ว่าเถอะมือถิอกรูๆไม่มีริงโทนเสียงน้ำ แล้วมันมาจากไหน"

     "เออๆ กรูทำ แล้วมรึงจะไปหาน้องน้ำรึไง"

     "เออ เห็นบอกมีเรื่องจะปรึกษา แล้วที่บ้านก็ไม่มีคนด้วย"

     "อ้าว แล้วมรึงจะไปทำไมวะ รึว่า...."

     "เฮ้ย มรึงก็คิดมาก กรูยังรักเมียกรูอยู่เว้ย"

     "เออ แล้วเมียมรึงนี่ใครวะ บอกกรูมั่งดิ"

     "ไม่ได้เว้ย ของรักของหวง ของบูชา เค้าไม่เอามาพูดเล่นกัน"

     "โหมรึง ใส่เกียร์มัวเต็มตัวเลยนะ"

     "เออ กรูกลัว อย่าให้รู้ของมรึงก็แล้วกัน กรูจะเอาให้เลิกกันเลยมรึง"

     "เชี่ย กรูไม่ยุ่งกับมรึงแล้ว มาแช่งกรู ระวังเมียมรึงตามไปถึงบ้านน้องน้ำก็แล้วกัน กรูไปล่ะ โชคดีมรึง"

     พูดจบไผ่ก็จากไป ส่วนดราฟ เมื่อคุยกับไผ่เสร็จแล้ว ก็ขับรถไปบ้านน้ำทันที


---------------------------

2 be Con

-------------------------

ตอนที่ 23 ค่ำคืนที่แสนหวาน (หวานเพราะเค้ก ^^) NC+

     "น่ารักอย่างนี้เก็บเค้กไว้กินตอนเช้าละกัน" หลังจากที่พูดจบ ดราฟก็เตรียมจะอุ้มแบงค์ไปบนห้อง แต่...

     "กินเค้กก่อนนะ ฝีมือตัวใช่ป่ะ เค้าอยากกินเค้กฝีมือตัวอ่ะ" พูดอย่างออดอ้อน หวังว่าดราฟจะยอมปล่อย แต่...

     "อืม กินเค้กก็ดีเหมือนกัน เอาเค้กไปกินบนห้องเถอะ ได้ Feel ดี" พูดจบก็เดินไปหยิบเค้ก แล้วเดินนำขึ้นไปบนห้องทันที

     ส่วนแบงค์

     'โอ๊ย Feel บ้า Feel บออะไรวะ Feel เสียตัวอ่ะดิ แต่ก็ O.K นะ ถ้าได้กินเค้กฝีมือดราฟ' (E แบงค์แรด : ผู้แต่ง)

     แล้วแบงค์ก็เดินตามขึ้นไปบนห้อง โดยไม่ได้สนใจเลยว่า ตัวเองจะเป็นยังไงต่อไป (มัวห่วงแต่จะได้กินเค้ก = =" )

     เมื่อแบงค์เดินขึ้นมาถึงบนห้อง ก็มองเห็นดราฟนั่งรออยู่บนเตียงพร้อมกับเค้ก ด้วยหน้าตาระรื่น พร้อมกับเอามือตบข้างตัว ให้แบงค์เข้ามานั่งข้างๆ แล้วแบงค์เราก็บ้าจี้ไปนั่งด้วยซะอีก

     "จะกินกันบนเตียงเหรอ เดี๋ยวมันก็เลอะหรอก" แบงค์พูดขึ้น ด้วยห่วงเตียง แต่...

     "นิดหน่อยน่า ปกติมันก็เปื้อนบ่อยๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" ดราฟพูดอย่างมีเลศนับ แถมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปยังแบงค์อีกด้วย ทำเอาแบงค์หน้าขึ้นสีทันที

     "ทะลึ่ง" พูดจบก็หยิบเค้กมาจากดราฟ แล้วก็กินทันที โดยไม่สนใจดราฟอีก จนกระทั่งดราฟรู้สึกว่า ตัวเองเป็นส่วนเกินของแบงค์กับเค้กแล้ว ทำให้แบงค์ต้องคิดแผนการ นั่นคือ...

     ดราฟค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปใกล้ร่างบาง จนร่างที่กินเค้กอยู่นั้น เริ่มรู้สึกถึงใบหน้าที่ใกล้เข้ามา จะหลบก็หลบไม่ทัน จึงหยุดกิน แล้วหลับตาพริ้ม เตรียมตัวให้พร้อม    แต่แล้ว สัมผัสที่ได้รับก็มาหยุดที่มุมปาก แล้วก็หายไป ทำเอาแบงค์ต้องลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็ได้เห็นดราฟ ที่กำลังกินครีมของเค้กอยู่ สรุปคือ ดราฟก้มลงมาเลียครีมที่ติดอยู่ที่มุมปากของแบงค์ แล้วก็ผละออกไป

     "เค้ก...อร่อยดีนะ ตัวอิ่มยัง เค้าจะได้กินเค้กมั่ง" เมื่อชิมครีมเรียบร้อยก็พูดขึ้น ทำเอาแบงค์ถึงกับงอน 'อะไรเนี่ย ทำเค้กให้เค้า แล้วยังจะมาแย่งเค้ากินอีก จะกินก็กินไปเลย' คิดอย่างงอนๆ แล้วก็ยัดเค้กที่เหลือให้ดราฟทันที

     ดราฟมองเค้กในมือเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรซักอย่างอยู่ แล้วก็พูดขึ้นว่า

     "ป้อนหน่อยดิ" สั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความ  แบงค์ เมื่อได้ยินดังนั้น จึงหยิบเค้กจากดราฟ มาวางบนตัก แล้วก็ใช้ช้อนตักเค้ก แล้วยื่นไปจ่อที่ปากดราฟ แต่ดราฟไม่มีทีท่าว่าจะกินเลยซักนิด

     'อะไรเนี่ย! ให้เค้าป้อนแล้วก็ไม่ยอมกิน' แบงค์คิดอย่างหัวเสีย แต่ความคิดก็ต้องสะดุด เมื่อ ดราฟจับมือข้างที่ถือช้อนของแบงค์ บังคับให้ปลายช้อนจ่อไปที่ปากแบงค์ เมื่อเห็นดังนั้น แบงค์ก็เลยกินเค้กที่อยู่ในช้อนไป ทันทีที่ช้อนถูกดึงออกจากปาก ดราฟก็โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากอย่างรวดเร็ว เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดชิ้นเค้กที่อยู่ในปากของแบงค์มากินเอง ดราฟผละออกมาเล็กน้อยแล้วก็ประกบปากอีกครั้ง ตอนแรกเป็นรสหอมหวานของเค้ก แต่ซักพัก ความหอมหวานก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เป็นความหวานไม่เลี่ยน ชวนให้อยากลิ้มลองอยู่เรื่อย ดราฟละริมฝีปากออกมาอย่งเสียดายในคามหอมหวานนั้น

     "แฮ่กๆ " แบงค์หอบหายใจด้วยใบหน้าที่ร้อนฉ่า หลังจากถูกดราฟขโมยจูบไปโดยไม่ได้ตั้งตัว แล้วก็ต้องพูดออกมาอย่างหัวเสีย เมื่อเหลือบไปเห็นเสื้อของตัวเอง

     "ตัวดูดิ เสื้อเค้าเปื้อนครีมหมดเลย! นี่เสื้อตัวโปรดด้วยอ่ะ...ฮึก..ฮือ" หลังจากตะโกนใส่ดราฟไปแล้ว ความเสียใจก็เริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจ จนสุดท้าย น้ำตาที่เจ้าตัวไม่สามารถกลั้นไว้ได้ ก็ไหลออกมา ซึ่งทำเอาดราฟถึงกับตกใจ ทำอะไรแทบไม่ถูก

