ตอนที่ 17 คืนดี

จากวันนั้นเป็นต้นมา ทุกวันยังเป็นเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นการไม่พูดไม่จา การมองหน้า การร้องไห้ ความเสียใจ รวมถึงโทรศัพท์

วันที่ 2 ...........รักษาตัวนะ..........

วันที่ 3 ..........ทานข้าวเยอะๆ นะ.......

วันที่ 4 .........รักษาสุขภาพด้วยนะครับ..........

วันที่ 5 ........รักตัวที่สุดเลยครับ..........
่ ่
่ ่
่ ่
่ ่

จนกระทั่งวันนี้ ทุกวัน แบงค์จะมาคอยรับโทรศัพท์เสมอ แต่ทว่าววันนี้ แบงค์ที่เครียดไปกับเรื่องสอบ รวมถึงเรื่องดราฟ ถึงกับสลบไป เมื่อเข้ามาในบ้าน

ดราฟที่โทรมาทุกวัน พอแบงค์ไม่รับโทรศัพท์ ก็เริ่มกระวนกระวายใจ โทรไปถามเพื่อน ก็ไม่อยู่กับใครซักคน โทรเข้ามาอถิอ เจ้าตัวก็ไม่รับ 'เป็นอะไรไปนะแบงค์' ไวเท่าความคิด ดราฟขับรถไปที่บ้านของแบงค์ทันที เมื่อไปถึงก็พบว่า ประตูบ้านเปิดอยู่ ดราฟจึงรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที แล้วก็ได้พบร่างของแบงค์ที่นอนสลบอยู่ ทำให้ดราฟถึงกับสติแตกทันที

"ตัว ตัวเป็นอะไร ตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ตัว ตื่นสิ" จากที่เคยเป็นผู้ชายเข้มแข็ง แต่ทว่าตอนนี้ ผู้ชายเข้มแข็งคนนี้ ได้เสียน้ำตา ออกมาเพราะร่างบางในอ้อมกอด

"ตัว ตื่นสิ ตัวตื่นมาคุยกับเค้าก่อนสิ ให้เค้าได้ขอโทษตัวก่อน................ตัว ตัวตื่นเข้ามาสิ ตัว" แต่ก็ยังไม่มีการตอบรับใดๆ

"ตัว ตัวตื่นสิ เค้ารักตัวนะ ได้ยินมั้ย ดราฟรักแบงค์นะ ได้ยินมั้ยแบงค์ ว่าดราฟรักแบงค์ ..........."

"ได้ยินแล้ว"

"ตัวตื่น.....หะ....ดะ.....ได้ยินแล้ว งั้นก็ฟื้นแล้วดิ" คิดได้ดังนั้น ก็ก้มหน้าลงไปมองหน้าแบงค์ ก็เห็นว่าแบงค์ลืมตาอยู่

"เฮ้ย! ตื่นแล้วเหรอ งั้นเค้ากลับก่อนนะ" พูดจบก็วางแบงค์ลงกับพื้น แล้วเตรียมเดินออกไปทันที แต่ยังไม่ทันเดินออกไป ก็ถูกแบงค์ดึงมือไว้ก่อน พร้อมกับ

"เค้าไม่ไหวแล้วนะ ตัวจะเอายังไงกับเค้า ตัวเป็นห่วงเค้า ตัวโทรหาเค้า ตัวบอกรักเค้า แต่ทำไมตัวถึงทำร้ายเค้า!" จากเสียงหวานแผ่วเบา จนตอนนี้เสียงนั้น ได้กลายเป็นเสียงตะคอก ที่เต็มไปด้วยความโกรธและน้อยใจ

"เค้าทำร้ายตัวเองตรงไหน เค้ารักตัวเค้าก็บอกว่ารัก เค้าเป็นห่วงตัวมาก แต่ตัวก็ไม่เคยเห็นความเป็นห่วงของเค้าเลย" พอแบงค์พูดแรงมา ดราฟก็แรงกลับเช่นกัน เมื่อเห็นว่าตนไม่ผิด

"ทำไมตัวจะไม่ทำร้าย ตัวทำร้ายจิตใจเค้า ตัวจะให้เค้ามีอะไรกับตัว ทั้งที่ตัวก็รู้ว่าเค้าไม่สบาย"

"ก็ใช่ เค้าอยากทำอะไรกับตัว แต่เค้าผิดเหรอ เค้ารักตัวมาก เค้าก็อยากได้ตัวมาก ยิ่งตัวมายั่วอย่างนั้น เค้าทนได้ขนาดนั้นก็มากแล้ว แล้วตัวจะเอายังไงกับเค้าอีก" ดราฟที่รับรู้ว่าบรรยากาศมันร้อนระอุ จึงต้องกลั้นใจพูดเย็นๆ ออกมา เมื่อในใจของตัวเองตอนนี้ก็พลุ่งพล่านเช่นกัน

"แต่ตัวก็น่าจะอดทนหน่อย เค้าไม่สบายอยู่นะ" แบงค์ที่จนต่อเหตุผล ก็พูดอ้อมแอ้มขึ้นมา แต่แล้วภาพๆ นึงก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพที่ภัทรนั่งค่อมดราฟ ทำให้อารมณ์ที่เย็นลงของแบงค์ ลุกขึ้นอีกครั้ง

"แต่ยังไม่หมดนิ ตัวให้ภัทรนั่งค่อม ตัวจะจูบกับภัทร"

"เฮ้ย! เค้าไม่ได้จูบภัทร เค้าแกล้งภัทรเฉยๆ ไม่เชื่อตัวไปหาดูก็ได้ พวกผู้หญิงยังถ่ายคลิปอยู่เลย แล้วคนที่เค้าจะจูบมีอยู่คนเดียว ตัวอยากรู้มั้ยว่าใคร" ตอนแรกก็แก้ตัวเป็นพัลลวัน แต่พอคำพูดชักเข้าทาง ก็ลงไปนั่งบนพื้นกับแบงค์ อุ้มแบงค์ขึ้นมานั่งบนตัก แล้วก็กอดแบงค์จากทางด้านหลัง พร้อมกับเกยคางไว้บนบ่าของแบงค์ทันที

"ตัวอยากรู้มั้ย ว่าเค้าอยากจูบใคร" ดราฟก้มลงไปกระซิบข้างหูแบงค์

"มะ....ไม่ได้อยากรู้ซักหน่อย อยากจูบใครก็ไปจูบเลย" พูดตะกุกตะกักออกไป 'เพราะอะไรนะ ใจถึงได้สั่นขนาดนี้ เพราะนั่งบนตักดราฟ หรือเพราะเสียงทุ้มๆ เสียงนั้นนะ'

"ไม่อยากรู้จริงอ่ะ แต่เค้าอยากบอกอ่ะ" พูดจบก็อุ้มแบงค์ขึ้น ให้หันมานั่งค่อมตัวเองเอาไว้

"อยากรู้รึยัง" ถามพลางยื่นหน้าเข้ามา แล้วก็ต้องดีใจแทบเนื้อเต้น เมื่อแบงค์ยื่นมือมาจับหน้าดราฟ แล้วประคองหน้าดราฟเข้ามาใกล้ พร้อมทั้งประกบริมฝีปากบาง เข้ากับริมฝีปากหนาทันที

"อืม" ดราฟตอบรับสัมผัสของแบงค์ทันทีโดยไม่รีรอ เกี่ยวกระหวัดความหอมหวานที่ขาดหายไปนาน แบงค์เองก็เช่นกัน อาจเป็นเพราะห่างกันหลายวัน ทำให้ทั้งสองแลกเปลี่ยนความหวานกันอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน จนกระทั่งดราฟค่อยละริมฝีปากออก แต่หน้าผากของทั้งคู่ยังแตะกันอยู่ ทั้งสองจ้องกันอยู่นาน โดยมีอบอุ่นของอ้อมกอดอยู่เคียงคู่

"รู้รึยัง ว่าเค้าอยากจูบใคร" ดราฟพูดเบาๆ ทำลายความเงียบ

"รู้แล้ว" แบงค์พูดอายๆ ก่อนจะหลบสายตาจากดราฟ แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของดราฟ ซึ่งดราฟเองก็โอบกระชับร่างของแบงค์ไว้

"ตัวรู้รึเปล่า เค้ารักตัวมากนะ ที่เค้าทำกับภัทรน่ะ เค้าแค่อยากแกล้งตัวเท่านั้น ตัวยกโทษให้เค้านะ เค้ารักตัวคนเดียว......." ดราฟที่พูดอธิบายเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อยๆ แต่ก็ถึงกับต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็ว่า ร่างในอ้อกอดนั้น ได้หลับไปเรียบร้อยแล้ว

'อะไรวะ! กำลังซึ้งเลย หลับได้ไง คนหล่อเซ็ง! เฮ้อ!' ดราฟถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะกลัวว่าแบงค์จะตื่น เมื่อเห็นว่า ถ้านั่งอยู่ตรงนี้ต่อคงไม่ดีแน่ ดราฟจึงค่อยๆ อุ้มแบงค์ขึ้นไปชั้นบน (นี่เล่นจูบกันข้างล่างอ่ะนะ : คนแต่ง)

ดราฟพาแบงค์ไปบนบ้าน และตรงไปที่ห้องนอนของแบงค์ทันที วางแบงค์ลงบนเตียงอย่างทะนุทะนอม ดราฟนั่งลงข้างเตียง มองหน้าแบงค์ตอนหลับ พร้อมยิ้มอย่างมีความสุข

'เอาเถอะ วันนี้ปล่อยไปก่อน นี่เห็นว่าเพิ่งสอบเสร็จนะ ไม่งั้นไม่ยอมหรอก'

................ความสุข หลังจากที่ต้องทนทรมาณ ต่อการต้องอยู่ห่างกัน..........

..............มันรู้สึกอย่างนี้นี่เอง..............

To be continue.....................

ตอนที่ 16 ตาต่อตา หัวใจต่อหัวใจ

เมื่อแบงค์หนีไปโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ดราฟก็รีบเก็เสื้อผ้ากลับบ้านแล้วรีบไปโรงเรียนทันที

'เค้าไม่ผิด ต้องให้เค้าง้อรึไง ถ้าจะให้คืนดี ต้องง้อเค้าดิ งอลแล้ว เชอะ!' ดราฟคิดอย่างโมโหกับท่าทางของแบงค์เมื่อเช้า มันทำให้ดรา

ฟหงุดหงิดอย่างมาก แถมยังต้องมาสาย เพราะต้องเสียเวลาเอาเสื้อผ้าไปเก็บที่บ้านอีก

"เฮ้ย! ดราฟ มรึงเป็นไรวะ ทำหน้ายังกับตูดเลย" นั่นไง ยังไม่ทันหายหงุดหงิด เพื่อนไผ่ตัวดี ก็มาพูดจากวนๆ ให้อารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก

"เปล่า" ดราฟตอบปัดๆ เพราะไม่มีอารมณ์จะคุยด้วยสักเท่าไหร่

"เฮ้ย! อะไรวะไอ้ดราฟ กรูแค่พูดเล่นนิดหน่อย ทำซีเรียสไปได้ อย่าเครียดน่า อ๊ะ! อย่าบอกนะว่ามรึงเครียดเรื่องสอบ กรูไม่เชื่อหรอก ว่า

อย่างมรึงจะมานั่งเครียดเรื่องสอบเหมือนพวกเด็กเรียนน่ะ เฮ้! มรึงฟังกรูพูดอยู่รึเปล่าเนี่ย! อะไรวะ ทั้งไอ้ดราฟ ทั้งไอ้แบงค์เลย เป็นอะไร

กันหมดวะ หรือว่ามันจะเครียดเรื่องสอบจริงว่ะ เฮ้ย! มรึงกลับมาบอกกรูก่อน มรึงเครียดเรื่องไรกันวะ!" แล้วไผ่ก็วิ่งเข้าไปถามดรา

ฟกับแบงค์อีกครั้ง แต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม

วันนี้ทั้งวัน ดราฟกับแบงค์ไม่ได้พูดกันเลย ไม่แม้แต่ที่จะมองหน้ากันเลยซักนิด ดราฟนั่งฝั่งซ้าย แบงค์ก็นั่งฝั่งขวา ดราฟนั่งข้างหน้า

แบงค์ก็นั่งข้างหลัง แค่นั่งห่างกันดราฟก็โกรธจนแทบจะลุกเป็นไฟอยู่แล้ว แต่แบงค์ก็ยังเข้าไปนั่งข้างไผ่อีก จนตอนนี้ดราฟยิ่งโกรธเข้าไป

ใหญ่ ทำให้ดราฟตัดสินใจ

"ภัทร ภัทรจ๋า ภัทรที่รัก มานั่งตักเค้านะ" ภัทร เด็กเรียนแต่หื่นผู้ชายมาก สรุปคือ มันเป็นเกย์!!

"อะไร ไอ้แหนม(ฉายานายดราฟ) มรึงจะให้กรูทำไร" ภัทรที่ได้ยินชื่อตัวเองแว่วๆ ถามกลับ อย่างเอาเรื่อง

"แหม ตัวเอง พูดไม่เพราะเลยนะ เดี๋ยวปั๊ดตบด้วยปากเลย" ดราฟพอเห็นว่าแบงค์มองมา ก็เริ่มเล่นกับภัทรต่อทันที ขณะทีภัทรก็ไม่รอช้า

"แค่ปากเองเหรอดราฟ เดี๋ยวภัทรใช้ลิ้นช่วยนะจ้ะ! " พูดจบก็ลงไปนั่งค่อมดราฟทันที แล้วดราฟก็เริ่มแกล้งภัทรโดยให้เพื่อนผู้ชายช่วย

กันถอดเสื้อผ้าภัทร และให้ผู้หญิง 'ถ่ายคลิป ! ' เก็บไว้ ส่วนแบงค์ที่เห็นแค่ตอนที่ภัทรค่อมดราฟไว้ เพราะโดนไผ่ลากออกไปข้างนอก ถึงกับ

โกรธจนหน้ามืดเป็นลมไป เพราะร่งกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว บวกกับความเครียดสะสม แต่ก็ยังดีที่ได้ไผ่ที่ไปด้วยกัน ช่วยพาไปส่งห้อง

พยาบาล


~ห้องพยาบาล~

"อ้าว นั่นเพื่อนเธอเป็นอะไรน่ะ" พี่ที่ประจำอยู่ห้องพยาบาลถามขึ้น พร้อมกับรีบเข้ามาช่วยไผ่แบกแบงค์

"ไม่ทราบครับ อยู่ดีๆ ก็เป็นลม สงสัยมันจะเครียดเรื่องสอบน่ะครับ" ไผ่ที่ไม่รู้สาเหตุที่แท้จริง จึงได้แค่พูดไปมั่วๆ เผื่อมันจะตรง (เครียด

เรื่องสอบ คงจะตรงอยู่หรอก - - : คนแต่ง)

"เอาเถอะ เธอมาลงชื่อให้เพื่อนด้วย แล้วนี่ ใบขออนุญาติอาจารย์ประจำวิชา ว่าเพื่อนเธอนอนห้องพยาบาล เขียนเสร็จแล้วรึยัง ถ้าเสร็จ

แล้วก็ไปห้องเรียนได้แล้ว" พี่พยาบาลพูดขึ้น เมื่อแบกแบงค์มาที่เตียงเรียบร้อยแล้ว ส่วนไผ่ก็

"คร้าบบบบ เสร็จแล้วคร้าบบบ ไปแล้วคร้าบบบ" ด้วยเสียงที่กวน.... สุดๆ

~ห้องเรียน~

"อ้าว คุณไผ่ไปไหนมาครับ อาจารย์จะเช็คชื่อแล้วนะครับ" นายบุญโขเจ้าเก่าเจ้าเดิม เอ่ยทักไผ่ขึ้น เมื่อเห็นว่าไผ่เพิ่งจะเข้าห้อง

"ไปห้องพยาบาลมา" ไผ่ตอบออกมาเบาๆ เพราะอาจารย์กำลังเช็คชื่อนักเรียนอยู่

"อ้าว! เป็นอะไรเหรอครับ" นายบุญโขยังถามต่อ (ก็ผมเป็นห่วงเพื่อนผมนี่ครับ : นายบุญโข)

"ไอ้แบงค์มันเป็นลม ซวยชิป....มาครับ" ตอบได้นิดนึง ก็ต้องหยุด เพราะอาจารย์ขานชื่อตนพอดี ด้านดราฟที่แอบฟังไผ่กับโขคุยกันตั้งแต่

แรก เพราะไม่เห็นแบงค์เข้ามา ถึงกับรีบถามไผ่ออกมาอย่างดัง

"อ้าว! มันเป็นไรวะ"

"นี่ ตรงนั้นน่ะ ครูจะเช็คชื่อ เบาๆ หน่อย" ด้วยเสียงของดราฟที่ดังนิดหน่อย (เหรอ!) ทำให้อาจารย์ ที่อยู่หน้าห้อง ต้องพูดออกไมค์ทันที

"เฮ้ย! เบาหน่อยดิวะไอ้ดราฟ มันไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็แค่เป็นลม" ไผ่เอ็ดดราฟ ก่อนที่จะตอบออกมาเหมือนว่า มันเป็นเรื่องธรรมดา

แล้วบทสนทนาก็ต้องหยุดอีกครั้ง เพราะอาจารย์ขานชื่อแบงค์ออกมา

"นาย.....มามั้ย!" (ขอสงวนสิทธิ์ ชื่อจริงของทุกคนในเรื่อง แต่ชื่อเล่นไม่สงวนนะจ้ะ ^^ : คนแต่ง)

"ไม่สบาย นอนห้องพยาบาลครับ" ดราฟรีบตอบ แทนไผ่ทันที

"อ้าว แล้วมีใบอนุญาติมั้ย" อาจารย์ ผู้ซึ่งอยู่ในกฎเกณฑ์ตลอดเลย ต้องให้เด็กอยู่ในกฎเกณฑ์ด้วยเช่นกัน

"มีครับ" คราวนี้ดราฟก็ตอบ แทนไผ่เหมือนเดิม พร้อมกับหยิบใบขออนุญาติไปจากมือไผ่ทันที (จะเรียกว่าหยิบคงไม่ได้ มันกระชากออก

จามือผมเลยครับ : น้องไผ่) แล้วก็นำใบขออนุญาติไปให้อาจารย์ที่หน้าห้อง แล้วจึงกลับมานั่งที่ วันนี้ทั้งวัน ดราฟก็เป็นคนบอกอาจารย์ เอา

ใบขออนุญาติไปให้อาจารย์ทุกวิชาที่เรียน โดยมีเพื่อนที่อยากจะช่วย แต่เจ้าตัวอยากทำเอง!

