ตอนที่ 25 เหตุเกิดที่บ้านน้ำ

เหตุเกิดที่บ้านน้ำ
     บ้านน้ำ

     อ๊อด~ อ๊อด~ อ๊อด~

     "อ้าว พี่ดราฟมาแล้วเหรอคะ เข้ามาในบ้านเลยค่ะ ไม่มีใครอยู่พอดี" น้ำเมื่อเห็นว่าคนที่มาคือดราฟ ก็รีบชวนเข้ามาในบ้านทันที ส่วนดราฟ ที่คาดการณ์ไว้ว่าจะเป็นอย่างนี้อยู่แล้วจึงเดินตามน้ำเข้าไปในบ้าน

     "พี่ดราฟนั่งตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวน้ำไปเอาน้ำมาให้" ดราฟจึงนั่งรอบนโซฟา ไม่นานน้ำก็เดินกลับมา พร้อมกับแก้วน้ำส้ม แล้วนั่งลงข้างๆ ดราฟ

     "พี่ดราฟทานน้ำส้มหน่อยนะคะ นี่น้ำคั้นเองเลย" พอดราฟจะรับแก้วมา น้ำก็จัดการส่งให้ถึงปาก พร้อมกับเบียดแนบชิดเข้ามา

     "มะ ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องน้ำรีบพูดธุระมาเถอะ เดี๋ยวพี่ต้องรีบกลับ" ไปเคลียร์กับเมียให้รู้เรื่อง เดี๋ยวโดนเข้าใจผิด ดราฟพูดต่อในใจ แต่น้ำก็ไม่มีท่าทีว่าจะเลิกรา มือหนึ่งยังคงพยายามยัดเยียดน้ำส้มให้ดราฟ ส่วนอีกมือหนึ่งก็ลูบไล้ต้นขาดราฟไปมา ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น คงทนไม่ไหว จับน้ำกดโซฟาไปแล้ว แต่กับดราฟนั้นที่รักเมียยิ่งชีพไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

     'น้องน้ำก็น่ารักดีหรอก แต่ทำตัวอ่อยผู้ชายแบบนี้ น่าเบื่อเป็นบ้าเลย เฮ้อ! อยากให้แบงค์ทำแบบนี้มั่งจัง' พอคิดถึงแบงค์เข้า ปากก็เผลอยิ้มออกมา ซึ่งทำให้น้ำเข้าใจผิด คิดว่าดราฟชอบการกระทำของตน เลยยิ่งได้ใจ รุกเข้าใส่อีก

     "พี่ดราฟคะ ทานน้ำหน่อยสิคะ นะคะ น้า~ คนดี" น้ำรุกคืบ เรียกว่าแทบจะไปนั่งค่อมดราฟอยู่แล้ว แต่แล้วเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อดราฟพยายามดันตัวออกห่างจากน้ำ ทำให้มือเผลอไปปัดโดนแก้วเข้า

     'เพล้ง !' แก้วน้ำส้มหกกระจายอยู่ทั่วพื้น

     "น้องน้ำ พี่ขอโทษนะ แต่น้องน้ำช่วยบอกเรื่องที่จะปรึกษามาก่อนได้มั้ยครับ คือมันจะมืดแล้ว แล้วพี่จะรีบกลับ เดี๋ยวบะ...แม่เป็นห่วง" ดราฟเกือบจะหลุดชื่อแบงค์ออกไปแล้ว แต่ยังดีที่เอาแม่มาแก้ทัน

     "คะ...ค่ะ เดี๋ยวน้ำไปเอาน้ำมาให้ใหม่ จะได้คุยเรื่องที่จะปรึกษา" น้ำหน้าเสียนิดหน่อย ที่การกระทำของตนเองเมื่อครู่ ไม่ได้มีผลอะไรกับดราฟเลยแม้แต่น้อย แถมยังขอกลับบ้านอีก


     ในห้องครัวบ้านน้ำ

     "เชอะ! คนอะไร ใจแข็งยังกับหิน เดี๋ยวเหอะพอเจอยานี่เข้าไป อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย หึหึ" น้ำหัวเราะอย่างชั่วร้าย พร้อมกับเทยาสีชมพูอมม่วงลงไปในน้ำส้มแก้วใหม่ โดยไม่ได้รู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากหน้าต่างเลยแม้แต่น้อย