     "ตะ..ตัว เค้าขอโทษนะ เค้าไม่ได้ตั้งใจ อย่าร้องไห้นะ" ดราฟพยายามพูดให้แบงค์หยุดร้องไห้ แต่ดูท่าจะไม่เป็นผลเลยซักนิดเดียว ทำเอาดราฟเริ่มงอนขึ้นมา แล้วก็เริ่มพึมพำออกมาอย่างน้อยใจ

     "อะไรกัน เสื้อนั่นมันสำคัญมากนักรึไง สำคัญกับตัวมากกว่าเค้าสินะ รักเสื้อตัวนั้นมากกว่าเค้าสินะ" ดราฟบ่นพึมพำ โดยคิดว่าแบงค์จะไม่ได้ยิน แต่เปล่าเลย แบงค์ได้ยินทุกคำ แล้วก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

     "ปะ...เปล่านะ ตัวสำคัญกับเค้าที่สุด เค้ารักตัวนะ แค่เสื้อตัวนี้ไม่เป็นไรหรอก อย่าโกรธเค้านะ เสื้อเดี๋ยวซักก็ O.K. แล้ว" พูดจบก็ถอดเสื้ออก เพื่อพิสูจน์ให้ดราฟรู้ว่า เสื้อตัวนี้ สำคัญไม่เท่ากับคนตรงหน้า ส่วนทางดราฟนั้น เมื่อเห็นแบงค์พยายามง้อ ก็ทำให้ให้หัวใจพองโต เพราะไม่คิดเลยว่า ตัวเองจะได้รับความสำคัญกับคนตรงหน้ามากขนาดนี้ ทำให้ดราฟโอบกระชับร่างบางมาไว้ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว โดยลืมบางอย่างไป

     "แผละ" เค้กที่เหลืออยู่เกือบครึ่งก้อน เปื้อนเลอะ เละอยู่บนตัวของทั้งคู่ ทำให้ดราฟต้องรีบผละออกมา


                “อ๊า~ เละหมดเลยอ่ะ น่าเสียดาย” แบงค์พูดอย่างเสียดายเค้ก ที่ตอนนี้ได้เลอะไปตามร่างกายของตนและดราฟเรียบร้อย



                “ไม่เห็นต้องเสียดาย เดี๋ยวเค้าจะกินให้หมดเลย” พูดอย่างไม่แยแสกับขนมเค้ก แล้วก็จัดการกินเค้กทันที



                ดราฟค่อยๆ เลียครีมที่ติดอยู่ตรงหน้าท้องแบนราบของแบงค์ก่อน ไล้วนกดเน้นบริเวณยอดติ่งที่เริ่มแข็งเป็นไต



                “อ๊า~ ทำอะไรน่ะ มะ...มัน...อ๊า” พูดห้ามออกไป แต่ร่างกายกลับมีปฏิกิริยาตรงข้าม ทำเอาดราฟยิ้มกริ่ม แล้วเริ่มจัดการเค้กต่อ



          ดราฟเริ่มเลียครีมต่อ แต่ลากลิ้นลงจากจุดเดิม เลียครีมเข้าปาก แต่ยังไม่ทันกลืนก็ส่งครีมเข้าปากแบงค์ด้วยเช่นกัน



                “อร่อยมั้ย?” ดราฟถามขึ้น หลังจากผละริมฝีปากออกมาอย่างรู้สึกเสียดาย แต่แบงค์ไม่ได้ตอบอะไรดราฟ เพียงแต่เบือนหน้าที่ตอนนี้แดงระเรื่อ หลบซบหมอนเท่านั้น



                “ไม่ตอบแสดงว่าชอบ” ดราฟพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก็เริ่มเลียครีมตามตัวของแบงค์ไปเรื่อยๆ จนในที่สุด ครีมก็หมดไปจากร่างของแบงค์ ดราฟเปลี่ยนจากการไล้เลียเรือนร่างของแบงค์ มาซุกไซร้ซอกคอแทน แล้วจึงประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของลงบนร่างนั้น ความเสียวซ่านจากสัมผัสของดราฟ ทำเอาแบงค์ครางออกมาไม่เป็นภาษา พร้อมกับความร้อนในกายที่พุ่งขึ้นมาเรื่อยๆ ถึงครีมจะหมด แต่เนื้อเค้กยังเหลืออยู่ ดราฟเริ่มไล้เลียและกินเนื้อเค้กหวานหอมเข้าไป ซึ่งการกระทำของนั้น ทำให้ฟันของดราฟ ขบลงบนตัวแบงค์ จนเกิดเป็นรอยแดงทั่วร่าง ทำให้แบงค์สะดุ้งเป็นพักๆ ทุกครั้งที่ดราฟกัดกินชิ้นเค้ก



                “อ๊า~ ตะ...ตัว พอ..อืม..ได้แล้ว...อ่ะ...อ๊า~” ขณะที่แบงค์กำลังพยายามพูดออกมาอย่างยากลำบากนั้น ก็ต้องร้องครางออกมา อย่างไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้ เมื่อดราฟใช้มือเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของแบงค์ พร้อมกับรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ แบงค์ในตอนนี้ อย่าว่าแต่จะขัดขืนเลย แค่พูดก็ยังทำไม่ได้ ทำได้แค่ร้องครางออกมาเท่านั้น เพราะการปรนเปรอของดราฟ ที่ทำให้แบงค์ไม่มีแรงเหลือแม้แค่นิดเดียว

                "คำพูดมันตรงข้ามกับร่างกายนะ" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์ด้วยเสียงที่แหบพร่า บ่งบอกว่า ตอนนี้ดราฟเองก็แทบจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ดราฟเปลี่ยนจากการปรนเปรอส่วนอ่อนไหวของแบงค์ มาเป็นการสอดนิ้วสองนิ้ว เข้าไปปรับช่องทางของแบงค์แทน

                "อึก...จะ..เจ็บ...เจ็บ....ฮึก" แบงค์สะอื้นเล็กน้อย เมื่อดราฟพยายามเบิกช่องทางเบื้องล่าง

                "อดทนหน่อยนะ อีกเดี๋ยวก็รู้สึกดีเอง" ดราฟกระซิบ พร้อมกับขบเม้นติ่งหูแบงค์ เพื่อดึงดูดความสนใจ

                "อ๊า~~ " แบงค์ครางออกมา เมื่อนิ้วของดราฟ ไปสะกิดจุดๆ หนึ่งเข้า

                "ตรงนี้เหรอ" ดราฟพูดหน้าทะเล้น แล้วก็ใช้นิ้วกดเน้นลงไปที่จุดนั้น ส่งผลให้แบงค์ร้องออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ พร้อมกับของเหลวขาวขุ่น ที่ไหลทะลักออกมาเปื้อนหน้าท้องของตน

                "อะไรกัน แค่นี้ก็ไปแล้วเหรอ" ดราฟพูดเสียงทะเล้น โดยที่ตัวเองก็ยังเพิ่มนิ้ว เข้าไปทำหน้าที่ปรับช่องทางต่อไป

                "กะ...ก็ ดราฟเก่งนี่นา แล้วเค้าก็ทนไม่ไหวแล้วอ่ะ" แบงค์พูดพร้อมโอบคอมองดราฟ ด้วยตาที่หวานเยิ้ม ทำเอาดราฟแทบทนไม่ไหว ถ้านี่ไม่ใช่วันเกิดแบงค์ ดราฟอาจจะ SM ไปแล้วก็ได้ (ถ้า want SM ก็เม้นมาแล้วกัน จะได้แต่งให้ ไม่เม้น ไม่แต่งเด็ดขาด SM เพราะมันยาก)

                'โว้ย!! น่าร้ากกก~ ทำไมน่ารักยังงี้ เดี๋ยวเค้าก็ทนไม่ไหวหรอก' ดราฟพยายามข่มความคิด เพราะกลัวแบงค์จะเจ็บ แต่คำพูดที่แบงค์พูด หลังจากที่โอบกอดคอดราฟนั้น ทำเอาดราฟเลือกทำตามคำขอของแบงค์ทันที