แต่ดูเหมือนว่า ความดี ที่ดราฟทำลงไปจะไม่สัมฤทธิ์ผลซะแล้ว เมื่อเวลากลับบ้านมาถึง ทุกคนในกลุ่ม รวมตัวกันจะไปรับแบงค์ที่ห้อง

พยาบาล รวมทั้งดราฟด้วย พอไปถึงห้องพยาบาล แบงค์ก็ตื่นพอดี แล้วเพื่อนๆ ก็

"เป็นไงมั่งครับ คุณแบงค์" นายบุญโขถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรแล้ว กรูว่า กรูกลับบ้านก่อนดีกว่า เฮ้ย! ไอ้ไผ่ ไปส่งกรูที่บ้านหน่อย" ตอบนายบุญโข พร้อมกับขอให้ไผ่ไปส่ง ทั้งที่ตนกำลัง

มองหน้าดราฟอยู่ ดราฟที่พอได้ยินว่า แบงค์ขอให้ไผ่ไปส่งบ้าน ก็เดินออกจาห้องพยาบาลไปทันที เมื่อดราฟออกไปแล้ว ทุกคนก็เริ่มทยอย

กลับ รวมถึงไผ่กับแบงค์ แต่คงไม่มีใครรู้ว่า ที่จริงแล้ว ดราฟยังไม่ได้ไปไหน เพียงแต่นั่งห่างออกไปเท่านั้น

เมื่อแบงค์กลับมาถึงบ้าน และไผ่ก็กลับไปแล้ว ยังไม่ทันที่จะเอาของไปเก็บ เสียงโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้น

'กริ๊ง ~ กริ๊ง ~'

"ฮัลโหล บ้าน...ครับ" (ขอสงวนชื่อบ้านอีกครั้ง ขออภัยมา ณ ที่นี้ : ผู้แต่ง) แบงค์พูดกลับไปในโทรศัพท์ แต่ก็ไม่มีคนตอบกลับมา

"ฮัลโหล ๆ ได้ยินมั้ยครับ ผมไม่ได้ยินคุณพูดเลย ฮัลโหลๆ "

".........หายไวๆ นะครับ แบงค์..........." เสียงเบาๆ ลอดแผ่วมาทางโทรศัพท์ แต่สำหรับคนฟัง มันดังก้องอยู่ในหัว(ใจ) แล้วปลายสายก็ตัดไป

"เมื่อปลายสายตัดไป แบงค์ก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ แต่พอได้เห็นว่า เสื้อผ้าของดราฟ ถูกเก็บไปหมดแล้ว จากที่ยิ้มจนแก้มปริกลายเป็นว่า

ตอนนี้น้ำตาได้ไหลเป็นเขื่อนแตก พร้อมกับความคิดที่ว่า

'ทำไมล่ะดราฟ แค่เค้าไม่ยอมมีอะไรกับตัว ตัวต้องโกรธเค้าขนาดนั้นเลยเหรอ ตัวเห็นเค้าเป็นอะไร เป็นแค่ที่ระบายความใคร่ของตัว แค่นี้

เองเหรอ ทุกคำที่ตัวพูดมา เค้าจะเชื่อตัวได้มั้ย เค้าจะรักตัวได้มั้ย ในเมื่อเค้ายังไม่รู้เลยว่า ตัวรักเค้ารึเปล่า' จากนั้นแบงค์ก็หลับไปพร้อมน้ำตา

To be continue..........

ตอนที่ 15 จากดีกลายเป็นทะเลาะ!?

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส แบงค์รู้สึกตัวตื่น แต่ยังไม่ลืมตา อากาศที่หนาวเย็น ทำให้แบงค์ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดอุ่นมากยิ่งขึ้น

'!!!อ้อมกอดอุ่น!!!' แบงค์ลืมตาโพลง พร้อมกับขยับตัวออกห่าง แต่ก็ถูกดราฟรวบตัวเข้าสู่อ้อมอกอีกครั้ง แบงค์พยายามยันตัวออกพร้อม

กับมองสำรวจตัวเอง แล้วก็พบว่า เสื้อผ้าทุกอย่างยังอยู่ครบ แบงค์ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตนอย่างที่

นึกกลัว

"แบงค์นอนนิ่งๆ ดิ เค้าเพิ่งได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ" ดราฟพูดเสียงอู้อี้ พร้อมทั้งกระชับอ้อมแขนให้แบงค์แนบชิด

มากขึ้นไปอีก พร้อมหลับตาลงอีกครั้ง

"ตัวจะนอนก็นอนต่อไปสิ เค้าจะไปอาบน้ำ ปล่อยเค้าน้า เค้าอึดอัด TOT" แบงค์พูดเสียงอ้อนๆ พร้อมช้อนตามอง พยายามให้ดราฟรู้ว่า

ตนอึดอัด ดราฟลืมตาขึ้นมามอง พอเห็นหน้าแบงค์แล้ว ทำเอาดราฟใจอ่อน ยอมปล่อยแบงค์ไป

"ปัง!" เสียงปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นตามหลังแบงค์ ทันทีที่ดึงประตูให้ปิดลง แบงค์ก็ยืนหันหลังพิงประตูแล้วถอนหายใจออกมา การเห็น

หน้าดราฟตอนเช้า มันทำให้เค้าคิดถึงคำพูดเมื่อคืน 'มันเป็นแค่ฝัน รึว่าดราฟเป็นคนพูดจริงๆ กันแน่นะ'

.................ขอแค่อย่างเดียว..............

'ทำไมเสียงมันถึงให้ความรู้เศร้าใจแบบนี้นะ'

..............อย่าเกลียดดราฟนะ.............

'ทำไมดราฟถึงคิดว่าแบงค์จะเกลียดล่ะ'

.............อยู่กับดราฟตลอดไปนะ..........

'แบงค์จะไปไหนได้ล่ะ ในเมื่อดราฟยังอยู่'

..........ถ้าไม่มีแบงค์ ดราฟจะอยู่ยังไง.........

'ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ แบงค์ก็ยังอยู่กับดราฟ ไม่ไปไหนอยู่แล้ว ทำไมอยู่ดีๆ ดราฟถึงเกิดความคิดแบบนั้นขึ้นมาได้นะ เฮ้อ!' แบงค์ถอน

หายใจ แล้วตัดสินเลิกคิด เพราะตนเองก็ไม่แน่ใจว่า เสียงที่ตนได้ยินนั้น เป็นเสียงของดราฟจริงหรือเปล่า หลังจากที่แบงค์อาบน้ำ แต่งตัว

ด้วยชุดนักเรียนตัวเก่งเรียบร้อยแล้ว แบงค์จึงเดินไปปลุกดราฟที่เตียง ภาพที่ปรากฏสู่สายตาของแบงค์คือ ดราฟที่กำลังนอนกอดหมอนข้าง

พึมพำถึงชื่อแบงค์ พร้อมทั้งเอาหน้าซุกไซร้หมอนข้างที่กอดอยู่

"อือ แบงค์ แบงค์ อืม"

"ดราฟ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวสายหรอก" แบงค์เขย่าร่างของดราฟเบาๆ เพื่อให้ดราฟรู้สึกตัวตื่น แต่สิ่งที่ได้รับคือ หมอนที่ดราฟหนุนอยู่ลอยมา

ปะทะใบหน้าเต็มๆ ทำให้แบงค์ถึงกับเซ แล้วแผนการแกล้งดราฟก็ผุดขึ้นมาในสมองทันที

"โอ๊ย! เจ็บ! โอยๆ" แบงค์ร้องโอดโอยทันทีที่ลงไปนั่งกับพื้น ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วไม่เจ็บเลยซักนิด 'ต้องแกล้งให้เข็ด หึ หึ'

"แบงค์! เจ็บมากหรือเปล่า เค้าขอโทษ เค้าไม่ได้ตั้งใจ ไม่เป็นไรใช่มั้ย" ดราฟลุกพรวดจากเตียงตรงไปที่แบงค์ทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง

พร้อมทั้งรัวคำถามใส่อย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร แค่นี้เล็กน้อย โอ๊ย! " พูดไม่เป็นไรแล้วก็ลุกขึ้นยืน แต่จังหวะที่ยืนนั้นเอง แบงค์ก็ร้องออกมา และล้มลงที่พื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้

แทนที่จะลงไปกองที่พื้นเหมือนอย่างครั้งแรก กลับถูกแขนของดราฟรับไว้ พร้อมกับอุ้มขึ้นไปบนเตียงอย่างอ่อนโยน

"เล็กน้อยที่ไหน! นั่งอยู่เฉยๆ นั่นแหละ เดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวไปเตรียมข้าวเช้าให้ทีหลัง" ดราฟสั่งให้แบงค์นั่งอยู่เฉยๆ แล้วก็

เดินเข้าห้องน้ำไป แต่ก็ยังเปิดประตูออกมาใหม่ กำชับให้แบงค์นั่งเฉยๆ อีกครั้ง แล้วจึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยที่ไม่รู้เลยว่า ตอนนี้แบงค์กำลัง

นั่งยิ้มกว้าง พร้อมกับมองมาที่ประตูห้องน้ำอย่างพอใจ

'ดูท่าจะห่วงเรามากเลย แกล้งแรงไปรึเปล่านะ เอาเถอะ ถือว่าเจ๊ากันไปก็แล้วกัน อิอิ' แบงค์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความพอใจอยู่บนเตียง

จนไม่ทันได้สังเกตว่า ดราฟออกมาจากห้องน้ำแล้ว ดราฟที่เห็นแบงค์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนเตียง จึงย่องไปใกล้ๆ แต่แบงค์ก็ไม่มีทีท่าว่า

จะรู้ตัว

'หมับ'

"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียวเหรอ" ดราฟที่ในที่สุด ก็ย่องเข้ามารวบตัวแบงค์ได้สำเร็จ โดยที่แบงค์ไม่รู้ตัว กระซิบข้างหู และกระชับร่างของ

แบงค์ให้แน่นยิ่งขึ้น

"อะ..อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ เร็วจัง งะ..งั้นไปโรงเรียนกันเถอะ" แบงค์ที่หายจากอาการตกใจ ตอบออกมาอย่างตะกุกตะกัก พยายามดัน

ตัวออกจากอ้อมกอดของดราฟ แต่ยิ่งทำอย่างนั้น ดราฟก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น

"ตัวปล่อยเค้านะ เค้าอึดอัด เค้าอยากไปโรงเรียนแล้ว" แบงค์เบะปากพูด พร้อมกับมองดราฟด้วยสายตาอ้อนวอน

"แล้วตัวจะไม่กินข้าวเช้าเหรอ ไม่ได้นะ! " ดราฟพยายามพูดดักไว้ แต่แบงค์ก็สวนกลับมาว่า

"ก็เค้าอยากกินข้าวที่โรงเรียนอ่ะ ตัวให้เค้าไปกินที่โรงเรียนไม่ได้เหรอ" พูดพร้อมกับช้อนตามองเป็นการขอร้อง จริงๆ แล้วแบงค์ก็ไม่ได้

อยากกินข้าวที่โรงเรียนนักหรอก แต่ว่าอยู่ในอ้อมกอดดราฟแบบนี้ ใจมันเต้นแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

"อืม ก็ได้ แต่ก่อนไป ตัวลืมอะไรรึเปล่า" ดราฟชั่งใจคิดแป๊ปนึง แล้วตอบตกลง แต่ก็ใช่ว่าจะยอมปล่อยแบงค์ไปง่ายๆ

"เค้าลืมอะไรอ่า ไม่นี่ อุ๊บ!!" แบงค์จ้องมองดราฟด้วยสายตางุนงง เพราะคิดไม่ออกว่าตนลืมอะไร แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อ ดราฟก็ก้ม

ลงประทับริมฝีปากอิ่มของแบงค์อย่างฉกฉวย

"อืม" เสียงครางของแบงค์ที่ตอนนี้เผลอไผลไปกับรสจูบของดราฟ อย่างไม่ทันตั้งตัวดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้ดราฟรู้ว่า ตอนนี้แบงค์

เริ่มขาดอากาศหายใจแล้ว เมื่อรู้ดังนั้น ดราฟจึงต้องจำใจ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย

"Morning kiss จูบรับวันใหม่ไง" ดราฟพูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนมองดูผลงานของตัวเอง ที่ทำให้แบงค์หน้าแดง ก้มหน้างุดไม่กล้าสบ

ตาดราฟ

'ทำไมถึงได้น่ารักอย่างนี้นะ ขออีกนะ' การกระทำไวเท่าความคิด ดราฟใช้มือเชยคางแบงค์ให้ขึ้นมาสบตา และประกบปากจูบลงไปทันที

แต่ทว่าครั้งนี้ไม่ได้หวานและนุ่มนวลแบบครั้งแรก แต่กลับเต็มไปด้วยความต้องการ ซึ่งแบงค์ที่รู้สึกถึงสิ่งนี้ พยายามรวบรวมแรงทั้งหมด

เท่าที่ตนมีผลักดราฟออกไป

"ตัวจะทำอะไรน่ะ ไหนบอกจะให้เค้าไปโรงเรียนไง ตัวทำแบบนี้ได้ไง!" แบงค์ตวาดใส่ดราฟทันทีที่หลุดมาได้ ตอนนี้ทั้งสองอยู่กันคน

ละมุมของเตียง จ้องหน้ากันโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนในที่สุด ดราฟก็พูดทำลายความเงียบขึ้นมา

"ทำไมล่ะแบงค์ ก่อนหน้านี้ตัวพยายามยั่วเค้าไม่ใช่เหรอ สำเร็จแล้วไง! ตัวจะหนีทำไมล่ะ ตัวเองก็ต้องการไม่ใช่เหรอ" ดราฟพูดด้วยน้ำ

เสียงที่แบงค์ไม่สามารถจับอารมณ์ความรู้สึกใดๆ จากน้ำเสียงได้เลย ขณะที่แบงค์กำลังอ้าปากจะพูดนั้น ดราฟก็พูดขึ้นมาอีกด้วยเสียงที่ดัง

จนเกือบจะเป็นตะคอก ทำเอาแบงค์ถึงกับสะดุ้ง

"รึจะบอกว่าไม่! ก็ถ้าตัวไม่ต้องการ แล้วตัวมายั่วเค้าทำไม ตัวก็รู้ว่าเค้ารักตัวมากแค่ไหน! ตัวยั่วเค้า! อยากแกล้งเค้า เค้าก็ไม่ว่าหรอก แต่

ตอนนี้ เค้าหมดความอดทนแล้วนะ! " ดราฟไม่พูดเปล่า ทำท่าจะลุกเข้าไปหาแบงค์ทันที เมื่อแบงค์เห็นดังนั้นจึงรีบคว้าเอาหมอนที่อยู่ข้าง

ตัวปาใส่ดราฟเต็มๆ ทำเอาดราฟหงายหลังไปทันที

"อะไรกัน ทนได้แค่ไม่กี่วันทำมาเป็นคุย เชอะ! คนแบบนี้ไม่อยากยุ่งด้วยหรอก! จะไปไหนก็ไปเลย! ไม่อยากยุ่งแล้ว!!!"