     สายตาที่จ้องมองเข้ามานั้นไม่ใช่ใคร คือแบงค์นั่นเอง


     ย้อนกลับไปหลายนาทีก่อนหน้านี้

     แบงค์กลับมาถึงบ้าน ขณะที่กำลังจะเดินไปโทรศัพท์หาแม่ที่อยู่ฝรั่งเศสนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาซะก่อน

     "สวัสดีครับ นี่แบงค์พูดครับ อ้าวคุณแม่ของดราฟเหรอครับ เป็นไงบ้างครับ ดราฟไปถึงแล้วใช่มั้ยครับ ห๊ะ อะไรนะครับ จะคุยกับดราฟ แต่ว่า...ดราฟไม่ได้ไปหาคุณแม่ที่บ้านเหรอครับ ไม่ได้ไป เอ่อ สงสัยคงไปบ้านเพื่อน ถ้ากลับมา เดี๋ยวผมจะให้โทรกลับแล้วกันนะครับ ครับ สวัสดีครับ" เมื่อพูดจบ แบงค์ก็วางโทรศัพท์ลงอย่างใจลอย

     'ดราฟไม่ได้ไปหาแม่ ดราฟโกหก ดราฟโกหก หก หก หก 6 6 6'(เอคโค่) ความรู้สึกเสียใจวนเวียนอยู่ในหัว แต่ไม่นานแบงค์ก็ยกโทรศัพท์กดเบอร์อย่างรวดเร็ว

     'ต้องรู้ให้ได้ว่าดราฟไปไหน' แบงค์คิดอย่างมาดมั่น พร้อมกับรอให้ปลายสายมีเสียงตอบรับกลับมา

     "ฮัลโหล นี่ไผ่ครับ"

     "ไอ้ไผ่ มรึงรู้เปล่าว่า ไอ้ดราฟไปไหน"

     "ไปบ้านน้องน้ำ"

     "เออ แล้วมรึงรู้รึเปล่าว่า บ้านน้องน้ำไปทางไหน"

     "ทำไมวะ มรึงจะไปขัดขวางเค้ารึไง"

     "ปะ...เปล่าโว้ย..เออ..กรูจะไปถ่ายคลิปมาให้พวกมรึงดูต่างหาก"

      "อ๋อ งั้นเหรอ บ้านน้องน้ำอยู่ที่......"

     "พอรู้ว่าบ้านน้องน้ำอยู่ที่ไหน แบงค์ก็รีบตรงไปที่นั่นทันที แล้วสิ่งที่แบงค์เห็นก็คือ ภาพที่น้ำกำลังยั่วยวนดราฟอยู่ นั่นทำเอาแบงค์โกรธแทบคลั่ง แต่แล้วก็ได้สติกลับมา เมื่อแก้วน้ำตกกระทบพื้น

     แบงค์ลัดเลาะตามกำแพงไปถึงหน้าต่างห้องครัว เห็นน้องน้ำทำท่าทางชั่วร้าย พร้อมกับใส่ยาอะไรซักอย่างเข้าไปในน้ำของดราฟ

     'หนอย ยัยขี้เหร่หน้าตายังกับนกเป็ดน้ำ คิดจะมาวางยาดราฟ หนอย' แบงค์คิดอย่างเคืองแค้น แต่ก็ต้องรีบเดินออกไปจากตรงนั้นเมื่อน้ำเดินออกจากห้องครัวไปพร้อมกับน้ำแก้วนั้น

     ทางด้านดราฟที่มัวพะวงถึงแบงค์นั้น ยังคงความแบ๊วตลอดไปและตลอดกาล...อาเมน ไม่นาน น้องน้ำก็เดินเข้ามา นั่งที่โซฟา และเริ่มพยายามยัดเยียดน้ำส้มให้ดราฟอีกครั้ง

     "พี่ดราฟคะ ดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ" น้ำพูดเสียงหวาน พลางยื่นแก้วให้ดราฟ ดราฟก็รีบมาแต่ไม่ได้ดื่ม พร้อมกับรีบพูดเข้าเรื่อง เพราะกลัวว่าแบงค์จะเป็ห่วง เนื่องจากตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

     "น้องน้ำมีเรื่องอะไรจะปรึกษา ก็รีบๆ ปรึกษามาเถอะครับ ป่านนี้แม่พี่เป็นห่วงแย่แล้ว" ดราฟพูด แต่ไม่ได้ทำให้น้ำลดละความพยายามลงแม้แต่นิดเดียว