                "เร็วๆ สิ เค้าต้องการตัวนะ" สิ้นเสียงที่แสนจะหวานเยิ้ม และยั่วยวนของแบงค์ ดราฟก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ถอนนิ้วออก แล้วสอดแกนกายที่แข็งขืน เข้าไปในช่องทางนุ่มอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

                "อ๊า~ ฮ้า~ เร็ว...เร็วอีก...อ๊า~ " คำขอของแบงค์ ทำให้ดราฟเร่งจังหวะกระแทกเข้าออกอย่างรวดเร็ว ทำให้เสียงครางหวานดังขึ้น ตามความเร็วที่สอดแทรกเข้ามา แบงค์เองก็ขยับสะโพกให้เข้ากับจังหวะการสอดใส่ของดราฟ ความต้องการ ความสุขสม แรงราคะที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ทั้งสองกระตุกพร้อมๆ กัน พร้อมกับปลดปล่อยออกมา ไม่รอให้ตัวเองและแบงค์ได้พัก ดราฟก็เริ่มกิจกรรมในร่มต่อทันที

----------------------------------------------

ตอนที่ 22 วันเกิด

     การเดินทางขากลับ ก็เช่นเดยวกับขามา ทุกคน Dance กันอย่างเมามัน โดยไม่สนใจว่า รถจะรับน้ำหนักได้หรือไม่ แต่มี1คน ที่ไม่ร่าเริงไปกับคนอื่นเลย เพราะร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรง แล้วยังสะเออะไปเล่นน้ำเย็นนานๆ อีก (สะเออะ = เสือกอ่ะครับ : คนแต่ง) ทำให้พอขึ้นรถ แล้วเจอแอร์อีก ทำให้ตอนนี้เลยสั่นเป็นเจ้าเข้า

     "เฮ้ย! ไอ้แบงค์ มรึงเป็นเชี่ยไรวะ จะให้หวยรึไง" ไผ่ที่สังเกตเห็นอาการของแบงค์ถามขึ้น

     "ไม่ได้ให้หวยเว้ย คนมันหนาว" แบงค์กลั้นใจตอบไป ทั้งที่ในใจ 'ไอ้บัฟเอ๊ย กรูหนาวจะตาย เสือกบอกว่ากรูใบ้หวย ไอ้เชี่ยเอ๊ย! '

     "อะไรมรึง เล่นน้ำแค่นี้ไม่สบาย มรึงนี่ ทอแลจริงๆ "

     "เชี่ยไผ่ ถ้ามรึงไม่ช่วยก็ไปไกลๆ ไอ้บัฟเอ๊ย"

     "โอ๋ๆ น้องแบงค์อย่าโกรธนะ เดี๋ยวพี่ไผ่จะช่วยน้องแบงค์เอง หนาวเนื้อก็ต้องห่มเนื้อ งั้นมากอดกันนะจ้ะ" พูดจบแล้วก็สวมกอดแบงค์ทันที

     "เอาแล้วไงพวกมรึง เล่นหนังสดกันอีกแล้ว ขนาดบนรถ พวกมรึงยังไม่เว้นอ่ะนะ" ต้อมที่ Dance แล้ว มาหยุดตรงแบงค์กับไผ่ พูดขึ้นอย่างดัง ทำเอาคนในรถหันมามองกันหมด ไม่เว้นแม้แต่กระทั่ง นายดราฟของเรา ที่แอบมาหลี เอ๊ย มา Dance กับสาวๆ ในห้อง ก็หันมามอง ทุกคนอยู่ในสภาพนิ่งอึ้ง แล้วผู้ทำลายอาการของทุกคนก็ปรากฏตัว ปุ๊ย (น่ารัก ตุ้ยนุ้ย นิสัยดี ชอบดาราเกาหลี) ก็เดินเข้าไปหาไผ่ แล้วยื่นมือไปแตะบ่าไผ่ พร้อมกับพูดว่า

     "ไผ่ เค้าไม่คิดเลยนะ ว่าแกจะหื่นได้ใจขนาดนี้ แมร่ง น่าสงสารแบงค์อ่ะ ดูดิตัวสั่นเชียว คิดจะทำอะไรก็นึกถึงความรู้สึกคนอื่นบ้างนะ" พอพูดจบ ปุ๊ยก็เดินจากไปทันที ทำเอาเพื่อนอึ้งหนักกว่าเดิมอีก ทางด้านไผ่ ที่อึ้งไปกับคนอื่นด้วย แต่ได้สติก่อน รีบดันแบงค์ออก แล้วเริ่มแก้ตัวทันที

     "เฮ้ย! ไม่ใช่เว้ย กรูยังชอบผู้หญิงอยู่ แค่เล่นกับไอ้แบงค์เฉยๆ แมร่ง คนหล่อเสีย กรูไปดีกว่า อยู่กับมรึงนาน กรูเสีย" แล้วไผ่ก็เดินออกไป อย่างไม่สนใจใยดีแบงค์เลย ซิกซิก

     "เชี่ยเอ๊ย มาแกล้งกรูเสร็จ แล้วมรึงก็ไป ช่วยก็ไม่ช่วย ไอ้เลวเอ๊ย" บ่นไปก็เท่านั้น เพราะเจ้าตัวมันไป Dance กับสาวๆ ในห้องแล้ว ส่วนคนที่อยู่กับสาวๆ ในตอนแรก ตอนนี้ก็เริ่มเขยิบเข้ามาเรื่อยๆ จนในที่สุด

     "ทำอะไรกันน่ะ"

     "เล่นกันเฉยๆ ไม่มีอะไรนิ"

     "แล้วเป็นไรอ่ะ สั่นเชียว"

     "หนาว"

     "อ้าว! แล้วก็ไม่บอก" พูดจบก็สวมกอดแบงค์ทันที   คิดว่าจะเขียนอย่างงั้นอ่ะดิ ผิดแล้วจ้า

     พูดจบดราฟก็หยิบกระเป๋าใบโต (ที่ไม่รู้ใส่อะไรมา แต่เก็บของนานมาก) ออกมา แล้วก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋า สิ่งที่ทำให้ต้องทึ่งคือ ถึงกระเป๋ามันจะใบใหญ่ขนาดไหน แต่ก็ไม่น่าที่จะ ...เอ่อ ลงไปทั้งหัวอย่างงี้ ลองนึกภาพถึงกระเป๋าใบใหญ่ที่ดูแล้ว เหมือนกำลังจะย้ายบ้าน ดราฟค่อยๆ ล้วงมือลงไปความหาของ จากตอนแรกมือเดียว เป็นสองมือพอดูแล้วเหมือนจะไม่เจอ ก็มุดหัวลงไปหาซักพัก ตัวก็ค่อยๆ จมลงไปในกระเป๋าเรื่อยๆ จนถึงเอว ซึ่งแบงค์ที่มองอยู่ถึงกับนั่งตัวแข็งทื่อไปเลย แล้วดราฟก็มุดออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับโยนเสื้อกันหนาวตัวโคร่งไปให้แบงค์

     "ใส่ซะ! จะได้ไม่หนาว" พอเห็นว่าแบงค์ใส่เสื้อเสร็จแล้ว ก็หยิบผ้าห่มผืนใหญ่ออกมา แล้วห่มให้ ผืนใหญ่ จริงๆ แถมไม่ใช่ผ้าห่มธรรมดา ผ้านวมซะด้วย

     "ห่มผ้าห่มด้วยนะ จะได้อุ่นๆ "

     "พอผ่านไปซักพัก คนขี้หนาว ก็หลับไปอย่างมีความสุข โดยใช้บ่าคนข้างๆ เป็นหมอน และดูเหมือน คนเป็นหมอน จะเต็มใจเอาซะเหลือเกิน ขณะที่ดราฟกำลังจะเคลิ้มไปอีกคน ก็มีเสียงแว่วมา ดึงความสนใจไปซะก่อน