(อะไรมันจะทะเลาะกันง่ายดายปานนี้ เฮ้อ! เหนื่อยใจ = = : คนแต่ง)

ตอนที่ 14 ความจริง...(ในใจ)

เมื่อได้ยินเสียงที่ดังลอดเข้ามา ดราฟก็ปิดเตาแก๊สทันที แล้วรีบวิ่งไปยังต้นเสียง พอไปถึง ก็พบร่างบางนั่งแหมะอยู่กับพื้น พร้อมกับร้องโอดโอยอย่างน่าสงสาร

"เฮ้ย! แบงค์เป็นไรวะ" ถามโดยไม่รอคำตอบ แล้วก็รีบอุ้มแบงค์ไปนั่งที่โซฟาทันที

"แบงค์ มรึงเป็นไร!! มรึงเจ็บตรงไหนรึเปล่า! ร้องทำไม" ดราฟถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน พร้อมทั้งสำรวจร่างกายของแบงค์ไปเรื่อยๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ บนตัวแบงค์

"ดราฟ กรูเจ็บอ่ะ เมื่อกี้กรูเดินไปสะดุดขาตนเอง เลยล้มลงไปกระแทกพื้นเลย เจ็บอ่ะ T^T" พูดพลางเบะหน้าเตรียมจะร้องไห้ เมื่อเห็นดังนั้น ดราฟจึงรวบตัวแบงค์เข้ามากอดแล้ว

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว เป่าเพี้ยง เป่าเพี้ยง หายแล้ว" พูดพร้อมกับเป่าลมอุ่นๆ ไปตามแขนขาของแบงค์ ทำเอาแบงค์หน้าแดงขึ้นมาทันที

"อะ...ไอ้บ้า! กรูไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ ที่จะมาเป่าเพี้ยงให้หายน่ะ!" แบงค์พูดเสียงดังกลบเกลื่อนความเขิน เพราะลมอุ่นๆ จากปากดราฟ มันทำให้แบงค์รู้สึกแปลกๆ (ปากมันเหม็นอ่ะดิ : คนแต่ง) (ไม่เหม็นโว้ยไม่ใช่ถามแบงค์ดิ มันรู้ : ดราฟสุดหล่อคร้าบบบ)

"เออ กรูรู้แล้วว่ามรึงไม่ใช่เด็ก ก็กรูพิสูจน์มาแล้วนี่หว่า" จากที่แบงค์หน้าแดงอยู่แล้ว ก็ยิ่งแดงหนักเข้าไปอีก แล้วก็รีบกลบเกลื่อนด้วยการ

"ดราฟ แบงค์หิวข้าว ข้าวกลางวันกินไปนิดเดียวเอง เมื่อกี้ดราฟทำอะไรอยู่เหรอ หอมดี"

"อ๋อใช่ เสร็จพอดี รอแปปนะ" พูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในครัว แล้วก็ออกมาพร้อมกับถาดที่มีชามใบใหญ่ 1 ใบ และแก้วน้ำ 2 แก้ว

"ข้าวต้มทะเล สูตรนายดราฟมาแล้วคร้าบบ"

"แหวะ ข้าวต้มทะเลสูตรนายดราฟ จะอร่อยมั้ยเนี่ย" ด้วยความหมั่นไส้ดราฟจึงพูดไปแบบนั้น แต่

"อ้าว! แบงค์คร้าบ ไม่เชื่ออย่าหลบหลู่นะคร้าบบบ (มันจะคร้าบบไปถึงไหนวะเนี่ย : คนแต่ง) มากินได้แล้ว เดี๋ยวป้อนให้" พูดพร้อมกับตักเข้าต้มขึ้นมาเป่า แล้วยกช้อนไปจ่อตรงหน้าแบงค์ แต่....แบงค์กลับจับมือดราฟเอาไว้ แล้ว

"เฮ้ย! ไม่ได้เป็นง่อยนะ กินเองได้" ว่าแล้วก็รีบหยิบมาจากมือดราฟ แต่

"เอ๊ะ อยู่เฉยๆ นี่มันข้าวต้มสูตรนายดราฟ ต้องกินอย่างงี้ดิ ถึงจะอร่อย" พูดพลางยักคิ้ว แล้วก็เริ่มป้อนข้าวต้มให้แบงค์ที ตัวเองที ส่วนแบงค์พอเถียงอะไรไม่ได้ ก็จำต้องนั่งเฉยๆ ให้ดราฟป้อนข้าวต้มให้

เมื่อกินเสร็จเรียบร้อย ดราฟก็พาแบงค์ขึ้นไปบนห้อง แล้วก็.......

"แบงค์จะอาบน้ำก่อนป่ะ" ดราฟถามขึ้น เมื่อพาแบงค์มาถึงห้องแล้ว

"อือ ก็ดีเหมือนกัน งั้นเค้าไปอาบก่อนนะ ดราฟจะอาบด้วยกันรึเปล่า" ถามไปงั้นแหละ ถ้ามันเอาจริงก็ตัวใครตัวมันแหล่ะน้า

"ไม่อ่ะ เดี๋ยวไม่ได้ออกจากห้องน้ำทั้งคู่ ไป ไปอาบน้ำเลย" พูดพลางดันแบงค์เข้าไปในห้องน้ำ เมื่อจัดการให้แบงค์เข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ดราฟก็เตรียมอุปกรณ์การนอน โดยนำทุกอย่างมาไว้ข้างเตียง แล้วจัดให้พร้อมนอน
เมื่อจัดเสร็จ ก็พอดีกับที่แบงค์ออดมาจากห้องน้ำ ดราฟจึงเตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำต่อ แต่แล้ว สายตาก็ไปสะดุดอยู่กับร่างของแบงค์ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งมีแค่....ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กผืนเดียวเป็นเครื่องปกปิดร่างกาย พร้อมกับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามตัว เห็นแบบนั้นแล้ว ดราฟจึงต้องรีบสวนเข้าห้องน้ำไปโดยเร็ว แล้วปิดประตูเสียงดัง 'ทำไมมันน่ารัก น่ากดอย่างนี้วะ แล้วแมร่ง แต่งตัวแบบนั้นออกมาได้ไง เดี๋ยวกรูก็ทนไม่ไหวหรอก แบงค์นะแบงค์ ทำไมแบงค์ทำกับดราฟแบบนี้ ไม่ได้ ต้องอดทน อดทน! " ดราฟร้องโอดโอยอยู่ในใจคนเดียวในห้องน้ำ

ด้านแบงค์ หลังจากที่ดราฟเข้าห้องน้ำไปแล้ว ก็รีบดำเนินการ ยั่ว! ขั้นต่อไป ด้วยการเปลี่ยนชุดที่คิดว่า 'เซ็กซี่' ที่สุด เท่าที่หาได้ แล้วจัดการเก็บที่นอนที่ดราฟเตรียมเอาไว้ไปซ่อน เมื่อเห็นว่าซ่อนมิดชิดดีแล้ว ก็รีบกระโดดขึ้นไปแกล้งหลับบนเตียง ด้วยท่าที่พยายามทำให้เซ็กซี่ที่สุดเช่นกัน

พอดราฟออกจากห้องน้ำมา เมื่อได้เห็นสภาพของแบงค์ เลือกกำเดาก็แทบพุ่ง เพราะภาพที่เห็นคือ แบงค์นอนอยู่บนเตียง บ็อกเซอร์ขาเว้าสูงที่ถูกถกขึ้นมา จนแทบไม่ได้ปิดอะไร เสื้อยืดตัวใหญ่ให้อารมณ์เดียวกันกับบ็อกเซอร์ (แล้วแกจะใส่ทำไมวะ ถอดหมดเลยดีกว่ามั้ย? : คนแต่ง)

ดราฟเห็นแบบนั้น จึงเดินไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้แบงค์ แล้วเตรียมตัวจะไปนอนที่ของตัวเอง แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบว่าที่นอนที่อุตส่าห์ปูเอาไว้ ได้หายไปเรียบร้อยแล้ว

'เอาไงดีวะ ถ้านอนพื้นต้องเป็นหวัดแน่ แต่ถ้าไปนอนบนเตียงกับแบงค์ กรูจะหลับได้มั้ยวะนี่ เฮ้อ~" ดราฟที่คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจค่อยๆ นอนลงบนเตียงเดียวกับแบงค์ แล้วดึงแบงค์เข้ามากอดอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวแบงค์จะตื่น (มันก็ไม่ได้หลับแต่แรกแล้ว : คนแต่ง)

ความอบอุ่นของอ้อมกอด ทำให้แบงค์ต้องเก็บแผนการไว้พรุ่งนี้ เพราะความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ แต่ก่อนที่สติทั้งหมดจะหลุดลอยไป เสียงของดราฟก็แว่วดังขึ้นมา

.......................แบงค์ โกรธอะไรดราฟเหรอ...........................

.......................ทำไมต้องแกลังยั่วกันด้วย.......................

...................................ไม่ได้โกรธหรอกนะที่แบงค์ทำแบบนี้...........................

................แต่ถ้าทำแบบนี้ คนที่เดือดร้อนตอนสุดท้าย ก็คือแบงค์นะ.......................

........................ตอนนี้ดราฟยังทนได้................ยังพอทนได้.....................

........................แต่ถ้าทนไม่ได้ขึ้นมาเมื่อไหร่....................คนที่จะแย่คือแบงค์นะ..............

................ถ้าถึงตอนนั้น.................แบงค์อย่าเกลียดดราฟนะ...............

...............จะโกรธ.....จะด่า....จะว่ายังไงก็ได้.........

...........................................แต่ขออย่างเดียว...........

.....................อย่าเกลียดดราฟนะ..................

............................ดราฟรักแบงค์มากนะ.......................

...........................อยู่กับดราฟตลอดไปนะ........................

.........................................ถ้าไม่มีแบงค์....ดราฟจะอยู่ยังไง...........................

....................................จะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง.................................

..................................................................................................................................................

.........................................................................................................................

........................................................................................................

......................................................................................

.......................................................................

........................................................

..........................................

..........................

................

........

...

To be continue.......................

ตอนที่ 13 ยั่ว!!!

เสียงร้องครางและเสียงน้ำต่างๆ ได้เงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงพูดคุยเบาๆ ของคนสองคนในห้องอาบน้ำที่แสนจะเงียบสงัด

"มรึงลุกไหวมั้ยวะ ไอ้แบงค์" ดราฟถามเบาๆ เพราะรู้สึกผิดจับใจ ที่ทำกับแบงค์ไปขนาดนั้น (กลัวแบงค์มันเดินไม่ไหวแล้วเพื่อนจะสงสัยต่างหาก)

"เออ...ไหว แต่มรึงพยุงกรูไปห้องแต่งตัวหน่อยนะ" พูดไปไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่าน้ำเสียงออดอ้อนแบบนั้น ทำให้คนบางคนถึงกับอารมณ์ลุกฮือทันที แต่ 'ไม่ได้เดี๋ยวมันเดินไม่ไหว รีบพาไปห้องแต่งตัวดีกว่า' คิดได้แค่นั้นก็รีบพยุงแบงค์เข้าไปในห้องแต่งตัว โยนเสื้อผ้าของแบงค์เข้าไป แล้วรีบบอกให้แบงค์ปิดประตูทันที

"ไอ้แบงค์ปิดประตูซะ เดี๋ยวกรูรออยู่ข้างนอก"

"อ้าว ไม่มาเปลี่ยนด้วยกันเหรอ" แบงค์ผู้แสนใสซื่อ ถามออกไปโดยไม่นึกถึงสถานการณ์

"ถ้ากรูเข้าไปด้วย มรึงเดินไม่ได้แน่ เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ล็อคประตูด้วย" บอกแล้วก็รีบดันตัวแบงค์เข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที -แต่-

"ดราฟ กรูเหนื่อ มรึงช่วยกรูหน่อยนะ กรูรู้ว่ามรึงไม่ทำไรกรู นะ เข้ามาด้วยกันนะดราฟนะ" แบงค์พูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

'มันยั่วกรูเปล่าวะ แต่แมร่งโครตน่ารักเลยว่ะ' ความคิดของดราฟ 'แต่ทำไงล่ะ คนที่ทำให้มันเหนื่อก็กรูนี่หว่า' ได้แต่ยอมรับสภาพแล้วเดินเข้าไปช่วย ส่วนอารมณ์ของตัวเองก็เก็บเอาไว้ 'กลับบ้านแล้วค่อยจัดการกับตัวเองก็ได้วะ'

แต่พอเอาเข้าจริงก็ยังไม่ได้กลับบ้านซะที

"แบงค์เป็นไงมั่งวะ ไหวเปล่า?" ไผ่เพื่อนผู้หวังดีเสมอของแบงค์ ถามขึ้นหลังจากที่ขึ้นจากสระแล้ว

"เออ ดีขึ้นแล้ว" แบงค์ตอบกลับแบบธรรมดา แต่คนข้างๆ 'เฮ่ย มากไปว่ะ ไปยิ้มให้มันทำไม เดี๋ยวเถอะมรึง เดี๋ยวกรูโกรธแล้วมรึงจะหนาว แต่...เอาเถอะวันนี้ยกให้ เดี๋ยวช้ำ' คิดเองเออเอง ตอนแรกก็หน้าบึ้ง ซักพักก็ยิ้มออกมา ทำเอาคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นแทบวิ่ง แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่...แอ๊บแบ๊ว กรู แอ๊บแบ๊ว

"เฮ้ยดราฟ เป็นไรมากเปล่า ไม่สบายรึเปล่า? เดี๋ยวก็หน้าบึ้ง เดี๋ยวก็ยิ้ม" ไม่ถามเปล่า ยื่นมือไปแตะที่หน้าผาก เลื่อนลงมาถึงแก้ม แล้วเลื่อนไปจับที่คอ

"กรูไม่ได้เป็นไร ไอ้แบงค์มรึงจะกลับบ้านเลยป่ะ" บอกพลางดึงมือแบงค์ออก 'ฮึ่ม อย่าเข้ามาใกล้ดิวะ เดี๋ยวอารมณ์ขึ้น แล้วมันจะลงไม่ได้นะโว้ย' ได้แต่ตะโกนออกมาในใจ ชีวิตแสนรันทด บอกออกไปไม่ได้ TT^TT ก่อนที่ดราฟจะคร่ำครวญไปมากกว่านี้ เสียงหวานของแบงค์ ก็ดังแทรกขึ้นมา

"อืม ไม่ไหวแล้วอ่ะ กลับบ้านดีกว่า ดราฟมรึงไปส่งกรูหน่อยนะ"

"เออๆ กลับบ้าน มรึงเดินไปรอหน้าประตูนะ กรูจะไปเอารถก่อน" บอกแล้วดราฟก็เดินออกมาทันที แต่...

"ดราฟ กรูเดินไม่ไหว มรึงพยุงกรูไปหน้าประตูก่อนได้มั้ย แล้วค่อยไปเอารถ นะ" แบงค์พูดพลางช้อนตามองดราฟอย่างออดอ้อน แล้วดราฟของเราจะไปไหนรอด ก็ต้องพยุงแบงค์มาที่หน้าประตู แล้วก็ต้องรีบเดินไปเอารถมารับแบงค์อย่างรวดเร็ว

"ขึ้นเองไหวมั้ย" พอขับรถมาจอดตรงหน้าแบงค์แล้ว ก็ถามออกมาอย่างเป็นห่วง

"ไหวน่ะ ใกล้แค่นี้เอง" พูดเสร็จก็เดินมาที่รถ ใช้เวลาอยู่แปปนึงก็ขึ้นรถได้ ดราฟจับมือของแบงค์ทั้งสองข้าง มาประสานที่หน้าท้องของตนไว้ ทำให้สภาพของดราฟและแบงค์ตอนนั้นคือ แบงค์กำลังกอดดราฟจากด้านหลังอยู่ แล้วดราฟก็ออกรถทันที ขับรถไปยิ้มไป ไม่นานก็มาจอดที่บ้านหลังใหญ่ ซึ่งเงียบผิดปกติ

"แบงค์ ทำไมบ้านมรึงเงียบจังวะ" ไม่รอให้ความข้องใจอยู่กับตนนาน รีบถามผู้เป็นเจ้าของบ้านทันที

"พ่อกับแม่กรูไปฝรั่งเศส คงอีกหลายวันกว่าจะกลับ แม่บ้านก็ลาพัก เฮ้อ!" พูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อสุดๆ

"อ้าว! งั้นมรึงก็อยู่คนเดียวอ่ะดิ" 'ถามแปลก กรูลูกคนเดียว พ่อ-แม่ แม่บ้านไม่อยู่ แล้วกรูจะอยู่กับใคร กับผีมั้ง เพื่อนดราฟคร้าบบบ' คิดได้แค่ในใจ ส่วนปากก็

"ก็ใช่อ่ะดิ ไหนจะต้องกินข้าวข้างนอก ไหนจะต้องเฝ้าบ้าน แล้วยังจะเดินไม่ค่อยไหวอีก แล้วกรูจะรอดมั้ยเนี่ย" พูดออกมาแบบแอ๊บแบ็วสุดๆ (มันแอ๊บอีกแว้วๆๆ : คนแต่ง)

"เอางี้แล้วกัน กรูมาอยู่กับมรึงก็ได้ แต่เดี๋ยวกรูกลับบ้านไปเอาของแล้วก็บอกป๊ากับม๊าก่อน ตอนนี้มรึงก็เข้าบ้านไปก่อน มา กรูช่วยพยุง" มือข้างหนึ่งจับแขนของแบงค์ขึ้นพาดบ่าตัวเอง อีกมือหนึ่งโอบรอบเอวอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ พาแบงค์เดินเข้าไปในบ้าน เมื่อประคองแบงค์ให้นั่งลงบนโซฟา แล้วดราฟจึงพูดว่า

"งั้นมรึงรออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวกรูกลับไปเอาของที่บ้านก่อน"

"แล้วพ่อกับแม่มรึง จะยอมให้มรึงมาอยู่เป็นเพื่อนกรูเหรอวะ" แบงค์ถามขึ้นอย่างสงสัย พร้อมกับแกล้งทำหน้าไม่สบายใจ

"ทำไม...กลัวไม่ได้อยู่กับกรูเหรอ" ดราฟพูพลางยื่นหนัาเข้าไปใกล้แบงค์ แบงค์ถึงกับเงียบไปด้วยคำพูดนั้น ก่อนจะพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า

"กะ...ก็..กรูไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวนี่" น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนทำให้ดราฟอดคิดในใจไม่ได้ว่า 'โอ๊ย! มันจะยั่วกรูรึไงวะ ทำไม๊มันน่ารักอย่างงี้ เดี๋ยวปั๊ด จับกดแมร่งเลย แต่...เย็นไว้ เดี๋ยวมันไปโรงเรียนไม่ไหว เย็นไว้ลูก เย็นไว้' ใจก็ข่มไว้ก่อน ส่วนปากก็ต้องเริ่มทำหน้าที่