     "ก็ได้ค่ะ แต่พี่ดราฟช่วยดื่มน้ำส้มซักนิดได้มั้ยคะ น้ำอุตส่าห์คั้นเตรียมไว้ให้" น้ำมองดราฟ ด้วยสายตาที่พยายามให้เต็มไปด้วยความเว้าวอน

     ส่วนดราฟ ที่ต้องการกลับไปหาแบงค์เร็วๆ จึงยกแก้วกระดกทีเดียวหมด หวังให้น้องน้ำพูดเรื่องที่จะปรึกษาเร็วๆ

     'น้ำส้ม ทำไมมันหวานเลี่ยนยังงี้วะ' ดราฟคิดในใจ

     "เอาละ ปรึกษาปัญหาของน้องน้ำมาดีกว่าครับ จะได้เสร็จๆ ไป" ดราฟพูดขึ้นหลังจากดื่มน้ำส้มจนหมด

     'เยส! เสร็จแน่พี่ดราฟ หึหึ' น้ำคิดอย่างชั่วร้าย

     'อ๊ากก~ ดราฟบ้า ดื่มเข้าไปได้ไง ยัยนกเป็ดน้ำนั่นใส่ยาอะไรลงไปก็ไม่รู้' แบงค์ร้องโหยหวนอยู่ในใจ และทำได้แค่แอบดูอยู่ที่หน้าต่างเท่านั้น (เป็นตุ๊กแกรึ = = : คนแต่ง)

     "คือว่า เรื่องน้ำจะปรึกษาน่ะค่ะ....คือ...เอ่อ" น้ำพูดอ้ำอึ้ง พร้อมกับเขยิบเข้าไปนั่งข้างดราฟ พร้อมกับลูบไล้ต้นแขนดราฟเบาๆ

     'อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะบอกซักทีวะ อา~ ทำไมอยู่ดีๆ มีอารมณ์ขึ้นมาได้วะ ถ้าน้องน้ำเป็นแบงค์นะ จะจับกดซะตรงนี้เลย แมร่ง' ดราฟคิดขณะพยายมข่มความร้อนภายในตัว

     "คะ..คือว่า น้ำแอบชอบพี่ดราฟมานานแล้วค่ะ พี่ดราฟเป็นแฟนกับน้ำนะคะ" ในที่สุดอาการติดอ่างก็หยุดลง พร้อมกับคำสารภาพรัก ที่ไม่ได้ทำให้ดราฟรู้สึกดีใจเลยซักนิด

     "แฮ่กๆ คือว่า น้องน้ำครับ พะ..พี่ คงรับ ความรู้สึกของน้องไว้..ไม่..ได้ แฮ่กๆ คือ พี่..มี คนรัก อยู่แล้วนะครับ" ดราฟพยายามพูดปฏิเสธ หวังว่าจะได้กลับโดยเร็ว เพราะอารมณ์ตอนนี้แทบจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

     "ทำไมล่ะคะ น้ำไม่ดีพอเหรอ น้ำสวยสู้คนนั้นของพี่ดราฟไม่ได้เหรอคะ น้ำรักพี่ดราฟนะคะ" น้ำพูดขึ้น พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนตักของดราฟ พร้อมกับเอามือคล้องคอดราฟ ให้หันมาสบตาของตน

     "เป็นของน้ำคนเดียวนะคะ" น้ำพูดพร้อมกับดึงดราฟ ให้ลงมาประกบจุมพิต

      ส่วนดราฟ ที่ตอนนี้โดนฤทธิ์ยาเข้าไป ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า คนตรงหน้าคือน้ำ ภาพที่ดราฟเห็นอยู่ตอนนี้คือ แบงค์ แบงค์คนเดียวเท่านั้น ซึ่งนั่น ทำให้ความอดทนของดราฟหมดลง ดราฟเริ่มซุกไซร้ซอกคอทันทีที่ผละริมฝีปากออกมา

     "อ๊า~ พี่ดราฟเก่งจัง จักจี้นะคะ ฮิฮิ" น้ำหัวเราะคิกคัก เมื่อดราฟเริ่มขบเม้นใบหู

     "แบงค์ ดราฟรักแบงค์นะ รักแบงค์ที่สุด แบงค์" คำบอกรักที่ออกจากปากดราฟ ทำเอาน้ำชะงักทันที