     "เฮ้ย! เดือนนี้มีใครเกิดมั่งวะ ลาภปาก อยากกินเค้กว่ะ" ต้อมถามเสียงดัง

     "เค้ารู้ 7 มกรา วันเกิดแบงค์ไง" ส้มตอบ

     "โหย...นานว่ะ แต่ไม่เป็นไร ยังดีที่มี 555+" ต้อมหัวเราะออกมาคล้ายคนโรคจิต

     ทางด้านแบงค์ ที่วางฟอร์มเหมือนไม่สนใจ แต่ที่จริงหูผึ่งนั้น ลอบยิ้มอย่างหมายมาด ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกุมมือร่างบาง และเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน


     6 ม.ค. 51

     หลังจากที่กลับมาจากน้ำตก แบงค์แทบไม่ได้คุยกับดราฟเลย เพราะต่างคนต่างยุ่ง และแบงค์รู้สึกว่า เหมือนดราฟจงใจหลบหน้าตน แต่ยังไม่แน่ใจนัก ทำให้แบงค์ตัดสินใจที่จะถามดราฟให้รู้เรื่อง แต่ดูเหมือนฟ้าจะไม่เป็นใจ เพราะพอจะหาโอกาสคุยได้ทีไร มัดมีพวก ก.ข.ค (กบ เขียด คางคก) ทำเกินกว่าสั่ง เข้ามาหาเรื่องชวนคุยตลอด จนตอนเย็นนี่เอง

     "ดราฟจะกลับแล้วเหรอ?" แบงค์รีบถาม เมื่อเห็นดราฟเก็บของเตรียมกลับบ้าน

     "อะ...อืม" ดราฟตอบ ก่อนเมินสายตามองไปนอกห้อง

     "ไปดิ กลับด้วยกัน" แบงค์ว่า ก่อนจะสะพายกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน

     "เอ่อ...คือ.. ตัวกลับบ้านไปก่อนเถอะ เค้าต้องไปทำธุระก่อน" ดราฟอึกอัก ไม่ยอมสบตาแบงค์ เหมือนกับเด็กที่ทำความผิด  แบงค์หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า

     "งั้นก็ด้ายยยย เค้ากลับแล้วนะ บ๊ายบาย" แบงค์โบกมือ ก่อนเดินออกประตูไป ดราฟถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบออกไป โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเล้ย ว่าคนที่จงใจหลบหน้ามาทั้งอาทิตย์ ได้สะกดรอยตามตัวไปแล้ว

     'ดราฟจะไปไหนของเค้านะ ยังไงวันนี้เราก็ต้องรู้ให้ได้' แบงค์คิดอย่างหมายมาด ก่อนจะสะกดรอยตามดราฟ ที่ขึ้นรถไป เห็นลิบๆ ว่าดราฟลงรถที่ห้าง

     'นี่นะเหรอ ธุระของดราฟ แล้วทำลับๆ ล่อๆ ทำไมนะ' แบงค์ยังคงสะกดรอยตามดราฟไปจนถึงร้านขายสร้อย แบงค์คิดจะเข้าไปทัก แต่ไม่ทันสาวผมม้า ที่เข้าไปคุยกับดราฟอย่างสนิทสนม ถ้าคนนอกมาเห็น คงต้องมองว่าเป็นคู่รัก ที่มาเลือกซื้อแหวนให้กันแน่! แบงค์ที่เห็นภาพบาดทั้งตา บาดทั้งใจนั้น  พานน้ำตาก็จะไหล จึงเดินคอตกเหมือนหมาหงอยกลับบ้านไป


     บ้านของแบงค์

     "ฮึ่ย! คนบ้า บ้าๆๆๆ ไหนบอกว่ารักเค้าไง ฮือๆๆ แงๆๆ " แบงค์ร้องไห้ น้ำหูน้ำตาไหล พร้อมดิ้นเกลือกกลิ้งไปบนเตียงนอน จนข้าวของกระดกระจายไปหมด ดิ้นไปดิ้นมา เหนื่อยซะอย่างนั้น ร่างบางเลยผล๊อยหลับไป และที่สำคัญ เจ๊แกลืมล็อกประตูบ้าน นับว่าเป็นโชคดีของคนตัวโต ที่แอบเข้ามาจัดการอะไรบางอย่างจนเรียบร้อย และกำลังจะลุกไปปลุกคนขี้เซาบนเตียงพอดี

     "แบงค์ครับ ตื่นเถะ" จมูกโด่งซุกไซร้คอระหง์ ก่อนจะขยับมาถึงแก้มเนียน แต่..คนถูกกวน ก็ยังไม่รู้สึกตัว พลิกตัวหนีอย่างรำคาญ

     "อื้อ...อย่าน้า...เค้าจานอนอ่ะ ดราฟคนบ้า ฮือๆ รักยัยนั่นก็ไปเลย" จู่ๆ แบงค์ก็มาละเมอเอาซะดื้อๆ ทำเอาดราฟงง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

     "สงสัย เจ้าหญิงนิทรา คงจะรอจุมพิตากเจ้าชายอยู่แน่ๆ เลย" พูดจบแล้วก็ไม่รอช้า ตรงเข้าไปประกบปากเจ้าหญิง ที่หลับตาพริ้มทันที ร่างบางที่ตอนแรกขัดขืน แต่เมื่อจับสัมผัสได้ว่า จูบนี้มาจากคนที่ตนรัก ร่างกายจึงตอบสนองอย่างลืมตัวไปว่า กำลังโกรธคนตัวโตอยู่ ทำให้คนตัวโตยิ่งได้ใจ มือไม้เริ่มไม่อยู่สุข จนคนขี้งอนเริ่มประท้วงนั่นแหละ ดราฟจึงถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย

     "มาทำไม" แบงค์ถามเสียงแข็ง เพราะยังไม่ลืมเรื่องสาวผมม้าเมื่อตอนเย็น

     "มาตามหาหัวใจ" ดราฟตอบเสียงหวาน ก่อนจะรวบตัวคนขี้งอนเข้ามากอด

     "เชอะ! หัวใจตัวก็อยู่ที่ตัวสิ ถึงได้เอาไปเที่ยวแจกใครต่อใครได้นะ" แบงค์สะบัดหน้าตอบอย่างงอนๆ

     "แจกใครอ่ะ เค้ามีตัวคนเดียวนะ เอางี้ดีกว่า ลงไปข้างล่างกัน" ดราฟว่า ก่อนจะจูงมือแบงค์ที่เอาแต่งอนไม่พูดไม่จา แต่พอเดินลงบันไดมาเท่านั้นล่ะ จากคนที่ตั้งใจว่า จะงอนให้ถึงที่สุด ก็ต้องอุทานออกมาอย่างตกใจ

     "นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

     "Happ Birthday ครับ" ดราฟพูดแล้วสวมกอดแบงค์จากทางด้านหลัง พร้อมกระซิบที่หูแบงค์เบาๆ

     "อะ..อืม..แล้ว..แล้วรู้ได้ไงอ่ะ"

     "ได้ยินพวกไอ้ต้อมคุยกัน เป็นไง? ถูกใจรึเปล่า" ดราฟผายมือไปทางโต๊ะตัวใหญ่ อันเป็นที่วางเค้กก้อนใหญ่ ที่ตกแต่งอย่างน่ารัก พร้อมกับอาหารมากมายหลายชนิดบนโต๊ะ สายรุ้งหลายสีระโยงระยางไปทั่ว ลูกโป่งสีหวานเกลื่อนบ้าน แต่ก็ถูกจัดอย่างลงตัว กลมกลืนกับสายรุ้ง ดูแล้วไม่น่าเชื่อ ว่าจะเป็นฝีมือของคนที่ยืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ แบงค์ยิ้มกว้าง ก่อนจะหุบยิ้มอย่างกระทันหัน

     "อ้าว...ไม่ถูกใจเหรอ" ดราฟเหี่ยวลงอยางกระทันหัน

     "เฮอะ! แล้วยัยผมม้า หน้าตาจิ้มลิ้มที่ร้านขายสร้อยนั่นล่ะ"