"เออ มรึงไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก แต่กรูกลับไปเอาของก่อน รอแป๊ปนะ" เมื่อพูดจบก็รีบกลับบ้าน ไปเก็บของทันที

ทางด้านป๊ากับม๊าของดราฟ

"ไปเถอะ โตแล้วดูแลตัวเองก็แล้วกัน"

"อ้าว แบงค์ไม่สบายเหรอลูก แถมไม่มีใครอยู่ด้วย ไปเถอะดราฟ พอพ่อแม่แบงค์กลับมาค่อยกลับบ้านก็ได้ลูก จะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน แต่ยังไงก็กลับมาบ้านมั่ง พาแบงค์มาด้วยนั่นแหละ หรือไม่ก็โทรมาบ้างก็ได้นะดราฟ" พอได้รับคำตอบของป๊ากับม๊า ดราฟก็รีบกลับมาหาแบงค์ทันที

-บ้านแบงค์-

"ไอ้แบงค์ กรูมาแล้ว มรึงอยู่ไหนเนี่ย ไอ้แบงค์โว้ย! พอมาถึงดราฟก็ถึงกับตะโกนหาแบงค์เลยทีเดียว

"..................." เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...The number........ ดราฟจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในบ้าน และปรากฏว่า

'ไม่ได้ล็อค ทำไมสะเพร่าแบบนี้ ถ้าโจรขึ้นมรึงจะทำไง รึว่า...โจรขึ้นบ้าน!!!' คิดได้ดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที แต่สิ่งที่เห็นคือ แบงค์กำลังหลับอย่างเป็นสุขอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

'ตกใจหมดเลย แมร่ง~' เห็นแบงค์แบบนั้น แล้วถึงกับเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นด้วยความโล่งอก พอตั้งตัวได้ ก็ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ โซฟา

'มรึงนะมรึง ขนาดหลับ ยังทำให้กรูห่วงจนแทบเป็นบ้าได้ เฮ้อ แต่หลับได้ก็ดี มันจะได้พักมั่ง ส่วนเราก็ไปทำอะไรให้มันกินดีกว่า' พอคิดจบ ดราฟก็ค่อยๆ โน้มตัวลงประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา แล้วก็ลงไปทำอาหารทันที

"ก๊อง..แก๊ง...เคร้ง...ก๊อง....แก๊ง" เสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งตื่นทันที

"เฮ้ย! ใครมาทำอะไรในบ้านกรูวะ กรูอยู่คนเดียวด้วย ไอ้ดราฟรึเปล่า หรือว่าจะเป็นขโมย!!! เอาไงดีวะ เอาวะ เสี่ยงดู" บ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วก็ตัดสินใจเดินไปดูทางต้นเสียง

'ถ้าเป็นไอ้ดราฟนะจะแกลังยั่วซะเลย แต่ถ้าเป็นขโมย จะทำไงดีวะ อืม...เอางี้ แกล้งตายดีกว่า' (ขโมยนะเว้ยไม่ใช่หมี! : คนแต่ง) คิดได้ดังนั้นแล้วก็ย่องไปตามต้นเสียงทันที พอได้เห็นสาเหตุของเสียง ก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แต่จะเข้าไปธรรมดา มันก็ไม่สนุก งานนี้ต้อง 'ยั่ว'

"โอ๊ย! " เสียงหวานร้องขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้คนที่กำลังทำอาหาร ต้องรีบปิดเตาแล้ววิ่งไปยังสถานที่เกิดเสียงทันที เมื่อไปถึงก็พบกับร่างบางที่กองอยู่ที่พื้น

"เฮ้ย! แบงค์เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย" ดราฟรีบพยุงแบงค์ขึ้นทันที พร้อมกับสำรวจทั่วร่างกายแบงค์ว่าเป็นอะไรรึเปล่า

"เจ็บขาอ่ะ ดราฟช่วยพยุงหน่อยนะ กรูเดินไม่ไหว~" ตอบออกไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ตนแค่ลงไปนั่งกับพื้นธรรมดาเท่านั้นเอง

ตอนที่ 12 ว่ายน้ำ

หมดคาบดนตรี นักเรียนชายก็ต้องเดินไปเรียนว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำ ส่วนนักเรียนหญิงก็ต้องไปเรียนวิชาสุขศึกษาอีกห้องหนึ่ง (แยกกันเรียน เดี๋ยวนักเรียนหญิงแอบดูนักเรียนชาย OoO)

นักเรียนชายมาครบรึยัง ?" อาจารย์สอนว่ายน้ำถามขึ้น หลังจากที่เห็นนักเรียนมาครบ 'ถามไปงั้นแหละ เผื่อไม่ครบ'

"เอ้าถ้าครบแล้วก็ ไปเปลี่ยนชุดแล้วลงน้ำได้" พออาจารย์พูดจบ นักเรียนชายทั้งหลายก็ถอดชุดพละตรงนั้นเลย (ก็เปลี่ยนมาแล้วนี่ ไม่เชื่อกลับไปอ่านตอนที่แล้วดิ) แล้วก็รีบลงไปล้างตัว แล้วกระโดดลงน้ำทันที

"เฮ้ยแบงค์ มาอยู่ข้างกรูนิ กรูปวดขาเผื่อมรึงจะช่วยกรูได้มั่ง" ดราฟรีบหาข้ออ้างให้ได้อยู่ข้างแบงค์ 'ก็ปวดขาจริงๆ น่ะ' ความคิดดราฟ (ถึกๆ อย่างแกไม่ตายหรอก : ผู้แต่ง)

"เอ้าๆ เตรียมว่ายน่ะ ว่ายไปฟรีสไตล์ ว่ายกลับกรรเชียง กลับมาแล้วเราจะเริ่มท่ากบ เอ้า เตรียมตัว ไป!" เมื่อเห็นว่านักเรียนพร้อมที่จะว่ายแล้ว อาจารย์ก็สั่งให้นักเรียนว่ายทันที

พอนักเรียนว่ายกลับมาแล้ว อาจารย์ก็เริ่มสอนว่ายน้ำท่ากบทันที

"บางคนก็ว่ายเป็นกบ บางคนก็ยังว่ายเป็นลูกคางคกอยู่เลย ลองว่ายไปกลับอีกรอบซิ เผื่อไอ้พวกลูกคางคกจะได้กลายเป็นลูกอ๊อดมั่ง เอ้า เตรียมตัว ไป!" ตอนไปก็ยังไหว แต่ขากลับนี่สิ คนอื่นน่ะไหวนะ แต่แบงค์นี่สิ อีก10เมตรจะถึงอยู่แล้ว อยู่ๆ ก็เกิดอาการเกร็งที่ขา พร้อมกลับความปวดที่แล่นขึ้นมา แถมขายังขยับไม่ได้อีก นี่แหละอาการ 'ตะคริว'

"เฮ้ย อะ..ไอ้ดราฟ ชะ..ช่วยด้วย กรูเป็นตะคริว!" แบงค์พูดออกมาอย่างตกใจ พร้อมกับขอความช่วยเหลือจากชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว

"อ..ไอ้ดราฟ ช่วย แค่กๆ..กรู..บุ๋มๆ...ด้วย...บุ๋มๆๆๆ" พูดได้แค่นั้นก็จมลงสู่ใต้สระ

ดราฟที่ตอนนี้ว่ายมาถึงขอบสระด้วยขาที่ตอนนี้ เริ่มเจ็บแปลบๆ ขึ้นมา 'เหมือนได้ยินเสียงไอ้แบงค์' สายตาของดราฟรีบมองกวาดหาแบงค์อย่างร้อนรน ทันใดนั้นเสียงนักเรียนชายบางคนก็ดังขึ้น

"เฮ้ย! มีคนจมน้ำ"

'ไอ้แบงค์' ดราฟคิดได้ก็รีบผละออกจากขอบสระทันที โดยไม่สนใจซักนิดว่า จะมีคนทำแบบเขาหรือไม่ ขาที่เริ่มเจ็บแปลบอีกครั้งพยายามว่ายให้เร็วที่สุด ไปหาร่างที่ค่อยๆ จมลงสู่ก้นสระ

'หมับ' เมื่อว่ายน้ำไปถึงร่างนั้นได้ สองแขนก็จัดการโอบรอบเอวบางแล้วพาร่างนั้นขึ้นสู่ผิวน้ำ

"ฮึก...แค่กๆๆ" แบงค์ที่ขึ้นมาสูดอากาศ ได้พยายามหายใจหลังจากสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก

"เกาะกรูไว้นะ" เสียงดราฟพูดขึ้นที่ข้างหูของแบงค์ ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด แล่นเข้าสู่ร่างของแบงค์ทันทีที่รู้ว่า ดราฟอยู่ข้างๆ

"อืม"

"เป็นอะไร นึกอยากดำน้ำเล่นเหรอ?" อาจารย์ถามขึ้น หลังจากเห็นทั้งสองพากันกลับมาถึงขอบสระเรียบร้อย

"เป็นตะคริวครับ" แบงค์ตอบ

"ว่ายต่อไหวมั้ย" อาจารย์ถามต่อ

แบงค์ส่ายหน้าช้าๆ แล้วก้มหน้าลง ความรู้สึกหวาดกลัว ขณะที่กำลังจมลงสู่ก้นสระ มันทำให้ตอนนี้เพียงแค่คิดก็ทำให้เขาสั่นไปทั่วร่าง

"ถ้าไม่ไหวขึ้นก่อนก็ได้ แต่จะได้คะแนนครึ่งเดียวนะ" อาจารย์พูดพลางจดขยุกขยิกลงในสมุดรายชื่อ

" 'จารย์ครับ! ผมเจ็บขาขอข้นก่อนด้วยได้มั้ยครับ" ดราฟรีบพูดต่อทันที

"ได้... แต่หัก4คะแนนนะ" อาจารย์ก็รีบบอกว่าจะหักคะแนนเช่นกัน

"ได้ครับ งั้น...ผมช่วยพยุงเพื่อนไปนะครับ" พูดแล้วก็รีบวิ่งไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองกับของแบงค์แล้ว ก็รีบวิ่งมาพยุงแบงค์ไปที่ห้องอาบน้ำทันที

ห้องอาบน้ำอยู่ลึกเข้าไปในตัวอาคารหลังสระ เป็นที่ที่เรียกได้ว่าไม่มีคนเลย ถ้าไม่ใช่เวลาที่นักเรียนว่ายน้ำเลิกเรียนมาเลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งทั้งสองมาในเวลาที่คนอื่นๆ เพิ่งเริ่มเรียนไปได้ไม่นาน ทำให้ในบริเวณนี้มีแค่ดราฟกับแบงค์อยู่กันแค่2คนเท่านั้น

"แมร่ง~ ไรวะ คนเป็นตะคริวมาหักคะแนนกันได้ไง ทำยังกับว่าไอ้ตะคริวเนี่ย มันสั่งให้เป็นได้ไม่เป็นได้งั้นแหละ" ดราฟบ่นมาตลอดทาง เพราะไม่พอใจที่หักตะแนนแบงค์ ในขณะที่ตัวเองก็โดนไป4คะแนน ดราฟที่เริ่มรู้สึกว่าแบงค์เงียบไปจึงหันไปมอง ก็เห็นว่าตอนนี้แบงค์กำลังเอามือกอดตัวเองไว้ พร้อมกับสั่นนิดๆ

'หมับ' ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้ตั้งตัว ก็ถูกดราฟรวบตัวไปกอด แล้วกระซิบข้างๆ หูว่า

"มรึงไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว กรูอยู่นี่" ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนของดราฟ ทำให้แบงค์สบายใจขึ้นและหยุดสั่นได้

"กรูเปล่ากลัวซะหน่อย กรูก็แค่..." แบงค์พยายามพูดแก้ตัว แต่ก็โดนดราฟพูดตัดหน้า

"มรึงไม่ต้องพูดเลย สั่นอย่างกับลูกนกแบบนั้นน่ะ ยังจะบอกว่าไม่กลัวอีกเหรอ" คำพูดที่สวนเข้ามาของดราฟ ทำเอาแบงค์ถึงกับสะอึก

"อึก เออ! กรูกลัว ยอมรับก็ได้ เป็นมรึงไม่กลัวรึไง จมน้ำลงไป ช่วยตัวเองก็ไม่ได้ อึดอัด หายใจไม่ออก..."

"พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไรแล้วก็ดี ไปอาบน้ำดีกว่า เหม็นคลอรีนจะแย่อยู่แล้ว" ดราฟพยายามเปลี่ยนเรื่อง เมื่อสังเกตเห็นว่าตัวของแบงค์เริ่มสั่นอีกแล้ว

"ก็ได้ แต่เงียบโครตเลยว่ะ มีแค่กรูกับมรึงสองคนเอง" แบงค์พูดพลางมองสำรวจไปรอบๆ

"ไอ้เแบงค์ เดี๋ยวกรูอาบด้วยนะโว้ย กรูไม่ได้เอาอะไรมาเลย สงสัยกรูลืมไว้บ้านแน่เลย" ดราฟพูดพลางยื่อนกระเป๋าที่ไม่มีอะไรให้แบงค์ดู

"มรึงไม่ได้เอาอะไรมาเลยเหรอ! ไหนๆ เอามาดูซิ" แบงค์พูดอย่างตกใจนิดหน่อย เพระปกติดราฟมันไม่เคยลืม ทันทีที่คว้ากระเป๋ามาดูก็พบแต่หนังสือเรียน(ซึ่งมีเพียงไม่กี่เล่ม) ส่วนพวกผ้าเช็ดตัว สบู่ยาสระผมอะไร ไม่มีเลยซักกะอย่าง

"ไม่มีอะไรเลยจริงด้วย เฮ้อ~ เดี๋ยวกรูให้มรึงยืมก็ได้ ไม่จำเป็นต้องอาบด้วยกันหรอก" แบงค์พูดตัดหน้า เพราะถ้าเกิดต้องไปอาบน้ำด้วยกันกับดราฟสองต่อสอง มันสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้

"อาบด้วยกันนั่นแหละ จะได้ไม่เสียเวลา" พูดตัดบทแล้วก็หยิบเอาอุปกรณ์อาบน้ำและผ้าเช็ดตัวลากแบงค์เข้าไปในห้องน้ำ(ในสุด)ทันที เพื่อไม่ให้แบงค์ปฏิเสธได้ เมื่อเข้ามาถึงในห้องน้ำ ดราฟก็จัดการล็อคประตู แล้วนำผ้าเช็ดตัวพาดไว้ที่ราว หยิบเอาสบู่ ยาสระผมวางไว้ตรงแท่นเล็ก ที่มีไว้ให้วาง โดยที่แบงค์ยืนอึ้งๆ เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

"เฮ้ย! ไอ้แบงค์ มรึงใช้สบู่อาบน้ำเด็กเหรอวะ!" เสียงของดราฟ ทำให้แบงค์ที่ยืนอึ้งอยู่รู้สึกตัว

"อะ...ก็ผิวกรูแพ้ง่ายนี่หว่า แม่กรูกลัวกรูเป็นอะไร ก็เลยซื้อแบบค่าpHเป็นกลาง ผิวกรูจะได้ไม่เป็นไร กรูนึกว่ามรึงรู้อยู่แล่วซะอีก" แบงค์อธิบายพร้อมกลับถามย้อนกลับ เพราะเรื่องที่ผิวตนแพ้อะไรง่ายนั้น เพื่อนในกลุ่มทุกคนน่าจะรู้หมดแล้ว

"กรูก็รู้ว่าผิวมรึงแพ้ง่าย แต่ไม่คิดว่าจะใช้ของสำหรับเด็กอ่อนแบบนี้!" พูดแล้วก็ยกสบู่เหลวตราเบบี้มายด์ ยื่นไปข้างหน้าแบงค์ แบงค์ไม่ได้พูดอะไร แค่ยักไหล่ เหมือนจะบอกว่ามันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้

"แล้วมรึงจะใช้มั้ยล่ะ" แบงค์ถาม เมื่อเห็นดราฟลังเลใจอยู่กับขวดสบู่

"ใช้ก็ได้วะ!" ระหว่างรอดราฟใช้สบู่ แบงค์ก็เลยหันไปหยิบยาสระผมมาสระให้ตัวเองก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา แต่ปริมาณที่บีบออกมามันเยอะเกินไปสำหรับผมของแบงค์คนเดียว แบงค์จึงแบ่งยาสระผมเป็น2มือ มือนึงก็สระผมตัวเองจนฟองเต็มหัว แล้วจึงเอาแชมพูที่มืออีกข้างหนึ่งไปป้ายที่ผมดราฟที่ตอนนี้กำลังฟอกสบู่อยู่ แล้วเริ่มสระผมให้ แต่ด้วยเหตุที่ดราฟตัวสูงกว่าแบงค์พอสมควร ทำให้แบงค์ต้องเขย่ง เพื่อที่จะสระผมให้ดราฟได้อย่างถนัด

"มรึงทำอะไรน่ะ ไอ้แบงค์" ดราฟถามด้วยใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ ที่อยู่ดีๆ แบงค์มาสระผมให้

"ก็..กรูบีบแชมพูมาเยอะเกินอ่ะ จะสระหัวกรูคนเดียวมันก็เกินไป กรูก็เลยเอามาสระให้มรึงไง ^^" แบงค์พูดอย่างยิ้มแย้ม โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า การกระทำของตนอาจจะนำภัยมาสู่ตัวได้