     'แบงค์! ทำไมชื่อเหมือนผู้ชายเลยล่ะ' น้ำคิดในใจอย่างสงสัย แล้วข้อสงสัยนั้นก็ได้รับคำตอบทันที เมื่อประตูห้องเล่นเปิดออก เผยให้เห็นเด็กหนุ่มร่างบางผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าบ่งบอกถึงความโกรธ

     เด็กหนุ่มตรงเข้ามาที่ที่ ดราฟกับน้ำกำลังนัวเนียกันอยู่ พร้อมกับกระชากตัวดราฟออกมาอย่างแรง แถมยังผลักน้ำออกห่างด้วย แต่เด็กหนุ่มคนนั้นไม่มีท่าทีจะสนใจน้ำเลยแม้แต่น้อย เด็กคนนั้นไม่ใช่ใคร แบงค์นั่นเอง แบงค์ที่ทนดูไม่ไหว จึงบุกเข้ามา เพื่อที่จะลากดราฟกลับไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่ก็ต้องถึงกับน้ำตาไหลออกมา เมื่อดราฟตอนนี้ราวกับคนำม่ได้สติ ที่ร้องเรียกชื่อตนอยู่

     "ดราฟ ดราฟ นี่ได้สติหน่อยสิ" แบงค์ตบหน้าดราฟเบาๆ เพื่อเรียกให้ดราฟรู้สึกตัว แต่ดราฟก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

     "เพี๊ยะ! " แบงค์ง้างมือตบหน้าดราฟเต็มแรง ซึ่งนั่นทำให้น้ำที่อยู่ในอาการงงๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ส่วนดราฟที่ได้สติกลับคืนมาแล้วก็เกือบจะตวาดใส่คนที่มาตบหน้าตนเอง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร และคนๆ นั้นกำลังร้องไห้อยู่นั้น ความโกรธก็พลันมลายหายไปสิ้น

     "แบงค์! ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรแบงค์น่ะ หยุดร้องเถอะนะคนดี" ดราฟพูดพลางรวบตัวแบงค์เข้ามากอดปลอบประโลม ซึ่งการกระทำนี้ ทำให้แบงค์ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

     "ไม่เอานะ ไม่ร้อง ดราฟขอโทษนะ ถ้าดราฟทำอะไรผิด แบงค์อย่าร้องไห้นะ" ดราฟพูดพร้อมกับจูบซักน้ำตาที่ไหลราวกับท่อประปาแตกของแบงค์ แน่นอนว่า การกระทำของทั้งสองคนนั้น อยู่ในสายตาของน้ำตลอดเวลา

     'แบงค์ที่พี่ดราฟพูดถึงคือคนๆ นี้ พี่ดราฟบอกว่ารักแบงค์! นี่! พี่ดราฟเป็นเกย์เหรอเนี่ย' น้ำทำได้แค่นั่งอึ้งกับสิ่งที่สรุปออกมาได้

     "ฮึก ฮึก ดราฟคนบ้า บ้าๆๆๆ กินน้ำบ้านั่นเข้าไปได้ยังไง ยัยบ้านั่นใส่ยาอะไรลงไปก็ไม่รู้ ฮือ~ " แบงค์พูดปนสะอึกสะอื้น

     "ยางั้นเหรอ! มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกแปลกๆ " ดราฟพูดเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ที่ไหน พอหันไป ก็เห็นน้ำนั่งอึ้งอยู่บนพื้น

     "น้องน้ำ พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่าน้องต้องการอะไร แต่น้องทำแบบนี้มันแย่มาก รู้มั้ย!!!" ดราฟตะคอกใส่หน้าน้ำ ทำเอาน้ำถึงกับสะดุ้ง

     "แบงค์ครับ เรากลับบ้านกันดีกว่านะครับ" ดราฟก้มลงพูดกับแบงค์ที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน ผิดจากเมื่อกี้ลิบลับ

     "พี่หวังว่า น้องจะไม่เอาเรื่องของพวกพี่ไปโพนทะนาบอกใคร เพราะน้องเองก็คงไม่อยากอาย ที่ น้องไม่มีเสน่ห์พอที่จะมัดผู้ชายเอาไว้ ขนาดผู้ชายด้วยกันเองยังมีเสน่ห์มากกว่าน้องอีก และสุดท้าย พี่หวังว่า คงจะไม่ได้เห็นหน้าน้องอีกนะครับ ลาก่อน" ดราฟพูดพร้อมกับพาแบงค์ออกไป ปล่อยให้น้ำนั่งมึนงง กับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่คนเดียว

----------------------------------------------

2 be Con

-----------------------------------------------