     "เฮ้ย! รู้แล้วเหรอ" ดราฟตาโต

     "งั้นแสดงว่า ตัวกิ๊กกับแม่นั่นจริงๆ น่ะสิ ฮือๆๆๆ " แบงค์ร้องไห้ออกมา น้ำตาเม็ดโตหล่นมาแบบไม่เกรงใจใคร ทำเอาคนตัวโตงงเป็นไก่ตาแตก

     "เดี๋ยวนะ กิ๊กอะไร เค้าหมายถึงเรื่องนี้ต่างหาก" ดราฟว่า ก่อนจะชูสร้อยขึ้นมา2เส้น เป็นสร้อยเงินแวววาว เส้นนึงเป็นกุญแจดอกเล็ก แต่ดูก็รู้ว่า ทำอย่างปราณีต ส่วนอีกเส้นเป็นแม่กุญแจ ที่สลักรูปหัวใจไว้อย่างเก๋ไก๋ ดราฟไม่ริช้า สวมให้แบงค์อย่างเบมือ ก่อนจะใช้ลูกกุญแจจากแบงค์ ไขในแม่กุญแจของตน และสวมเข้าที่คอของตัวเอง

     "จำไว้นะแบงค์ ตัวเป็นเจ้าของหัวใจของเค้า จะไม่มีใครเข้ามาได้ นอกจากตัวเท่านั้น และตัวก็จะเป็นของเค้าคนเดียวเท่านั้น เข้าใจรึเปล่า ส่วนผู้หญิงคนนั้นน่ะ เป็นเพื่อนเก่าที่มากับแฟน แต่แฟนเค้าไปเข้าห้องน้ำ คราวนี้หายงอนยัง?"

     "อืม...เค้าไม่ได้งอนซะหน่อย ก็แค่...." แบงค์อึกอัก

     "หึง" ดราฟต่อให้

     "มะ..."

     "อ๊ะๆ อย่านะ ตัวยอมรับมาเถอะ ไม่งั้นโดนจูบนะ" ดราฟยิ้มร่าอย่างเป็นต่อ

     "เชอะ...หึงซะ...อุ๊บ" แบงค์พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกคนตัวโตกวาดความหอมหวานจากปากบางไปซะก่อน เนื่องจากหิวโซมาหลายวัน คนตัวโตเข้าโอบร่างเล็ก ก่อนจะบดริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ดุเดือด และโหยหา แบงค์แทบหมดเรี่ยวแรง จนต้องใช้มือเรียวโอบรอบคอร่างสูงเอาไว้เป็นหลัก ก่อนจะจูบตอบอย่างเต็มใจ ซักพักดราฟจึงถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะดึงร่างบางมานั่งบนตัก และใช้มือโอบเอวอย่างเป็นเจ้าของ

     "กินอะไรหน่อยนะ มีแต่ของชอบตัวทั้งนั้นเลยนี่" ดราฟว่าก่อนจะตักน่องไก่ทอดให้แบงค์อย่างเอาใจ

     "ขอบคุณนะ เค้าจะเก็บความทรงจำในวันนี้ไว้ให้ดีที่สุดเลย" แบงค์พูดก่อนหอมแก้มดราฟอย่างรวดเร็ว แต่ทำไปก็อดอายตัวเองไม่ได้

     "น่ารักอย่างนี้เก็บเค้กไว้กินตอนเช้าละกัน"

ตอนที่ 21 น้ำตก

     หลังจากที่รถต้องทนรับแรงสะเทือนจากเหล่าทะโมนของเรา จนทำให้ประสิทธิภาพในการขับขี่ลดลง ในที่สุดทั้งหมดก็ถึงน้ำตกโดยสวัสดิภาพ แต่ทำเอาคนขับต้องเช็คล้อ และเครื่องยนต์รถใหม่ เพราะกลัวว่า รถจะไม่สามารถส่งเหล่าทะโมนกลับบ้านได้

     "ว้าว! น้ำตกสวยโครตเลย! " เสียงไผ่ดังแหวกอากาศขึ้นมาทันทีที่ลงจากรถ

     "อ้าวๆ ฟังกันก่อน เราจะปล่อยให้เล่นกัน แต่อย่าออกไปนอกบริเวณนะ แล้วถ้าเป็นไรไปไม่มีใครรับผิดชอบรู้มั้ย ระวังตัวกันด้วย แล้วก็กลับมาจุดนัดพบให้ตรงเวลานะ แค่นี้แหละ" ณิว หัวหน้าห้องที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็(ไม่)สามารถพึ่งพาได้ ตะโกนบอกเพื่อนๆ ทุกคน

     แล้วทุกคนก็หาที่นั่ง พร้อมกับหาเสื่อ หาอาหาร (คนรึตัวอะไรวะ หาอาหาร - - : คนแต่ง) ซึ่งนั่นก็คือ น้ำตก ซกเล็ก ข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง แต่งไปก็หิวไป หยุดก่อนดีกว่า ไปหาอาหารก่อน
















     แต่ถ้าหยุดไป มีหวังได้มีรอยแดงบนหัวแน่ งั้นมาแต่งต่อดีกว่า

     พอรับประทาน(กระซวก) อาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เริ่มลงเล่นน้ำกัน

     ตอนแรก มีแต่ผู้ชายเล่น เพราะผู้หญิงกลัวผิวเสีย บางคนก็กลัวน้ำ เอ๊ย ไม่ใช่ ลงน้ำไม่ได้ (ก็รู้กันนะว่าเป็นอะไร) แต่สุดท้าย ไอ้ที่กลัวผิวเสียก็ไม่กงไม่กลัวมันล่ะ ไอ้ที่กลัวน้ำ เอ๊ย ลงน้ำไม่ได้ ก็เล่นน้ำกันอย่างเมามัน ชนิดที่ว่า ถ้ามันแดง กรูก็ไม่กลัว เพราะกรูอยู่ต้นน้ำ! (ผู้ใดที่คิดว่าน้ำตกสะอาดดื่มได้ บางทีคุณอาจจะดื่มน้ำแดงลงไปก็ได้ กรุณาระวังด้วยค่ะ : คำเตือนจาก NA_RA_I)

     ทุกคนลงเล่นน้ำกันอยางสนุกสนาน รวมทั้งดราฟกับแบงค์ เมื่อเล่นไปได้ซักพัก แบงค์ที่รู้สึกเหนื่อยๆ ก็ขึ้นมานั่งโซ้ย ข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง อย่างเอร็ดอร่อยอยู่คนเดียว ขณะที่เพื่อนๆ และดราฟ

     "เฮ้ย ไอ้ภัทร xโว้ย  ซีทรู ซีทรู เดี๋ยวแมร่งกรูจับกดเลย" เสียงเพื่อนผู้ชายคนใดคนหนึ่งตะโกนออกมา แล้วภาพที่เห็นต่อไปคือ เพื่อนประมาณ50คน เข้าไปช่วยกันรุมภัทรในขณะที่ภัทรได้แต่ดิ้นเฉยๆ (มันยอมตั้งแต่แรกแล้วอ่ะดิ : ผู้แต่ง) จนในทีสุดตอนนี้ ภัทรก็เหลือกุงเกงลิงตัวเดีย แล้วเพื่อนทุกคนก็เดินออกมา โดยทิ้งภัทรไว้ในสภาพอุจาดตา (อาเมน~ โปรดไว้อาลัยให้ภัทร 3 นาที : ผู้แต่ง)

     หลังจากที่สลายตัวกันแล้ว ดราฟก็เดินเข้าไปหาแบงค์ แล้วก็

     "ตัวไปเดินเล่นกัน เห็นมีคนบอกวา น้ำตกข้างบนสวยกว่า"

     "ว้าว!! มันจะสวยกว่านี้อีกเหรอ ไปสิไป" เมื่อตอบตกลงแล้ว แบงค์ลุกขึ้นเดินไปกับดราฟทันที ทั้งสองขึ้นเขาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดสูงสุด ที่สามารถขึ้นไปได้ ดราฟก็นั่งลงข้างน้ำตก แต่แบงค์นั้น รีบกระโดดลงน้ำทันที