"งั้นเดี๋ยวกรูถูสบู่ให้ แลกกับที่มรึงสระผมให้กรูแล้วกัน" พูดแล้วก็บีบสบู่เหลว แล้วลูบไปทั่วตัวแบงค์ ผิวสีน้ำผึ้งสวย ที่รอยแดงได้เลือนหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ถูกปกคลุมไว้ด้วยฟองสบู่บางๆ ร่างบางที่อยู่ห่างจากร่างสูงเพียงไม่กี่เซนต์ ซึ่งทั่วทั้งตัวมีเพียงกางเกงว่ายน้ำจิ๋วตัวเดียวที่เป็นอาภรณ์ปิดร่างของทั้งสองไว้ เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังขึ้นเมื่อร่างสูงลูบไล้สบู่ลงมาที่เอว ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตอนนี้ ช่างดึงดูดร่างสูงให้ก้มลงมาเรื่อยๆ โดยที่ร่างบางตรงหน้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย และในที่สุดดราฟก็ทนความยั่วยวนไว้ไม่ไหว รวบตัวแบงค์เข้ามาประกบริมฝีปาก มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าแบงค์ให้เงยขึ้นรับจูบ

"อื้อ~" เสียงร้องครางในลำคอเมื่อ ร่างสูงเริ่มแทรกลิ้นเข้ามาควานหาความหวาน ปลายลิ้นเกี่ยวระหวัดเรียวลิ้นเล็ก ทำให้แบงค์เริ่มหมดแรง มือที่ตอนแรกสระผมให้ดราฟ เลื่อนลงมาตรงบ่าของร่างสูง และจำต้องโอบรัดรอบคอของร่างสูงไว้ เพื่อไม่ให้ทรุดลงไปบนพื้น เพราะขาทั้งสองข้างตอนนี้ เริ่มหมดแรงจนแทบยืนไม่อยู่

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ร่างท้วมของอาจารย์เดินเข้ามาตามทางเดิน จนไปถึงบริเวณห้องอาบน้ำ ที่ตอนนี้ควรจะไม่มีคน แต่กลับมีเสียงน้ำไหลอยู่ บ่งบอกว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่

ซ่า~ ซ่า~

"นี่พวกเธอสองคน ถ้าอาบน้ำเสร็จแล้วจะกลับก่อนเลยก็ได้นะ หรือถ้าจะนั่งรอเพื่อนก็ไปรอตรงข้างสระนะ" อาจารย์พูดไว้แค่นั้นก็สาวเท้า ก้าวออกจากบริเวณนั้นไป(โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่านักเรียนกำลังทำอะไรอยู่)

"อื้อ~" แบงค์ครางออกมาในลำคอ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าหายใจไม่ออก และมั่นใจว่าอาจารย์ไปไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงของตนแล้ว ดราฟที่เห็นว่าแบงค์เริ่มไม่ไหว จึงถอนจูบออกอย่างเสียดาย

"แฮ่กๆๆๆ" แบงค์ที่เป็นอิสระแล้ว รีบหอบหายใจโกยอากาศเข้ามาเต็มปอด ใบหน้าแดงระเรื่อ ทั้งสองตอนนี้ยืนอยู่ใต้ฝักบัวที่มีน้ำไหลออกมาอย่างสม่ำเสมอ ฟองสบู่ แชมพู ยาสระผมต่างๆ ถูกน้ำชะออกไปหมดแล้ว

"แฮ่กๆ...ทำบ้าอะไร..แฮ่กๆ...ไม่รู้จักคิด...ถ้าอาจารย์รู้เข้า...จะทำไง" แบงค์พูดสลับกับหอบหายใจ

"แต่'จารย์ก็ไม่รู้นี่ คิดมากไปทำไม" พูดเสร็จดราฟก็ก้มลงหอมแก้มแบงค์ทั้งสองข้างแล้วค่อยเลื่อนลงมาบริเวณซอกคอ

"อ๊ะ! เดี๋ยวไอ้ดราฟอย่าเพิ่ง" เนื่องจากแบงค์ร้องห้ามไว้ ดราฟจึงต้องหยุดการกระทำทั้งหมด เปลี่ยนเป็นเอามือสองข้างกั้นไว้ไม่ให้แบงค์หนี แล้วเข้าประชิดตัว จนหลังของแบงค์ชนกับผนังห้องน้ำ แล้วถามขึ้นว่า

"มรึงให้กรูหยุดทำไม" ดราฟถามด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดนิดหน่อย หลังจากถูกขัดจังหวะ

"มรึงไม่ทำไม่ได้เหรอ" แบงค์ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะรู้ว่าตอนนี้คนตรงหน้าเริ่มหงุดหงิดแล้ว

"แล้วมรึงจะปล่อยไว้แบบนี้รึไง" พูดแล้วก็เอามือลูบเบาๆ ผ่านกางเกงว่ายน้ำ แล้วค่อยรูดมันลง เผยให้เห็น แกนกายของร่างบางที่กำลังตื่นตัวไปด้วยแรงอารมณ์

"อ๊า~" แบงค์ร้องครางออกมาทันทีที่มือร้อนเข้ากอบกุม แต่ก็แค่นั้นเมื่อดราฟไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้แบงค์เริ่มทรมาณ ด้วยความอึดอัดที่ต้องการปลดปล่อย

"แล้วกรูก็ด้วย" ว่าแล้วก็เอามืออีกข้างที่ว่าง จับที่ข้อมือของแบงค์ให้มาสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวของตน ที่ตอนนี้ก็เริ่มแข็งขืนด้วยแรงอารมณ์เช่นกัน

"ดะ...ดราฟ มรึง...ปล่อยมือก่อน...นะ" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบาก พลางช้อนสายตามองขอร้องดราฟ แล้วมีรึที่ดราฟของเราจะไม่ทำตาม ดราฟปล่อยมือออกจากแกนกายของร่างตรงหน้า แล้วมองดูว่าแบงค์จะทำยังไงต่อ แบงค์ไม่ได้พูดอะไร แต่คุกเข้าลงตรงหน้า ทำให้ใบหน้าของแบงค์อยู่ตรงบริเวณกางเกงว่ายน้ำของดราฟทันที ไม่รอช้า แบงค์รูดเอากางเกงว่ายน้ำของดราฟออกให้ไปกองอยู่ที่พื้น ทันทีที่กางเกงลงไปกองที่พื้น แบงค์ก็เอามือประคองแกนกายของดราฟไว้ แล้วเริ่มใช้ลิ้นร้อนไล้เลียตั้งแต่ปลายค่อยๆ ไล่ไปจนถึงโคน

"อื้อ~" เสียงทุ้มครางอย่างพอใจในลำคอ ตอนแรกดราฟก็แปลกใจเหมือนกันว่า แบงค์จะทำอะไร 'แต่มรึงทำตัวน่ารักแบบนี้ เดี๋ยวกรูจะทนไม่ไหวนะโว้ย!' ดราฟร้องขึ้นมาในใจ แบงค์ที่ตอนนี้ไม่ได้รูเลยว่าการกระทำของตน ทำให้ดราฟต้องอดทนอย่างมากที่จะไม่จับแบงค์กดลงไปกับพื้นตอนนี้

หลังจากที่ดราฟพยายามข่มความรู้สึดต่างๆ อยู่นาน แต่ก็ต้องปลดปล่อยออกมา เมื่อแบงค์เผลอเอาฟันไปครูดถูกจุดเข้า

"อืม~" ดราฟครางออกมาเบาๆ ในลำคอหลังจากปลดปล่อยออกไป

"แค่กๆ..ทีนี้มรึงไม่ต้องทำกรูก็ได้แล้วใช่มั้ย" แบงค์ที่ตอนแรกสำลักของเหลวที่ร่างสูงปล่อยออกมาพูดขึ้น พร้อมมองดราฟอย่างมีความหวัง

"เสียใจด้วยว่ะ มรึงทำกรูอารมณ์กระเจิงกว่าเดิมอีก" ว่าแล้วก็จัดการบีบสบู่เหลวสำหรับเด็กใส่จนชุ่มมือ จับเรียวขาของแบงค์แยกออก แล้วแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทาง พร้อมกับขยับเข้าออก เพื่อปรับช่องทาง

"สบู่เด็กค่าpHเป็นกลาง คงไม่ทำอะไรผิวมรึงหรอก" พูดจบก็ถอนนิ้วออกแล้วแทรกกายเข้าไปในร่างของแบงค์อย่างรวดเร็ว

"อ้ากก~ อ๊า~" จากตอนแรกร้องอย่างเจ็บปวด เปลี่ยนเป็นเสียงคราง เมื่อร่างสูงขยับเข้าออกช้าๆ สองสามทีแล้วหยุด ซึ่งการกระทำนั้นทำให้แบงค์ไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่แบงค์จะได้ถามอะไรก็ถูกจับพลิก จากที่ตอนแรกนั่งอยู่กับพื้น พิงผนังห้องน้ำ เปลี่ยนมาเป็นว่าดราฟเป็นคนนั่งพิงผนังห้องน้ำแทน และแบงค์ก็นั่งอยู่บนตัวดราฟอีกที ดราฟที่นิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับอีกเลย ซึ่งทำให้แบงค์ทรมาณมาก แบงค์เริ่มบิดเร่าไปมา มองดราฟด้วยสายตาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยราคะ

"ต้องการเหรอ" ดราฟถามพร้อมกับขยับเข้าออกครั้งนึงแล้วหยุด

"อ๊า~ อย่าหยุดสิดราฟ กรูต้องการมรึงนะ" แบงค์พูดออกมาด้วยแรงอารมณ์ที่สูงมากจนแทบบ้า ใช่ว่าดราฟจะไม่รู้สึกอะไร ใจจริงแล้วก็อยากขยับ แต่อารมณอยากแกล้งมันมากกว่า

"บริการตัวเองสิ" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหู พร้อมเป่าลมหายใจร้อนๆ รดต้นคอแบงค์เล่น

แบงค์ที่ได้ยินดราฟพูดแบบนั้น ถึงกับอึ้งไปซักพัก แต่เมื่อเข้าใจแล้วว่าดราฟพูดจริง แบงค์จึงเริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ ความเจ็บปวดเริ่มแทรกแซงเข้ามาทุกครั้งที่ขยับ ถึงจะไม่มาก เพราะมีสบู่เหลวเป็นตัวหล่อลื่น แต่มันก็ไม่ได้สุขสม เหมือนกับตอนที่ดราฟเป็นคนทำให้ ขยับได้เพียงไม่กี่ทีเรี่ยวแรงก็หมดลง ดราฟที่เห็นแบงค์พยายามอย่างน่ารัก จึงก้มลงประทับริมฝีปากเป็นรางวัล

"รางวัลที่มรึงทำตัวน่ารัก" พูดหลังจากละริมฝีปากออกมา และทันทีที่พูดจบ ดราฟก็จับแบงค์ที่ตอนนี้นั่งคล่อมตัวดราฟอยู่ให้นอนราบไปกับพื้น แล้วเริ่มขยับ

"อ๊า~...ดราฟ...เร็วไปแล้ว" แบงค์เริ่มร้องครวญครางด้วยความต้องการแหง่ราคะ ดราฟขยับตัวต่ออีเพียงไม่กี่ที แบงค์ก็ปลดปล่อยอกมาเลอะหน้าท้องแบบของตนเองและดราฟ

"แฮ่กๆ" แบงค์หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

"อะไรมรึง...เสร็จแล้วเหรอ" ตอนนี้ดราฟหยุดขยับ แล้วหันมาพูดกับแบงค์ด้วยความเอ็นดู เพราะวันนี้แบงค์ทำตัวน่ารักมาก(สำหรับดราฟ)

ไม่ทันที่แบงค์จะได้พัก ดราฟเริ่มขยับอีกครั้ง และเอามือกอบกุมส่วนที่อ่อนไหวที่เริ่มแข็งขืนขึ้นอีกครั้ง รูดขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับการขยับเข้าออก

"อ๊า~ อ๊า~ ฮ้า~" เสียงร้องครางที่ดังอย่างต่อเนื่องถูกเสียงน้ำของฝักบัวกลบไปบางส่วน แต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจเสียงที่ดังลอดห้องน้ำออกมาแม้แต่น้อย

ตอนที่ 11 หลบหน้า+งอนง้อ

เช้าวันจันทร์ที่แสนง่วงนอน
'ง่วงนอนโว้ย...วันนี่มีเรียนไรมั่งว่ะ...อืม...อืม...อังกฤษ เลข ไทย แล้วก็พักแล้วก็ เคมีดนตรี ว่ายน้ำ เฮ้อ ...น่าเบื่อ... แต่ยังดีมีว่ายน้ำ ว่ายน้ำๆๆๆๆๆๆ ฮูเร่ ฮูเร่ ฮูเร่ ว่ายน้ำๆๆๆๆ(กรุณานึกถึงเสียงเอคโค่ๆๆๆๆ )' แบงค์ตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุน บ่นพึมพำ พึมพำ แล้วก็ต้องตัดใจลุกจากที่นอน ไปอาบน้ำ

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันเสร็จเรียบร้อย ก็ต้องเดินทางไปร้านการ์ตูนเจ้าประจำ ซึ่งเป็นที่หมายแรก ก่อนที่จะไปที่หมายสอง นั่นคือ "โรงเรียน"(ช่างเป็นนักเรียนที่ประเสริฐ เข้าร้านการ์ตูนก่อนเข้าโรงเรียน:ผู้แต่ง)

หลบหน้า+งอนง้อ

-ร้านการ์ตูน-
ร้านการ์ตูนเก็บค่าการ์ตูนแพง โค-ตะ-ระ แพง แต่สภาพหนังสือดี แถมยังใกล้โรงเรียนอีก ฉะนั้นนี่แหล่ะ สวรรค์ข้างโรงเรียน
'แล้ววันนี้กรูจะคุยกับไอ้ดราฟ ได้ป่าวว่ะ'หาการ์ตูนไป ปากก็บ่นพึมพำไป หารู้ไม่ว่ารังสี YAOIลอยเข้ามาข้างหลังแล้ว

"บ่นพึมพำไรคนเดียวคนเดียวว่ะไอ้แบงค์ คิดถึงกรูรึไง"แบงค์สะดุ้งสุดตัว ไม่รู้ว่าดราฟเข้ามาตอนไหน

"ไอ้บ้า"แบงค์พูดขึ้นให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ไรว่ะ กรูแค่แซวเล่นนิดเดียว ด่ากรูเฉยเลย"ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ ก่อนเปลี่ยนความสนใจไปที่การ์ตูนในมือของแบงค์

"เฮ้ย!มรึงเช่าPRINCE OF TENNISอีกแล้วเหรอ มรึงอ่านเรื่องนี้มาอาทิตย์กว่าแล้วน่ะ!"

"เอ๊า!ก็กรูชอบอ่ะ "แบงค์เถียงกลับพร้อมกับทำค้อนตาใส่ดราฟ แต่เมื่อดราฟเห็นแบงค์ทำท่าเหมือนจะงอนจึงรีบพูดกลับไป

"กรูว่าไรมรึงรึยัง...แค่นี้ก็ต้องเสียงดัง"ปลายเสียงที่อ่อนลงทำให้แบงค์ค่อยใจอ่อนลงได้

"เฮ้อ...วันนี้กรูขี้เกียจเรียนว่ายน้ำว่ะ แมร่งปวดขายังไงไม่รู้" อยู่ๆดราฟก็พูดขึ้นพร้อมทำหน้าเซ็งๆ

"อ้าว! มรึงไปโดนไรมา? ปวดมากรึเปล่า? ถ้าว่ายไม่ไหวกรูบอกจารย์ให้มั๊ย?" น้ำเสียงของแบงค์ ที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง ทำเอาหน้าที่หนามากของดราฟ...แดงขึ้นทันที!

"เฮ้ย ไปโรงเรียนโว้ยเดี๋ยวสาย แมร่ง *เม*ยิ่งเช็คชื่อเข้มๆอยู่"(เม คือ รองหัวหน้าห้อง ภายนอกอาจดูโรคจิตนิดๆ แต่ภายในโค-ตะ-ระ ใสซื่อ)

"เออๆ ไปก็ไป"พูดพร้อมกับทำท่าจะเดินออกนอกร้าน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงๆหนึ่งเรียกขึ้น

"อ้าว!ดราฟไม่เช่าอะไรไปหน่อยเหรอ เรื่องนี้สนุกน่ะ"พูดพลางชี้มือไปทางหนังสือการ์ตูนเรื่องหนึ่ง

"ไม่ดีกว่าครับพี่เอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเช่า"ดราฟปฏิเสธอย่างสุภาพไปทางหญิงสาว(?)ที่นั่งอยู่ตรงหน้าร้าน พี่เอคนนี้เป็น1ใน2เจ้าของร้านแห่งนี้เป็นคนที่ชักจูงเด็กนักเรียนให้เช่าหนังสือไปจนได้ แต่ถึงยังไงดราฟของเราก็ยังปฏิเสธ

ทั้งสองเดินออกจากร้านการ์ตูนไปโรงเรียนด้วยกันและสามารถไปถึงอย่างเฉียดฉิว เพราะประตูกำลังจะปิดพอดี พร้อมกับเพลงที่เป็นสัญญาณเรียกเข้าแถว 'เพลง รำวงในดงหญ้า'(เพลงประจำโรงเรียน สำคัญรองมาจากเพลงมาร์ชโรงเรียน)ดังต่อไปจนจบ นักเรียนทุกคนก็เข้าแถวกันเรียบร้อย ทั้ง2คนไม่ใช่แค่มาโรงเรียนอย่างฉิวเฉียด แต่ยังเกือบโดนเช็คชื่อมาสายด้วยฝีมือรองหัวหน้าของเราอีกด้วย

หลังจากเข้าแถวเสร็จเรียบร้อยวิชาแรกไม่ใช่วิชาอะไร นั่นคือวิชา ภาษาปะกิด ที่สุดแสนจะหาความสนุกจากวิชานี้ได้ยากเหลือเกิน อาจารย์ที่ดูแล้วอีกไม่นานคงจะเกษียณก็สอนได้ดี จนอยากจะหลับไปจริงๆเสียแต่หลับไม่ได้เพราะอาจารย์แกบ่นอะไรไม่รู้ตลอดคาบ

ในวิชานี้ขณะที่นักเรียนกำลังนั่งทำงานที่ได้รับมอบหมายมานั้นพร้อมทั้งนั่งฟังอาจารย์ที่ตอนนี้เริ่มบ่นอีกแล้ว ดราฟที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิด เพราะไม่เข้าใจว่า ทำไมรู้สึกว่าแบงค์พยายามหนีตนโดยการไม่ยอมนั่งข้างๆเหมือนเดิม พอดราฟจะเดินไป ก็ดึงไอ้โขมานั่งแทน

'หนอย ไอ้แบงค์ มรึงตั้งใจหลบหน้ากรูชัดๆ ทั้งที่รู้ว่ากรูจะไปนั่งข้างๆ ก็ดันลากไอ้โขมานั่งแทน ฮึ ต้องคอยดูหน่อยแล้วว่ามรึงหลบกรูจริงรึเปล่า' แล้วแผนการลอบสังเกตุพฤติกรรมแบงค์ก็เริ่มขึ้น

คาบต่อไปชั่วโมงเลข ต้องเดินไปเรียนอีกตึกนึง ดราฟที่เก็บของเสร็จแล้วลุกขึ้น กำลังจะเดินไปหาแบงค์ แต่อยู่ๆแบงค์ก็ลุกขึ้นแล้วลากโขผู้เรียบร้อยเดินหนีไป

'มันหนีกรูอีกแล้ว แต่ยังไม่แน่ต้องคอยดูต่อ อย่าให้รู้น่ะมรึงว่าจงใจหลบหน้ากรู ไม่งั้นกรูจะจับมรึงทำโทษ ซะให้เข็ดเลย ฮึ ฮึ ฮึ'

ห้อง922 คาบที่2 วิชา เลข
"เฮ้ยแบงค์มานั่งกับกรูนิ"ดราฟตะโกนข้ามห้อง แต่ก็ต้องแห้วไปเมื่อแบงค์ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินไปนั่งข้าง'ไผ่'

'เฮ้ย!แค่ไม่นั่งด้วยก็ขึ้นแล้วน่ะเว้ย ยังจะไปนั่งข้างไอ้ไผ่อีก เดี๋ยวเถอะมรึง เสร็จกรูแน่!'เหมือนกับว่าความคิดของดราฟจะดังไป แบงค์ที่นั่งอยู่ข้างไผ่ หันกลับมามองดราฟพอดี แล้วก็ได้เห็นสายตาอำมหิตย์ซะด้วย ดังนั้นแบงค์ก็ต้องจำใจเขยิบไปนั่งข้างโขทันที

'ดีน่ะที่มันยังรู้ตัว ไม่งั้นเจอดี แต่แมร่ง! ทรมานว่ะ หลบหน้ากันแบบนี้รีบเคลียร์ดีกว่า กรูทรมานๆๆๆๆ'ดราฟที่รู้สภาพตัวเองแล้วว่าโดนหลบหน้า ก็คิดแผนการต่อไปทันที

การเรียนที่แสนเบื่อหน่ายได้ผ่านไป ผ่านไป
ห้อง 831 วิชา ดนตรี
"เฮ้ย จารย์ไม่มา ผู้ชายเปลี่ยนเสื้อผ้าโว้ย"เสียงของ ณิว หัวหน้าห้อง เมื่อรู้ว่าอาจารย์ไม่มา จึงรีบบอกเพื่อนเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาคาบว่ายน้ำ

"แบงค์ โข ไปเปลี่ยนชุดกัน กรูอยากว่ายน้ำแล้ว"ไผ่ที่เกิดอาการอยากว่ายน้ำ รีบชวนเพื่อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ขณะที่แบงค์กับโขจะเดินไปหาไผ่

'หมับ'ดราฟคว้าตัวของแบงค์ไว้แล้ว

"กรูไปเปลี่ยนด้วย"พูดยังไม่ทันจบก็ลากตัวแบงค์เข้าห้องน้ำห้องเดียวกัน เมื่อเข้าไปแล้วก็จัดการล็อคประตูทันที

"มรึงหลบหน้ากรูทำไมไอ้แบงค์"ดราฟรีบพูดทันทีเมื่อได้โอกาส

"กรูไม่ได้หลบหน้ามรึงซักหน่อย มรึงคิดไปเอง"แบงค์ตอบเบาๆ

"มรึงคิดว่ากรูโง่นักรึไง ถึงมองไม่ออกว่ามรึงหลบหน้ากรู"ดราฟตวาดออกมาทันทีที่แบงค์ตอบออกมา

"แล้วมรึงจะให้กรูมองหน้ามรึงยังไง ในเมื่อมรึงทำอย่างนั้นกับกรู"แบงค์ตกใจที่ดราฟตวาดออกมาจึงตอบดราฟออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"มรึงก็พูดธรรมดาดิ ทำไม มรึงรังเกียจกรูรึไง"ดราฟที่ได้ฟังคำตอบจากปากของแบงค์ถึงกับอึ้ง แล้วก็ถามออกมาอย่างน้อยใจ

"ปะ...เปล่า...มะ...ไม่ได้รังเกียจ"แบงค์ตอบออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"ถ้ามรึงไม่รังเกียจกรู งั้นมรึงคุยกับกรูเหมือนเดิมน่ะ แบงค์"เมื่อได้ฟังจากปาก แบงค์ ดราฟก็ถึงกับถอนหายใจ ตามด้วยคำพูดออดอ้อนแบงค์ต่อ

"อืม"แบงค์พอได้ยินเสียงออดอ้อนของดราฟก็พูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่ตอบรับออกมาเบาๆ

"งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ กรูเปลี่ยนชุดให้น่ะ!"ดราฟรีบพูดขึ้นทันที 'เดี๋ยวไม่ได้ไถ่โทษ' (หื่นอ่ะดิแก:คนแต่ง)
--------------------------------------------------------------------
ตอนหน้าNC

ตอนที่ 10 อาบน้ำ(รึเปล่า!)

มือหนาของดราฟเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างลุ่มของแบงค์ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยฟองสบู่ความลื่นผสมกับความนุ่มทำให้มือหนาเริ่มไล้ไปทั่ว ความเย็นของน้ำบวกความร้อนของฝ่ามือทำให้แบงค์เริ่มรู้สึกแปลกๆมากขึ้น แต่ก็ต้องพยายามระงับอารมร์ไว้

"ดราฟพอเหอะ กรูว่าเดี๋ยวกรูอาบเองดีกว่า แล้ว.."ยังไม่ทันที่แบงค์จะพูดจบดราฟก็ตัดบทพูดขึ้น

"เงียบๆน่า เอ้าหันหลังเดี๋ยวกรูขัดหลังให้" พูดจบก็จับให้แบงค์หันหลังให้ แล้วเริ่มถูหลังให้ แบงค์ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ทำไงได้ล่ะในเมื่อคนข้างๆเอาแต่ใจซะขนาดนี้ ในขณะที่แบงค์พยายามไม่คิดถึงฝ่ามือที่ไล้มาตามสันหลังอยู่นั้น

"โอ๊ยๆๆ เจ็บ!!"ร้องออกมาอย่างลืมตัวเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือของคนข้างๆที่แทรกเข้ามาทางช่องทางเบื้องหลังที่บอบช้ำ พร้อมทั้งพยายามเขยิบตัวออกห่าง

"เฮ้ย!นิ่งๆดิวะไอ้แบงค์กรูจะทำความสะอาดข้างใน!" พูดเสียงดังเป็นเชิงดุบอกให้แบงค์อยู่นิ่งๆ แล้วดึงตัวแบงค์ให้มานั่งบนตัก โดยไม่สนใจแบงค์ที่ตอนนี้พยายามลุกหนี

"ไม่เอาโว๊ย~ เจ็บจะตาย ปล่อยกรูเลยนะ อ๊ะ! เจ็บ...ดราฟกรูเจ็บ.." ดราฟไม่ได้สนใจกับเสียงโวยวายแม้แต่น้อย สอดนิ้วเข้ามาอีกครั้งพร้อมทั้งกวาดเอาของเหลวที่อยู่ข้างในออก

"อื้อ~" แบงค์ซึ่งตอนนี้เอามือปิดปากและกลั้นเสียงของตัวเองอยู่นั้น ตอนนี้แทบจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

"ถ้ามรึงอยากร้องก็ร้องออกมาสิ ปิดไว้ทำไม" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์โดยที่มือก็ยังทำหน้าที่ต่อไป

"กรูว่าสะอาดแล้วล่ะ" พูดจบก็ถอนนิ้วออกมา อดไม่ได้ที่จะมองดูผลงานที่ตนทำไว้เมื่อคืน ผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยที่ตอนนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยจุดแดงๆที่บ่งบอกถึงความเป็นเจ้าของ ซึ่งถูกทิ้งไว้เต็มแผ่นหลัง แต่แล้วก็สังเกตได้ว่าตอนนี้ร่างของแบงค์ที่อยู่ตรงหน้ากำลังสั่น พร้อมทั้งเอามือปิดปากตัวเองอยู่

'สงสัยจะแกล้งแรงไปมั้ง' ดราฟที่คิดได้ดังนั้นจึงเลื่อนมือไปโอบร่างบางไว้หลวมๆแล้วพูดว่า

"หนาวเหรอวะ ดูซิสั่นอย่างกับลูกแมวเลย"

".............." เงียบนั่นคือสิ่งที่ดราฟได้ ด้วยความสงสัยทำให้ดราฟจับตัวแบงค์ให้หันมาเผชิญหน้า แล้วจึงเข้าใจถึงสาเหตุที่ร่างตรงหน้าเงียบไปนาน

"โถ่~ กรูตกใจหมดเลยนึกว่ามรึงเป็นอะไรไป ที่แท้ก็มีอารมณ์นี่เอง" มือไวพอๆกับปากเข้ากอบกุมเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างตรงหน้าพร้อมทั้งรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ ความร้อนจากฝ่ามือทำเอาแบงค์แทบคุมสติไม่อยู่

"อ๊า~...อะ..ไอ้ดราฟ...หยุดก่อน"แบงค์ที่พยายามแค้มคำพูดทั้งหมดออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้ดราฟหยุดการเคลื่อนไหวของมมือลงแต่ยังไม่ได้ปล่อย มองหน้าแบงค์เหมือนต้องการคำตอบว่าทำไมถึงให้หยุด

"แฮ่กๆๆ....มรึงบอกว่า...จะไม่ทำ...ไม่ใช่เหรอ...แฮ่กๆ...ถ้ากรูไม่ยอมน่ะ.."หอบหายใจไปพลางพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง

"แล้วมรึงจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ" ไม่พูดเปล่าเพิ่มแรงบีบลงไปเบาๆใส่ส่วนอ่อนไหวที่ตนกอบกุมอยู้

"อ๊าาาาา~" ซึ่งสัมผัสนั้นทำให้แบงค์ครางออกมาอีกครั้ง และไม่ปล่อยให้แบงค์ได้พูดอะไร มือหนาเริ่มขยับขึ้นลงอีกครั้ง พร้อมทั้งประกบริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง ความหวานและความร้อนแบบเมื่อคืนเริ่มกลับมาอีกครั้ง ดราฟละออกจากริมฝีปากบางเมื่อเห็นว่าร่างตรงหน้าเริ่มหายใจติดขัด แล้วเปลี่ยนมาประทับรอยจูบลงไปบนเนินไหล่บางแทน

"แบงค์กรูรักมรึง...รักมรึงมาก...แล้วมรึงคิดยังไงกับกรู...บอกกรูหน่อย" ดราฟพูดพร้อมกับเร่งจังหวะของมือขึ้นเรื่อยๆ

"อ๊าา~..ฮ้าาาาา~~"แบงค์ครางออกมาทันทีที่ดราฟพูดจบ และหลังจากนั้นไม่นานแบงค์ก็ปลดปล่อยออกมา "แฮ่กๆๆ"ใบหน้าของแบงค์ตอนนี้แดงระเรื่อ พร้อมทั้งหอบหายใจแรง

"ว่าไงแบงค์รู้สึกยังไงกับกรู บอกกรูหน่อยเถอะ ก่อนที่กรูจะคลั่งตายเพราะมรึง" ดราฟที่ตอนนี้เปลี่ยนมาโอบกระชับร่างของแบงค์ไว้ให้ซบลงกับอกของตน กระซิบข้างหูแบงค์เบาๆ

"แฮ่กๆ..กรูไม่รู้ดราฟ...กรูไม่รู้"แบงค์ที่ตอนนี้เอาหัวพิงซบอยู่กับอกของดราฟ ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงที่เบามากๆ แต่มีหรือจะรอดหูคนอย่างดราฟไปได้

"งั้นมรึงรังเกียจกรูรึเปล่า ที่กรูทำแบบนี้ มรึงรังเกียจกรูรึเปล่า" ดราฟเปลี่ยนคำถามใหม่เมื่อเห็นว่าแบงค์ไม่สามารถตอบคำถามของตนได้ แบงค์ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ เป็นที่รู้กันว่าคำตอบคือไม่ได้รังเกียจ ดราฟที่เห็นดังนั้นก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมกับพึมพำขึ้มมาเบาๆ

"ดีแล้ว สำหรับตอนนี้ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ในเมื่อคนตรงหน้าที่ตนทำอะไรไม่ดีว้เมื่อคืน กลับไม่ได้รังเกียจตัวเองอย่างที่คิดกลัว

"ดราฟ" แบงค์เรียกดราฟเบาๆแต่ก็สามารถเรียกความสนใจจากดราฟได้ทันที

"มรึงจะไม่มำเหรอ" แบงค์ที่ก้มหน้างุดอยู่ถามขึ้นอย่างอายๆ

"แล้วมรึง..."

"เฮ้ย!! ไอ้ดราฟ ไอ้แบงค์ สายมากแล้วนะโว้ย! ตื่นได้แล้ว!!นี่พวกมรึงล็อกประตูห้องทามม๊ายย~แล้วแบบนี้กรูจะเข้าไปได้ยังง๊ายย~" เสียงโวยวายของไอ้ไผ่ดังเข้ามาในห้องน้ำขัดจังหวะการพูดของดราฟหมดเลย

"เฮ้อ~ กรูหมดอารมณ์เลยว่ะ เจอเสียงไอ้ไผ่เข้าไป" ดราฟพูดพลางลุกขึ้นเดินตรงออกจากห้องน้ำไปโดยไม่ลืมทิ้งท้ายไว้กับแบงค์ว่า

"มรึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยตามกรูออกมาแล้วกัน" แบงค์ที่ตอนนี้ทำตามที่ดราฟบอกอย่างช้าๆ เพราะไม่อยากใกล้ดราฟมากเท่าไหร่ เนื่องจากตอนนี้ดูอารมณืเสียเอามากๆ(ก็แน่ล่ะโดนขัดจังหวะนี่)แล้วเวลาที่ดราฟอารมณืเสียเนี่ยมัน'น่ากลัวชิบหายเลย'เป็นคคำจำกัดความสั้นๆที่เพื่อนทุกคนตั้งให้เวลาดราฟอารมณืไม่ดี ดราฟที่ออกมาจากห้องน้ำรีบตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบชุดขึ้มมาใส่อย่างรวดเร็วแล้วเดินไปเปิดประตู

แกร๊ก~

"เฮ้ย!ทำไมช้านักวะ~" ทันทีที่ประตูเปิดออกไอ้ไผ่ก็โวยวายขึ้นมาทันที "มรึงเลือกโวยวายได้มั้ยวะ กรูเพิ่งออกจากห้องน้ำมาเนี่ย"ดราฟพูดตัดรำคาญ

"แล้วทำไมไม่ให้ไอ้แบงค์มาเปิดวะ! ว่าแต่ไอ้แบงค์มันไปไหนล่ะเนี่ย" พูดแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามามองซ้ายมองขวาหาแบงค์แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

"ไอ้แบงค์มันอยู่ในห้องน้ำ" ดราฟตอบปัดแบบรำคาญไอ้ไผ่ขึ้นมาหน่อยๆแล้ว มันถามมากเหลือเกิน

"อ้าว! นี่พวกมรึงสองตัวอาบน้ำด้วยกันเหรอ?" นั่นไงไม่ทันไรเอาอีกแล้วถามจริงมรึง แถมเดาเก่งอีก

"เปล่า กรูเพิ่งอแกจากห้องส้วมไปขี้มา ส่วนไอ้แบงค์มันอาบน้ำในห้องน้ำ"(ทำความเข้าใจน๊ด พอดีว่าบ้านมันห้องส้วมกับห้อองอาบน้ำมันคนละห้องกัน)ดราฟพูดสิ่งที่ห่างไกลจากความจริงออกมาด้วยหน้าตาที่ดูยังไงก็จับพิรุธไม่ได้เลย