     "ตัวระวังนะ รอเค้าก่อนสิ" ดราฟตะโกนออกไปอย่างตกใจ เมื่อตัวเองยังไม่ทันนั่ง แต่แบงค์กระโดดลงน้ำไปแล้ว

     "ตัวก็เร็วๆ สิ เค้าอยากเล่นน้ำ น้ำเย๊นเย็น" แบงค์ตะโกนกลับมาอย่างร่าเริง เพราะต้นน้ำที่ใสสะอาด และเย็นสุดขั้ว

     เมื่อแบงค์เรียกให้ลงไป มีเหรอที่ดราฟจะไม่ทำตาม ดังนั้นดราฟจึงกระโดดลงน้ำตามแบงค์ไป ส่วนแบงค์เมื่อเรียกดราฟแล้ว ก็ไม่สนใจอะไรเลย เอาแต่ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

     ~ปึก~

     "โอ๊ย! ไอ้เสาบ้ามาตั้งอะไรตรงนี้วะ คนจะเล่นน้ำ" แบงค์บ่นออกมา เมื่อว่ายน้ำเข้าไปชนอะไรซักอย่าง (ได้ข่าวว่าแกไปชนเองนะไอ้คุณแบงค์ : คนแต่ง) แต่แล้วเสาก็มีชีวิต (โอ้ OoO จอร์จ : คนแต่ง) เมื่อ.....

     "มาชนเค้าแล้ว ยังมาบ่นอีก" สรุป เสานั้นคือดราฟน้อยน่เอง

     "แล้วมาายืนให้ชนทำไมเล่า" (กรูไม่ผิด ยังไงกรูก็ไม่ผิด : แบงค์)

     "ตลอดอ่ะ เค้าผิดตลอดอ่ะ อะไรๆ ก็เค้าผิด ผิดตลอดล่ะ เชอะ!" อ้าวดราฟเรา งอนซะและ แล้วก็ถึงตาที่แบงค์จะง้อตามสเต็ป

     "อย่างอนดิตัว เค้าขอโต๊ดน้า ที่พูดแรงไปนิดนึงอ่า อย่าโกรเค้าน้า ยกให้ให้ผมนะก๊าบ" แบงค์แกล้งทำเสียงทะเล้น ว่ายน้ำเข้าไปง้อดราฟใกล้ๆ แล้วสวมกอดจากด้านหลังของดราฟ

     "ไม่"

     "ยกโทษให้เถอะน้า"

     "ไม่"

     "ให้เค้าทำไรก็ได้ หายโกรธเถอะนะ"

     "แน่ใจนะ" ดราฟถามออกไปอย่างมีเลศนัย

     "แน่ใจสิ หายโกรธเถอะน้า" แบงค์ตอบออกไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่นึกถึงความหมายที่พูดออกไป

     "งั้นจูบก่อนสิ จะได้หายโกรธ"

     "เฮ้ย! ทะลึ่ง นี่มันน้ำตกนะ คนเยอะแยะ"

     "เยอะแยะอะไร ไม่มีซักคน จะเบี้ยวงั้นเหรอ งั้นเค้าจะโกรธแล้วนะ"

     "อ่ะ ก็ได้ๆ แต่อย่าโกรธเค้านา" พูดจบ แบงค์ก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเดินมา แบงค์ก็โน้มคอดราฟลงมา แล้วประกบริมฝีปากลงไปทันที

     "อะ...อืม....หายโกรธรึยัง" เมื่อถอนริมฝีปากออกแล้ว ก็รีบถามอย่างร้อนรน แต่มีเหรอที่คนอย่างดราฟจะพอ

     "ยัง ต้องทำอีกอย่าง"

     "จะให้เค้าทำอะไร ก็บอกมาเถอะน้า นะ"

     "งั้นก็ทำรักให้หน่อยสิ ได้มั้ย" ดราฟถามเสียงกระเส่าออกไป ทำเอาคนฟังถึงกลับหน้าแดงอย่างรุนแรง

     "ตะ..ตอนนี้เลยเหรอ"

     "ตอนนี้สิ เค้าจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ" เมื่อพูดจบ ก็จับมือแบงค์ แล้วเอามาวางที่ตรงนั้นของตัวเอง ทำเอาแบงค์หน้าแดงมากขึ้นไปอีก

     "จะทำจริงเหรอ"

     "จริงสิ จะทนไม่ไหวแล้ว ไม่งั้นเค้าโกรธจริงๆ นะ"

     "กะ...ก็ได้" พูดจบก็ทรุดตัวลง

     แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ดราฟก็ดึงแบงค์ขึ้นมา แล้วเอาแขนแบงค์มาพาดไว้ที่คอตนเอง

     "เฮ้ย! ไอ้ดราฟ ไอ้แบงค์ มรึงจะขึ้นจากน้ำกันได้รึยัง ข้างล่างเค้าจะขึ้นกันหมดแล้วนะเว้ย" เสียงของไผ่ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัว

     "เออๆ ขึ้นแล้ว กว่าจะลากไอ้แบงค์ขึ้นมาได้ ไปๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า" พูดพร้อมกับลากแบงค์ขึ้นมา แต่ก่อนที่จะถึงจุดที่ไผ่ยืนอยู่ดราฟก็

     "รอให้ถึงบ้านก่อนเถอะ จะถอนคืนทั้งต้นทั้งดอกเลย" แล้วก็ลากแบงค์ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนที่ 20 การเดินทาง

     หลังจากที่กอดกันจนหนำใจแล้ว ดราฟกับแบงค์ก็ไปนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นอย่างหวานแหวว แต่ดูเหมือน พระเจ้าจะไม่อยากให้สองคนนี้หวานกันมากนัก (ถูกของพระเจ้า ขนาดคนแต่งเองยังแอบเลี่ยน : คนแต่ง) เพราะ

     ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก

     เมื่อได้ยินเสียง ดราฟกับแบงค์ก็หันหน้าไปทางประตูบ้านพร้อมกัน แล้วแบงค์ก็ลุกจากตักของดราฟ เดินไปที่ประตู

     "มาแล้ว มาแล้ว" พูดพลางเปิดประตู แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดเสร็จ ประตูก็ถูกดันเข้ามา พร้อมกับ

     "Happy New Year โว้ย ไอ้แบงค์ วันดีๆ อย่างงี้ ไปเที่ยวกันเต๊อะ" เสียงอันดังสนั่น โผล่มาพร้อมกับร่างสองร่าง และคนผู้นั้นก็คือ นายไผ่ and นายบุญโขนั่นเอง

     "อ้าว เชี่ยดราฟ มรึงมาอยู่บ้านไอ้แบงค์ได้ไงวะ" ไผ่ถามตามมารยาท แต่ดราฟกลับคิดมาก (นึกว่าหึงอ่ะดิ : คนแต่ง)

     "ไมอ่ะ กรูมาไม่ได้รึไง" ถามออกไปอย่างฉุนๆ

     "เปล๊าวว เผื่อมรึงมาแล้ว กรูกับเชี่ยแบงค์หวีทกันอยู่ มรึงจะได้ทำใจได้" ไผ่ตอบออกมาอย่างขำๆ แต่คนบางคนมันไม่ขำ มันจึงทำการ.........โอบแบงค์ แล้วก็

     "แล้วถ้าวันไหนมรึงมา แล้วกรูกับไอ้แบงค์กอดหรือจูบ หรือหวีทกันอยู่ มรึงก็อย่าตกใจแล้วกัน" พูดพร้อมยักคิ้ว  นายบุญโข ที่เริ่มรูสึกว่า รังสีYaoi เริ่มแพร่กระจาย จึงรีบหยุดรังสีไว้ด้วย

     "เอ่อ..คุณๆ ครับ กรุณาหยุด 3P ไว้ตรงนี้เถอะครับ เพื่อนๆ รออยู่"

     แบงค์ที่เริ่มรู้สึกถึงรังสี Yaoi and 3P เริ่มมาคุเช่นกัน จึงรีบเปลี่ยนบรรยากาศทันที