"งั้นเหรอ~ กรูก็นึกว่าพวกมรึง...ทำอะไรอย่างว่ากันในห้องน้ำซะอีก เห็นออกมาเปิดประตูช้า" ไอ้ไผ้พูดด้วยสีหน้าที่ดราฟเห็นว่าน่ากระทืบให้จมดินไปเลย

'แมร่ง~ทำไมมันเดาอะไรเก่งจังวะ'ดราฟคิด

"ทำอะไรของมรึง รู้สึกมรึงจะคิดอะไรอกุศลอยู่นะ" ดราฟแกล้งพูดกลับพร้อมดูปฏิกิริยาของมัน

"แหม~กรูก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง"

'ไม่มีท่าทีผิดสังเกตแสดงว่ามันไม่ได้คิดอะไรจริง แมร่ง~แมร่งกรูก็นึกว่ามรึงรู้ว่ากรูทำอะไรกับไอ้แบงค์'ดราฟแอบโล่งใจนิดหน่อยที่ไอ้ไผ่แค่ล้อเล่นเฉยๆ

"มรึงมีไรวะไอ้ไผ่มาเคาะประตูแต่เช้าเลย" แบงค์ที่เพิ่งเสร็จจากการแต่งตัวในห้องน้ำถามขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่พวกกรูตื่นกันตั้งนานแล้ว เห็นพวกมรึงสองตัวไม่ลงมาซักที ก็เลยขึ้นมาปลุกเท่านั้นเอง" ไผ่อธิบาย

"เออตื่นกันแล้วก็ดีไปหาข้าวกินกันเถอะ กรูหิวมากเลยตอนนี้"(ที่ว่าหิวเนี่ยหิวอะไรเหรอ หึ หึ) ดราฟพูดพลางเดินออกจากห้อง หลังจากนั้นก๊วน5คนก็เดินทางไปหาข้าวกินกันเสร็จแล้วก็ไปเล่นเกมส์ อา ช่างเป็นชีวิตวัยรุ่นที่ดีมีสาระจริงๆ-*-ประชด

ตะวันลับขอบฟ้า เทเลทับบี้บอกลา เฮ้ย!!ไม่ใช่!!ตกเย็นดราฟก็พาแบงค์มาส่งบ้าน เนื่องจากบ้านของแบงค์อยู่ท้ายหมู่บ้านทำให้ค่อนข้างเปลี่ยวและไม่มีคน ดราฟส่งแบงค์ลงที่หน้าบ้าน

"แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะเว้ยไอ้ดราฟ" แบงค์พูดขณะที่กำลังเดินไปเปิดประตูบ้าน ดราฟก็พูดขึ้นว่า

"มรึงลืมอะไรรึเปล่า"

"กรูลืมอะไรวะ ไม่ยักกะนึกออกว่าลืมอะไร"

"มานี่มาใกล้ๆแล้วกรูจะบอก" ดราฟกวักมือเรียกให้แบงค์เดินมาใกล้ๆ

"บอกกรูได้ยัง" แบงค์ถามขึ้นเมื่ถึงระยะที่เรียกได้ว่าใกล้พอสมควร

"ยังใกล้อีกหน่อย"แบงค์ก็เขยิบเข้าไปใกล้อีกหน่อยคราวนี้ไม่ทันที่แบงค์จะได้พูดอะไรก็ถูกดราฟรวบตัวเข้าไปในอ้อมกอด พร้มทั้งประกบริมฝีปากลงไป ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปควานหาความหวานจากคนตรงหน้าอยู่นานสองนาน เมื่อดราฟเริ่มสังเกตว่าแบงค์เริ่มหายไม่ออกจึงถอนจูบออกมาอย่างเสียดายนิดๆ

"จูบราตรีสวัสดิ์ไง" ดราฟพูดขณะมองดูใบหน้าของแบงค์ที่ขึ้นสีระเรื่อ

"แฮ่กๆ..อะ..ไอ้บ้า!!" แบงค์ที่หอบหายใจอยู่พักนึงก็ตัดสินใจตะคอกใส่ดราฟพร้อมทั้งเดินหนีเข้าบ้านไป ขณะที่กำลังจะเปประตูเข้าบ้านเสียงของดราฟก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

"ฝันดีนะเว้ยไอ้แบงค์" แบงค์ที่ตอนนี้หน้าแดงยิ่งกว่าอะไรวิ่งเข้าบ้านตัวเองไปโดยไม่แม้แต่จะทักคนในครอบครัว เมื่อไปถึงห้องนอนก็ล้มตัวลงนอนทันที

.........แบงค์กรูรักมรึง...รักมรึงมาก...แล้วมรึงคิดยังไงกับกรู...บอกกรูหน่อย....

'ทำไมมรึงต้องพูดอะไรแบบนี้วะไอ้ดราฟ แล้วแบบนี้ความเป็นเพื่อนของเราล่ะ เจอกันคราวหน้ากรูจะทำหน้ายังไง แล้วกณูก็ไม่รู้ด้วยว่าคิดกับมรึงยังไง กรูไม่รู้อะไรเลย'

.........งั้นมรึงรังเกียจกรูรึเปล่า....ที่กรูทำแบบนี้....มรึงรังเกียจกรูรึเปล่า.....

'กรูไม่รู้อะไรเลยก็จริง แต่ที่กรูรู้ตอนนี้คือ ดราฟ กรูไม่ได้รังเกียจมรึงเลยแม้แต่น้อย ไม่เลยทั้งที่ควรจะโกรธ แต่ก็ไม่โกรธ'

........ฝันดีนะเว้ยไอ้แบงค์......

'แล้วทำไมนะเวลากรูได้ยินมรึงพูดแบบนี้ กรูถึงได้รู้สึก..อบอุ่นหัวใจยังไงก็ไม่ รู้'

.......................

...............

........

...

จบตอน

ติดตามตอนต่อไปนะคะ^^

ตอนที่ 9 ไม่รู้สึกอะไรเลย! (เหรอ)

สายลมอ่อนๆ โชยลอดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ปะทะเข้ากับร่างสองร่างที่โอบกอดกันอยู่ ร่างที่ถูกโอบกอดอยู่ค่อยๆ ขยับตัวช้าๆ แล้วหยุดชะงักไปทันที เมื่อความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างกาย

'โอ๊ย! กรูไปทำไรมาวะ เจ็บชิบ' คิดได้แค่นั้นก็ลืมตาขึ้น แล้วก็ได้พบต้นเหตุของความเจ็บปวดนั้น ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็แล่นเข้ามาในหัวสมองทันที ฉับพลันเมื่อระลึกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าที่ซีดเซียวก็มีสีเลือดแต่งแต้มขึ้นมาทันที

'ทำไม...ทำไมมรึงทำอย่างนี้กับกรูไอ้ดราฟ กรูไม่เคยคิดเลยว่ามรึงจะเป็นคนอย่างนี้ ทั้งที่กรูคิดว่ามรึงเป็นเพื่อนกรู' คิดไปพานน้ำตาจะไหล

'ไม่ได้การแล้ว กรูจะมัวมานั่งอยู่แบบนี้ไม่ได้' คิดได้ดังนั้น แบงค์ก็พยายามจะก้าวลงจากเตียง แต่ก็ต้องทรุดลงกับพื้น เมื่อความเจ็บปวดแล่นเข้ามา

"เชี่ยเอ๊ย! " สบถออกมา แล้วก็พยามยามลุกขึ้นใหม่ แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อถูกมือหนากระชากขึ้นมาบนเตียง

"จะไปไหน" ดราฟที่ตื่นก่อนแบงค์นานแล้ว แต่ก็แกล้งหลับ แล้วแอบมองสถานการณ์อยู่ เกือบจะดึงร่างบางมาแต่แรก พอเห็นว่าร่างนั้นกำลังพยายามลุกขึ้น ก็โล่งใจที่ไม่เป็นอะไรมาก เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังจะหนี ก็รีบกระชากให้ขึ้นมาบนเตียง

"ปะ..เปล่า..มะ..ไม่ได้..ปะ..ไปไหน" ยิ่งเห็นก็ยิ่งกลัว ภาพที่ตัวเองโดนทำอะไรบ้างเมื่อคืน ย้อนกลับเข้ามาในสมอง

"นอน! " ดราฟตวาด พอเห็นแบงค์กลัวตัวเอง ก็โมโห โมโหทั้งตัวเองทั้งแบงค์ โมโหที่ตัวเองทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง และโมโหที่แบงค์ทำหน้าเหมือนหวาดกลัวตัวเขาซะเต็มประดา

แบงค์ค่อยๆ ลดตัวลงนอนข้างๆ ร่างของดราฟ ลำแขนหนาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตน

"เจ็บมากมั้ย?" ถามออกไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่ออยู่ดีๆ แบงค์ก็ร้องไห้ขึ้นมา

"เฮ้ย! เป็นอะไร?" ดราฟถามด้วยความเป็นห่วง แล้วใช้ปลายนิ้วมือเกลี่ยเช็ดน้ำตา

"ฮึก...ฮือ..ทะ..ทำไม..ตะ...ต้อง..ทะ..ทำแบบนี้" ถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ และยังสะอึกสะอื้นอีก

"ไม่รู้เหรอว่าทำไม กรูถึงทำแบบนี้" พูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก
"ฮึก..ฮึก..มะ..ไม่รู้..ฮึก" ตอบไปสะอื้นไป

"ถ้ากรูไม่รู้สึกอะไรกับมรึง มรึงคิดเหรอว่ากรูจะทำแบบนี้" แบงค์อึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ใบหน้าขึนสีระเรื่ออย่างน่ารัก ในสายตาของดราฟ แต่น้ำตากับเสียงสะอื้นก็ยังไม่หายไป ดราฟเห็นดังนั้น จึงก้มลงจรดริมฝีปากลงบนใบหน้าของแบงค์ พร้อมกับจูบซับน้ำตา

"ตอนนี้มรึงรู้ความรู้สึกของกรูแล้ว เลิกร้องไห้ได้แล้ว" แบงค์พูดอะไรไม่ออก เลยได้แต่ก้มหน้างุด แล้วพลิกตัวหันหลังให้ดราฟ

'โอ๊ย! น่ารักโว้ย! แมร่ง ขอกอดแน่นๆ ทีเถอะ ขออนุญาติน้า~' คิดได้เท่านั้นก็เริ่มโอบแบงค์ให้แน่นเข้าไปอีก

ทางด้านแบงค์ "เฮ้ย ไรวะ แน่นไปแล้วน่ะเว้ย ไม่ด่าทำเหลิง เดี๋ยวปั๊ด ปล่อยเลยมรึง ปล่อยเลย กรูไม่ฆ่ามรึงก็บุญแล้ว ปล่อย!" แบงค์ที่รู้สึกถึงอ้อมกอดที่รัดแน่นโวยวายขึ้นมา

"ไรเล่า กรูก็แค่กลัวมรึงจะหนาวแค่นั้นเอง ไม่เห็นต้องโกรธเลย แค่นี้กรูก็ละอายใจจะแย่อยู่แล้ว" ดราฟพูดด้วยความน้อยใจนิดๆ (นิดๆ จริงๆ นะ) แต่ก็ยอมคลายอ้อมกอดลงแต่โดยดี

"ทันทีที่ดราฟคลายอ้อมกอดออก ความหนาวเย็นก็มากระทบผิวกายของแบงค์ทันที ทำให้แบงค์ต้องหันหน้าซุกเข้าไปตรงอกของดราฟทันที เพื่อหาความอบอุ่น

"หวาย~ ทำไมมันหนาวอย่างงี้วะ" พูดเสร็จถึงได้รู้สึกตัวว่า ตอนนี้บนตัวนั้นไม่มีเสื้อผ้าซักชิ้นเดียว (ความรู้สึกช้าจริงนะ พวกมรึงเนี่ย)

"เฮ้ย! ชุดกรูหายไปอยู่ไหนหมดวะ!" แบงค์ที่กำลังลุกจากเตียง เพื่อไปหยิบชุดของตนที่อีกฟากของห้อง แต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อดราฟจัดการอุ้มแบงค์ขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวสุดคลาสสิค เดินไปทางห้องน้ำ

"ว้ากกก~ ไอ้ดราฟปล่อยกรูลงเดี๋ยวนี้นะเว้ย! มรึงจะทำอะไรกรู!" แบงค์โวยวายขึ้นทันที และพยายามขัดขืน เพื่อให้ดราฟปล่อยตนลง

"นิ่งๆ ดิวะไอ้แบงค์ กรูแค่จะพามรึงไปอาบน้ำเท่านั้นเอง ดิ้นมากๆ เดี๋ยวปั๊ดก็ปล่อยร่วงกระแทกพื้นหรอก แล้วก็เลิกโวยวายได้แล้ว เดี๋ยวไอ้3ตัวข้างล่างก็ขึ้นมาหรอก มรึงอยากให้พวกมันเห็นสภาพมรึงนักเหรอ แล้ว1ในนั้นก็มีไอ้ไผ่ด้วย" ดราฟที่อุ้มแบงค์อยู่ พูดบอกให้แบงค์หยุด พร้อมทั้งสาธยายเหตุผลให้ฟัง แต่พอพูดถึงไผ่ ปลายเสียงก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน

"ไอ้ดราฟ แกกำลังเข้าใจผิดนะ เรื่องกรูกับไอ้ไผ่น่ะ" แบงค์ที่ได้ยินดราฟพูดอย่างนั้น รีบพูดขึ้นทันที เพราะแบงค์รู้ดีว่า ส่วนหนึ่งที่ทำให้ตัวเองโดน...เมื่อคืนนี้ ส่วนหนึงก็เพราะคนตรงหน้าเข้าใจผิดดราฟที่ได้ยินแบงค์พูดแบบนั้น ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นทันใด เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้น แต่ไม่ใช่กับแบงค์ ยิ่งคนตรงหน้านิ่งเท่าไหร่ แบงค์ก็เริ่มรู้สึกเจ็บมากขึ้น เพราะคิดว่าคนๆ นี้คงไม่เชื่อตน

"ไอ้ดราฟ เชื่อกรูนะ กรูกับไอ้ไผ่ไม่ได้มีอะไรกันจริง พวกกรูก็แค่เล่นกันเฉยๆไม่ได้ทำอะไรอย่างที่มรึงเข้าใจผิดจริงๆ มรึงหายโกรธกรูเถอะนะ” แบงค์ทำเสียงออดอ้อนน้อยๆพร้อมช้อนตามอง

‘โอ๊ย~ทำไมมันน่ารักอย่างนี้นะขอแกล้งหน่อยเถอะ’ ดราฟที่เกิดอาการอยากแกล้งขึ้นมาจึงวางแผนเล็กๆแกล้งแบงค์

“กรูเปล่าโกรธมรึงซะหน่อย!!”ดราฟแกล้งกระแทกปลายเสียงลงไป ในขณะที่เท้าได้พาตนและร่างบางมาถึงหน้าประตูห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว

“ก็เห็นๆอยู่ว่ามรึงโกรธกรู! มรึงไม่เชื่อกรูเลยรึไง! กรูบอกว่ากรูไม่เคยมีอะไรกับไอ้ไผ่มัน! ทำไมมรึงไม่เชื่อกรู! คำพูดของกรูมันเชื่อไม่ได้รึไง! ครั้งแรกของกรูก็คือมรึงไงไอ้ดราฟ! มรึงได้ยินมั้ยว่ามรึงเป็นคนแรกของกรู!! อุ๊บ” แบงค์ที่เพิ่งสำนึกได้ว่าพูดอะไรออกไป รีบเอามือปิดปากแล้วก้มหน้าหลบลงทันที เพราะเจ้าตัวเองก็รู้ว่าตัวดีว่าตอนนี้หน้าของตนคงแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศ ทำให้ไม้ทันได้เห็นรอยยิ้มของดราฟ

“กรูรู้น่าว่าครั้งแรกของมรึง ก็เล่นรัดกรูซะแน่นเลย” ก้มลงกระซิบข้างหูพร้อมกับขบเม้มใบหูของแบงค์เล่นแล้วพูดต่อว่า

“แล้วก็กรูก็ไม่ได้โกรธมรึงด้วย กรูเชื่อตั้งแต่ที่มรึงพูดตอนแรกแล้ว อีอย่างมรึงต่างหากที่ควรโกรธกรูที่กรูหึงมรึงจนหน้ามืดจนไม่สนใจอะไรอะไร มรึงยกโทษให้กรูเถอะนะ” พูดเสียงอ้อน พร้อมกันหน้าสำนึกผิดเต็มที่(มันสำนึกจริงเหรอ?)