     "เออว่ะ ที่ว่าไปเที่ยว จะไปไหนอ่ะ แล้วที่ว่าเพื่อนรออ่ะ รอใครอ่ะ"

     "ก็รอพวกเราไงครับ คือห้องเราจะไปเที่ยวน้ำตก แล้วเพื่อนๆ ก็ให้เราสองคน มาตามคุณแบงค์กับคุณดราฟครับ พวกคุณจะไปไหมครับ" บุญโขไขข้อข้องใจของแบงค์ให้กระจ่าง เมื่อพูดจบ แบงค์ก็รีบตกลงทันที เพราะถ้าอยู่บ้าน ก็ต้องอยู่กับดราฟ 2 ต่อ 2 อีก แล้วเรื่องก็ลงแบบเดิม คือ บนเตียง เนื่องจากยังไง แบงค์ก็ปฏิเสธดราฟไม่ลงอยู่ดี

     เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็เตรียมตัวออกเดินทางทันที พอมาถึงที่นัดหมาย เพื่อนๆ ก็เตรียมตัวออกเดินทางทันที  พอมาถึงที่นัดหมาย เพื่อนๆ ก็เตรียมตัวที่จะออกรถแล้ว ทำให้ ดราฟ แบงค์ ไผ่ และโข ต้องวิ่งหน้าตั้งขึ้นรถทันที

~ บนรถ ~

     "เพราะมรึงคนเดียวเลย ไอ้ดราฟ มัวแต่เก็บเชี่ยไรก็ไม่รู้" ไผ่บ่นขึ้นเมื่อขึ้นาบนรถ และหาที่นั่งได้แล้ว

     "เออๆ กรูผิด ยังไงมรึงก็มาทันรถ แล้วมรึงจะบ่นทำเชี่ยไร" ดราฟที่สำนึกผิด แต่ก็ยังมิวายบ่นออกมา

     "เมื่อไหร่พวกมรึงจะหยุดทะเลาะกันซักที พวกกรูจะ Dance มรึงเข้าใจมั้ย Dance อ่ะ Dance" หมื่นน้อยพูดขึ้น หลังจากที่ฟังดราฟเถียวกับไผ่อยู่นาน (หลังจากที่ผมไม่ได้ออกมานาน ผมได้มีบทบาทแล้วคร้าบบบ : น้องหมื่นน้อย)

     "เออพวกกรูไม่เถียงกันล่ะพวกมรึง Dance กันได้ กรูขอเปิดพิธี" ดราฟพูดยุติสงคราม แล้วก็พูดเปิดพิธี Dance ทันที

     จานั้นทุกคนก็เริ่ม Dance กันอย่างเมามัน ยกเว้นแบงค์ที่นั่งคุยนั่งเล่น แต่ไม่ยอมเต้นซักที ไม่ว่าใครจะมาชวน จนกระทั่ง

     "เฮ้ย! ไอ้ภัทร รูดเสาโว้ย ฮู้ x โครต ใครไปเป็นเสาแทนไอ้โขทีดิว่ะ สงสารมันว่ะ" เสียงของต้อมดังขึ้น (จำไม่ได้ กรุณากลับไปอ่านตอนที่1นะคะ : คนแต่ง) แล้วสายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่ภัทร ซึ่งกำลังรูดโขอยู่ แต่แล้วทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนไป เมื่อดราฟแลกตัวประกัน เอ๊ย ไม่ใช สลับตัวกับโขแทน กลายเป็นว่า ตอนนี้ดราฟยืนเป็นเสาให้ภัทรรูด แถมเสาน้อยยังร่วมเต้นไปกับภัทรด้วย ทุกอย่างอยู่ในสายตาของแบงค์ทั้งหมด 'จะไม่มีวันยกให้ใคร' อยู่ๆ เสียงๆ หนึ่งก็ดังเข้ามาในสมอง ทำให้แบค์ทีคิดว่าจะไม่เต้นแล้ว ต้องลุกขึ้น แล้วค่อยๆ เดินไปยังสถานที่เกิด 'รูดเสา Show'

     เมื่อไปถึง แบงค์ก็ผลักภัทรออกจากวงโคจร แล้วเริ่มเต้นกับดราฟ ทุกคนที่ตอนแรกมองกันอย่างตะลึง ขณะนี้ลังผลัดกันเต้นรูดเสา แม้แต่นายบุญโข ที่ว่าเรียบร้อยแล้วก็ยังผลัดรูดเสากับไผ่


     ทางด้านคู่รักแบงค์ ดราฟ
   
     ตอนนี้ดราฟกำลังเป็นเสาให้แบงค์รูดอยู่ ดังนั้นภาพที่ทุกคนเห็นคือ แบงค์โอบรอบคอดราฟ พร้อมกับเต้นรูดเสา แต่ในความเป็นจริง ขณะที่แบงค์กำลังเต้นอยู่นั้น

     "หึงเหรอ"

     "เปล่า"

     "ไหนว่าไม่เต้นไง"

     "ก็อยากเต้นแล้วอ่ะ ไม่ได้รึไง"

     "เปล่า ก็ไม่ได้ว่าอะไรนิ"

     "อยากเต้นกับภัทรมากนักรึไง"

     "ก็หนุกดีน่ะ"

     "เอ๊ะ! ไหนว่ารักเค้าไง"

     "เอ๊ะ! ไหนว่าไม่หึงไง"

     เมื่อโดนต้อนจนจนมุม แบงค์ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่หน้าแดง แล้วก็พยายามจะเดินกลับไปยังที่นั่ง แต่ก็ถูกดราฟรั้งไว้ จนตอนนี้ แบงค์กลายสภาพเป็นเสา แล้วดราฟกลายเป็นคนคล้องคอ และเต้นรูดเสาทันที

     "มาให้อยากแล้วจากไปรึไง"

     "อยากอะไรอ่ะ"

     "ก็อยากเต้น อยากจูบ แล้วก็อยากไอ้นั่นไง"

     "ทะลึ่ง"

     "ทะลึ่ง แล้วรักมั้ยล่ะ"

     "ไม่รู้"

     "ไม่รู้อะไร"

     "ไม่รู้ ก็ไม่รู้สิ"

     "ถ้าไม่รู้ กลับบ้านไปจะโดนลงโทษนะ"

     "บ้า คนทะลึง ทุเรศ ทุเรศที่สุด ยี้ๆๆๆ" พูดจบแล้วก็วิ่งกลับไปนั่งที่นั่งทันที พร้อมกับหน้าตาที่แดงก่ำยิ่งกว่าคนที่โดนพิษไข้เล่นงาน หรือมะเขือเทศสุกซะอีก

ตอนที่ 19 ความคิด

     เช้าวันที่ 1 ม.ค.

     บางคนอาจยังเมาไม่เลิก

     บางคนอาจกำลังนอน

     บางคนอาจอยู่ในงานเลี้ยง แต่...

     ทุกคนล้วนมีความสุข

     เช่นเดียวกับ สองร่างที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียง สักพักแบงค์ก็เริ่มขยับตัว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าดราฟยังหลับอยู่ แบงค์จึงหยุดขยับตัวแล้วเปลี่ยนมานอนมองดราฟแทน 'เฮ้อ ดวงตาคู่นี้สินะที่ใช้มองเรา จมูกอันนี้สิน่ะที่หอมแก้มเรา แล้วก็ริมฝีปากนี้สินะที่ใช้จูบเรา มันรวมกันแล้วดีจริงๆ ดีจริงๆเลยนะที่พอรวมกันแล้วก็เป็นหน้าของดราฟ' แบงค์คิดไป พลางยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มดราฟ แต่ยังไม่ทันถึง ดราฟก็ลืมตาขึ้นมา

     "จะลักหลับเค้าหรอ ไม่ต้องก็ได้เค้ายอมตัวอยู่แล้ว" พูดแล้วก็ก้มลงจูบแบงค์ทันที

     "อืม...อืม...มะ...ไม่ได้ลักหลับซะหน่อย" เมื่อดราฟละริมฝีปาก แบงค์ก็รีบหอบหายใจแล้วก็รีบแก้ตัวทันที

     "เอ...แล้วใครนะจะหอมแก้มเค้า ยังงี้เค้าไม่เรียกว่าลักหลับ แล้วเรียกว่าอะไร หึ" ดราฟพูดขึ้นพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปให้แบงค์

     "กะ...ก็ไม่ใช่ซะหน่อย" แบงค์ตอบอย่างอ้อมแอ้มเมื่อจนมุมดราฟ

     "อ่ะ...ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ งั้นเค้าไปอาบน้ำดีกว่า จะได้ลงไปทำอะไรให้ตัวกินด้วย" อยู่ดีๆดราฟก็เปลี่ยนอารมณ์ซะเฉยๆทำเอาแบงค์งงเป็นไก่อบผ้านวมเลยที่เดียว

     "แบงค์จ๋า กินข้าวได้แล้ว มาเร็วๆเดี๋ยวจะได้ไปเที่ยวกัน" เมื่อทำอาหารเสร็จดราฟก็เรียกให้แบงค์มากินข้าวเพื่อจุดประสงค์?

     "กินแล้วน่ะ..." กำลังจะขออนุญาติกินตามมารยาทแต่ก็ต้องหยุดทันทีเมื่อดราฟ

     "หยุดเลยตัว มานี่ มานี่ อาหารสูตรนายดราฟต้องกินยังไงลืมแล้วหรอ หรือต้องให้รื้อฟื้นความทรงจำ หึ ว่าไง" ดราฟพูดด้วยหน้าตาที่ทะเล้น พลางมอง แบงค์ที่ทำแก้มป่องเหมือนไม่พอใจ แล้วก็เดินยกชามข้าวออกมาจากห้องอาหารทันทีโดยที่ไม่เหลียวมองดราฟแม้แต่นิดเดียว

     "อ่ะ เฮ้ย!จะไปไหนตัว!" ดราฟที่ตั้งสติได้รีบร้องถามแบงค์ พร้อมทั้งเดินตามแบงค์ออกไป แบงค์ไม่พูดอะไร แต่กลับเดินเข้าห้องนอนพร้อมปิดประตูใส่หน้าดราฟ ทำเอาดราฟยืนเอ๋ออยู่หน้าห้อง

     "ตัว ตัวเป็นอะไรตัวโกรธอะไรเค้า ออกมาคุยกันก่อน เค้าขอโทษน่ะ ถึงจะไม่รู้ว่าผิดอะไรก็เถอะ ตัว ตัวออกมาคุยกันก่อน~~~" ดราฟที่โวยวายอยู่หน้าประตูไม่ได้รู้เลยว่าภายในห้องนั้น มีแบงค์ที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับกินข้ามต้มสูตรนายดราฟ อย่างสบายใจ

     ดราฟที่พยายามพูดให้แบงค์ออกมาจากห้องเกือบถอดใจ แต่แล้วก็ต้องดีใจจนแทบบ้า เมื่อประตูห้องเปิดออกมาพร้อมกับร่างบาง ร่างบางไม่ได้พูดอะไรแต่ยื่นชามเปล่าที่เคยมีข้าวต้มอยู่เต็มให้ดราฟ ซึ่งดราฟก็รับมาโดยไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน เพราะตอนนี้เจ้าตัวมัวแต่ดีใจที่ร่างบางยอมออกมาจากห้องแล้ว แต่พอจะถามว่าเมื่อกี๊แบงค์เป็นอะไร ดราฟก็ต้องตกใจอีกรอบ เมื่อแบงค์เขยิบเข้ามาใกล้แล้วเขย่งตัวขึ้นประทับริมฝีปาก จุมพิตเบาๆ แล้วผละออกด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับพูดตะกุกตะกักว่า

     "อะ...อาหาร อะ...อร่อยมากขอบคุณน่ะไปล่ะ" แล้วก็วิ่งออกมาจากห้องทันที ส่วนดราฟก็ตะลึงกับความน่ารักของแบงค์ จนตอนนี้ดราฟได้แข็งเป็นเสาไปแล้ว แต่แปลกอย่าง เสาต้นนี้มันยิ้มได้!

     'น่าร๊ากกก ทำตัวน่ารักแบบนี้เดี๋ยวเค้าก็ทนไม่ไหวหรอก หึหึ ถึงจะอดป้อนข้าว แต่ได้จุมพิตแทนแบบนี้ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแหล่ะว่ะ' ดราฟยืนกอดชามข้าว แถมยิ้มเหมือนคนบ้า ถ้ามีคนมาเห็นคงถูกหาว่าไม่เต็มแน่

     ทางด้านแบงค์ที่หนีออกมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ก็ได้แต่นั่งหน้าแดงกอดหมอนอยู่บนโซฟา พร้อมกับความคิดที่เริ่มตีกัน เหมือนมีangleกับdevilมาทะเลาะกันในหัว

     'ทำไมถึงไปทำอย่างงั้น จูบหมอนั่นทำไม' devilเริ่ม

     'น่าสงสารเขาออก อยู่ดีๆก็โดนเมินโดยไม่รู้สาเหตุ ก็น่าจะจูบปลอบใจซักหน่อย' angleเริ่มโต้กลับ

     'ก็หมอนั่นดันพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง วิธีกินข้าวต้มสูตรนายดราฟแหวะ โดนเมินไปนั่นแหล่ะดีแล้ว'

     'เขาก็แค่อยากเอาใจคนรักมันผิดรึไง เราที่เดินหนีเค้ามาต่างหากที่ผิดน่ะ'

     'แต่คนที่ผิดตั้งแต่ต้นคือหมอนั่นน่ะ เจ้าจะไปปกป้องมันทำไม'

     'แต่เค้าแค่หวังดีนะ เค้าไม่ผิกซักหน่อย ฝ่ายเราตั้งหากที่ทำให้เค้าแทบบ้าอยู่หน้าประตูห้องนะ'

     'สมน้ำหน้ามันแล้ว น่าจะเป็นบ้าไปเลย จะได้...' ยังไม่ทันที่devilจะพูดจบ แบงค์ก็โพล่งขึ้นมาทันที

     "ดราฟไม่ผิดซักหน่อย! เค้าผิดเองแหล่ะที่ไปแกล้งดราฟ ไอ้devilบ้าอย่ามาแช่งดราฟของเค้านะ" แบงค์พูดขึ้นอย่างเหลืออดแต่ภาพที่แบงค์เห็นคือ devilได้หายไปแล้วเหลือแต่angleที่ยิ้มให้แล้วค่อยๆสลายไป พร้อมกับพูดเบาๆราวกับเสียงกระซิบว่า

     'เจ้าจงรักษาสิ่งมีค่านี้ไว้ล่ะ อย่าให้หลุดมือไปเด็ดขาด'

     หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับมาอยู่ในสภาพเดิม แล้วแบงค์ก็มานั่งคิดกับตัวเองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊มันคืออะไร มาจากไหน สงสัยจะเห็นภาพหลอน แต่ก่อนที่แบงค์จะคิดอะไรไปมากกว่านี้คำพูดสุดท้ายของangleก็ผุดขึ้นมาในหัว 'เจ้าจงรักษาสิ่งมีค่านี้ไว้ล่ะ อย่าให้หลุดมือไปเด็ดขาด' คำพูดนั้นต้องการสื่ออะไรรึเปล่านะ ขณะที่แบงค์กำลังคิดเพลินๆ ร่างของดราฟก็ปรากฎสู่สายตา ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนร่างกายขยับไปเอง
แบงค์โผเข้ากอดดราฟแน่น ดราฟที่ตอนแรกตกใจ ก็กอดตอบแบงค์อย่างไม่ค่อยเข้าใจ

     ...ความอบอุ่นนี้...

     ...อ้อมกอดนี้...

     ...จะไม่มีวันยกให้ใคร...

2 be Con...