‘มรึงอย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ แบบนี้กรูจะโกรธมรึงลงได้ยังไง’

"เฮ้อ~ก็ได้กรูยกโทษให้ แต่มรึงอย่าทำแบบนี้อีกนะ” ตอบไปอย่างจำใจ แต่ก็ต้องผงะเมื่อดราฟพูดว่า

“แบบนี้เนี่ยแบบไหนเหรอ?” ถามด้วยหน้าตาอินโนเซนต์สุดๆ ซึ่งแบงค์ลงความเห็นว่าน่าทีบมากๆ “อะ ไอ้บ้า! ถามมาได้ไงว่าแบบไหน” แบงค์ตะคอกใสดราฟด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ

“เอาเป็นว่ากรูจะไม่ทำถ้ามรึงไม่ยอม”ดราฟพูดพร้อมปล่อยแบงค์ลงในอ่างอาบน้ำ(คุยกันตั้งนานจากหน้าประตูถึงอ่างทำไมมันไกลจังฟะ)

“กรูไม่มีทางยองมรึงหรอก”แบงค์ตะคอกเสียงดังใส่เสียงดัง “แต่เมื่อคืนมรึงก็ยอมนี่นา” คำพูดของดราฟทำเอาแบงค์พูดไม่ออก

‘ใช่ มันพูดถูกเพราะเมื่อคืนกรูแทบไม่ได้ขัดขืนมันเลย เจอไปแบบนั้นใครมันจะไปมีแรงขัดขืนวะ’ แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ แบงค์ก็รู้สึกถึงน้ำที่กระทบลงมาบนผิว

“มรึงนั่งนิ่งๆนะเดี๋ยวกรูอาบน้ำให้”ไม่ว่าเปล่าหยิบสบู่ขึ้นมาฟอกตัวให้

“เฮ้ย! ไม่ต้องกรูอาบเองได้!” แบงค์ขัดขืนพยายามโวยวายเพื่อให้ดราฟหยุด เพราะสัมผัสของดราฟเริ่มทำให้แบงค์รู้สึกแปลกๆ

“เดี๋ยวกรูอาบให้นั่งนิ่งๆสิ คิดซะว่าให้กรูไถ่โทษเรื่องเมื่อคืนนะ แล้วอีกอย่างมรึงต้องล้างข้างในด้วย หรือมรึงจะปล่อยไว้!”เจอไม้นี้เข้าไปแบงค์ถึงกับนั่งนิ่งทันที ดราฟจึงเริ่มอาบน้ำให้แบงค์อีกครั้ง

จบตอน แต่ฉากในห้องน้ำยังไม่จบนะ เดี๋ยวต่อตอนหน้าติดNCรึเปล่าน้า~ ติดตามดูกันเอาเองล่ะกัน^^

ตอนที่ 8 นอน(รึเปล่า)! (NC+เอ่อ..เท่าไหร่ดีหว่า)

เมื่อไปถึงห้องของดราฟ แบงค์ก็ล้มตัวนอนที่เตียงแทบจะทันที โดยมีดราฟเดินตามหลังเข้ามาโดยไม่ลืมล็อคประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงทอดสายตามองร่างของเจ้าเพื่อนซี้ที่นอนแผ่หราอยู่ข้างๆ แสงไฟจากห้องนั่งเล่นดับลงแล้ว

'ไอ้3คนนั้นมันหลับกันไวจังวะ' ดราฟคิด พลางเบือนหน้ากลับไปมองแบงค์ ที่ตอนนี้นอนหลับตาพริ้ม แผ่นอดขยับขึ้นลงช้าๆ อย่างเป็นจังหวะ

'ไอ้นี่ก็ด้วยอีกคน' ที่มุมปากของดราฟค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มบางขึ้น โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว คิดพลางก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้แบงค์

'ฟึ่บ' แบงค์บิดตัวพลางปัดผ้าห่มลงไปอยู่ข้างๆ ตัว

"ขนาดละเมอยังทำกรูอารมณ์เสียได้นะมรึง" ดราฟบ่นแล้วเอาผ้าห่มไปห่มให้แบงค์อีกครั้ง แต่แบงค์ก็ดิ้นหนักกว่าเดิม แถมยังยกแขนขึ้นปัดอากาศไปมา ราวกับต้องการดิ้นเพื่อให้หลุดจากอะไรซักอย่าง

"แฮ่กๆ...แมร่งอย่าดิ้นดิวะ" ทางฝ่ายดราฟเองก็ต้องออกแรงในการกดร่างของแบงค์ไว้กับเตียง

"อือ เชี่ยไผ่ปล่อยกรูดิวะ" แบงค์ที่ถูกกดไว้กับเตียงถึงกับตะโกนเมื่อถูกกด

"ไอ้แบงค์ ไอ้แบงค์ เชี่ยแบงค์" 'กรูโกรธแล้วนะเฟ้ยไอ้แบงค์ มรึงตื่นมาให้กรูด่าเดี๋ยวนี้เลยนะ'

"อารายไอ้ไผ่" มันยังไม่เลิดพูดถึงไอ้ไผ่คร้าบ..

"อ้าวไอ้ดราฟ มีไรวะปลุกอยู่ได้" พอตื่นมายังไม่ทันดูสภาพตัวเองก็ถามออกมก่อน

"มรึงอ่ะดิ กรูจะห่มผ้าให้ก็ดิ้นอยู่นั่นแหละ พอกรูจับนิดจับหน่อยก็ ไผ่ปล่อยกรูดิ มีอะไรหรอไผ่ กรูถามมรึงจริงเหอะ มรึงเป็นไรกับไอ้ไผ่วะ" หึงนิดหน่อยนะเนี่ย

"ไงมรึง หึงรึไง กรูแค่คิดว่ามรึงเป็นไอ้ไผ่นิดเดียวงอนเชียวมรึง" แบงค์พูดติดตลก เมื่อเห็นดราฟเริ่มทำหน้าเครียด

"เออ กรูหึงมรึงแล้วไง กรูหึงมรึงกับไอ้ไผ่แล้วไง" ดราฟสารภาพออกมาจากใจจริง

'ใช่ กรูหึงมรึง หึงมากเลย มรึงเคยรู้บ้างมั้ย'

"เฮ้ย! เชี่ยดราฟ มรึงพูดอะไรออกมามรึงรู้ตัวเปล่าวะ มรึงเมาเปล่าเนี่ย?" แบงค์ถามอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน

"กรูรู้ตัวดีว่ากรูทำไร กรูรู้ตัวดีว่ากรูทำไร" เมื่อบรรยากาศเริ่มมา แบงค์ก็ค่อยเห็นสภาพตัวเองที่ถูกกดอยู่กับเตียงไมาสามารถขยับเขยื้อนได้!!

"เฮ้ย! แล้วมรึงจะทำไรวะ ปล่อยกรูนะมรึง กรูบอกให้ปล่อย" แบงค์โวยวายแล้วพยายามดิ้นสุดชีวิต

"โทษทีว่ะมรึง แต่มรึงทำกรูโกรธ มรึงต้องโดนลงโทษ" ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาใกล้



"เชี่ยมรึงจะ....อุ๊บ" ยังไม่ทันจะได้พูดต่อ ก็ถูกริมฝีปากหนาประกบอย่างรวดเร็ว ความหวานที่เข้าแทรกซึมมาทำเอาแบงค์เริ่มเคลิ้ม แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อลิ้นร้อนเริ่มสอดแทรกเข้ามาหาความหวานอย่างกระหาย แบงค์พยายามผลักดราฟออกสุดแรง เท่าที่สามารถจะทำได้ แต่เรี่ยวแรงที่เคยมี บัดนี้กลับเหือดหายไปหมด ดราฟถอนริมฝีปากออกเมื่อเห็นว่า แบงค์เริ่มหายใจติดขัด

"แฮ่กๆๆ" ทันทีที่ริมฝีปากถอนออก แบงค์ก็รีบหายใจกอบโกยอากาศอย่างรวดเร็ว

"แฮ่ก...ไอ้ดราฟ แฮ่ก มรึงจะ...แฮ่กๆ..ทำอะไร..." แบงค์พูดอย่างตะกุกตะกักสลับกับการหอบหายใจ ดราฟจ้องมองใบหน้าของแบงค์ที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อ ดราฟไม่ได้ตอบคำถามของแบงค์แต่อย่างใดแต่ก้มลงไปบดเบียดริมฝีปากบางอีกครั้ง พร้อมทั้งรวบมือทั้งสองข้างของแบงค์ไว้หนือหัว ใช้มือข้างหนึงกดเอาไว้ มืออีกข้างก็ใช่ว่าจะอยู่เฉย ลูบไล้ผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบางไปตามสันหลังเรื่อยลงมาถึงสะโพกบาง

"อือ...อื้อๆ" แบงค์ครางอยู่ในลำคอ ดิ้นพล่านอย่างตกใจ เมื่อสัมผัสที่ลูบไล้จากด้านหลังมาด้านหน้า แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมอกกทีละเม็ดๆ ดราฟถอนจูบออกแล้วเปลี่ยนมาซุกไซ้ซอกคอเนียน ประทับรอยความเป็นเจ้าของตามลำคอ เรื่อยลงมา

"อ๊า...อะ..ไอ้ดราฟ..มรึง...จะทำ..อะไร" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบากด้วยอารมณ์ที่เริ่มสูงขึ้น เสื้อเชิ้ตตัวบางถูกถอดออกไปตอนไหน แบงค์ไม่ได้รู้ตัวเลย เมื่อผิวสีน้ำผึงปรากฏต่อหน้าดราฟไม่ได้สนใจเสียงของแบงค์ เริ่มประทับรอยจูบเรื่อยลงมาจนถึงยอดอกสีชมพูที่ชูชัน แล้วเริ่มหยอกล้อดูดเม้มอย่างหื่นกระหายจนยอดอกเริ่มหดเกร็ง โดยที่มือทำการลูบไล้กดตรึงบริเวณท้องน้อย

"อะ...อ๊า~..อะ..พอแล้ว..หยุดเถอะ..อา" แบงค์ครางออกมาสลับกับร้องขอให้ดราฟหยุด ด้วยอารมณที่ไม่คุ้นชิน ทำให้แบงค์ครางออกมาตลอดเวลาที่ถูกดราฟสัมผัส ดราฟยังคงปฏิบัติกิจต่อไปโดยไม่ได้ตอบรับเสียงของแบงค์เลยซักนิด มือที่อยู่ตรงบริเวณท้องน้อยค่อยๆ เลื่อนมาตรงขอบกางเกงแล้วดึงรูดลงมาช้าๆ แบงค์รู้สึกว่ากางเกงของตนกำลังถูกดึงลงจึงพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากน้ำมือดราฟไปได้ ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวแบงค์เหลืออาภรณ์เพียงชิ้นเดียว

"ขอร้อง...หยุดเถอะ..อึก...อ๊า~" ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้พูดต่อ ดราฟก็พรมจูบลงบนหน้าท้องแบนเรียบของแบงค์ ขบเม้นทำรอยไว้ทั่วบริเวณ มือลูบเรื่อยจากหัวเข่าไล่ขึ้นมาตามขาอ่อน ทำให้แบงค์ครางออกมาไม่เป็นภาษา

"แน่ใจเหรอว่าอยากให้หยุด" ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า พลางเอามือจับปราการชิ้นสุดท้ายของแบงค์รูดออก ทำให้ร่างของแบงค์ตอนนี้เปลือยเปล่าไร้สิ่งใดบดบัง ภาพของร่างบางตรงหน้าที่ยัดนี้ ผิวสีน้ำผึ้งได้ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงเป็นจุดๆ ไปทั่วตัว หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มช้ำที่บัดนี้โดนดราฟประกบลงมาอีกครั้ง จูบที่เคยจาบจ้วงขโมยความหวานอย่างไม่เกรงใจ แต่บัดนี้กลายเป็นจูบที่อ่อนโยนและแสนหวานในความรู้สึกของแบงค์ ซึ่งนั่นทำให้แบงค์เผลอตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ สติเริ่มหลุดลอยไป จากอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน ลิ้นทั้งสองที่เกี่ยวกระหวัดกันเต็มไปด้วยความต้องการ ดราฟค่อยๆ ถอนจูบออกมองตาของแบงค์ ที่ตอนนี้หวานเยิ้มเต็มไปด้วยราคะความต้องการ

"ตอบสนองดีแบบนี้ แสดงว่าคงทำกับไอ้ไผ่มันบ่อยสินะ" ดราฟพูดขณะปลดอาภรณ์ของตนออก เผยให้เห็นผิวขาวกระจ่าง หลังจากนั้นดราฟก็กลับมาคร่อมแบงค์ไว้เหมือนเดิม

"ในเมื่อทำกับไอ้ไผ่บ่อยแล้ว แบบนี้กรูไม่ต้องเกรงใจก็ได้ใช่มั้ย" ดราฟก้มลงพูดข้างหกูของแบงค์ ทำเอาแบงค์ที่ตอนแรกสติหลุดลอยไปเริ่มได้สติกลับมา เริ่มรับรูสภาพรอบตัวเองว่าตอนนี้ร่างทั้งสองล้วนเปลือยเปล่าและแนบชิดกันมาก สมองเริ่มประมวลถึงประโยคของดราฟเมื่อครู่

'มันกำลังเข้าใจผิด!!!!!'

"อะ...ไอ้ดราฟฟ..มะ..มรึงกำลัง..เข้าใจ..ผะ..อ๊า~" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบาก แต่ยังไม่ทันพูดจนจบ ดราฟก็เอามือเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของแบงค์แล้วรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

"อ๊า~...อ่ะ..ไอ้ดราฟ...อ๊า" แบงค์ครางออกมาไม่หยุดพร้อมกับเรียกชื่อของร่างสูง ที่บัดนี้เร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีท่าทีว่าจะหยุด มืออีกข้างใช่จะปล่อยให้ว่าง ทำการลูบไล้แผ่นหลังเนียนของแบงค์ต่อไป

"อ่ะ...อ๊า..พอ..พอเถอะ..อ๊า" มือปัดป่ายไปทั่ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ดึงทิ้งหมอนและผ้าห่มเอาไว้ เพื่อเป็นหลักเท่านั้น

"แน่ใจเหรอว่าอยากให้หยุดน่ะ" ดราฟกระซิบประโยคเดิมที่ข้างหูแบงค์อีกครั้ง พร้อมเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีก

"อ๊า~" ร่างของแบงค์กระตุกเหร็งพร้อมทั้งของเหลวสีขาวขุ่นที่พุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนมือของ ดราฟจัดการนำของเหลวของแบงค์ปาดไปที่ช่องทางเบื้องล่าง โดยมีของเหลวนั้นเป็นสิ่งหล่อลื่น

"อ๊า~..เจ็บ..ดราฟ กรูเจ็บ!" แบงค์ร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อรูสึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างตน

"อะไรกัน ทำกับไอ้ไผ่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ เพิ่งนิ้วเดียวบ่นเจ็บไปได้" ไม่ว่าเปล่า นิ้วที่สองก็กดแทรกเพิ่มเข้าไป แบงค์ร้องครางอย่างเจ็บปวดเมื่อดราฟชักนิ้วเข้าออก เอปรับให้แบงค์คุ้น ก่อนที่นิ้วเรียวจะไปสะกิดถูกจุดๆ หนึ่งเข้า

"อ๊า~ ฮ๊า~"แบงค์ครางออกมาอย่างสุดเสียง เมื่อดราฟเห็นจึงแกล้งด้วยการกดเน้นไปที่จุดนั้น ทำเอาแบงค์ครางออกมาไม่หยุด ดราฟชักนิ้วเข้าออกซักพักก็หยุด ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้โล่งใจ ดราฟก็จับเรียวขาของแบงค์แยกออก พร้อมกับสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาในกายของแบงค์ทันที

"อึ๊ก!..จะ...เจ็บ..อะ..ฮึก.." แบงค์ร้องออกมาเบาๆ ปนสะอื้นเล็กน้อย เพราะขนาดของสิ่งที่บดเบียดเข้ามานั้น เทียบไม่ได้กับนิ้วที่ถูกถอนออกไปแม้แต่น้อย แขนทั้งสองข้างของแบงค์พยายามดันไหล่ของดราฟออก ดราฟจับมือทั้งสองข้างของแบงค์ไปคล้องไว้ที่คอตน ก้มลงประกบปากจูบเพื่อดึงดูดความสนใจของแบงค์ แล้วค่อยๆ สอดใส่เข้ามา โดยมีเสียงของแบงค์ที่ร้องประท้วงอยู่ในลำคอเป็นระยะๆ จนกระทั่งแก่นกายของดราฟเข้ามาได้ทั้งหมดแล้ว ดราฟก็เริ่มขยับเข้าออก

"อ๊า~ ไอ้ดราฟ..อย่าขยับ..กรูเจ็บ! พอแล้ว...ไม่เอา..ฮึก" แบงค์กอดคอดราฟแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด พร้อมเสียงครวณครางที่ยังคงดังออกมาเป็นระยะ ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีกับอารมณ์ของดราฟ ที่ตอนนี้ลุกโชนถึงขีดสุด ดราฟขยับกายเร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์

"เป็นไงล่ะ..ระหว่างของกรู...กับของไอ้ไผ่..ใคร..รู้สึกดี...กว่ากันวะ" ดราฟพูดอย่างติดขัด ด้วยอารมณที่คุโชนจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ ทันทีที่กล่าวจบ ร่างทั้งสองร่างก็กระตุกเกร็งพร้อมทั้งปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เมื่อได้ปลดปล่อยไปแล้ว สติของดราฟก็เริ่มกลับมาบางส่วน ทำให้รู้ตัวทันทีว่า ร่างบางตรงหน้าที่กำลังหอบหายใจในอ้อมกอดของเขานั้น ยังไม่เคยผ่านใครมาก่อน (ทำเสร็จแล้วเพิ่งจะมารู้ตัวนะมรึง : คนแต่ง) อาจเป็นเพราะอารมณโกรธบวกหึง ทำให้ไม่ทันได้สังเกต แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่ามันจะจบแค่นี้หรอกนะไอ้แบงค์

"มรึงอย่าเพิ่งหลับก่อนล่ะไอ้แบงค์ เมื่อกี้มันเพิ่งออร์เดิร์ฟเฟ้ย! ต่อจากนี้ต่างหากจะเป็นจานหลัก" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์เบาๆ ทำเอาแบงค์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ไม่ปล่อยให้แบงค์ได้คัดค้านหรือขัดขืนแต่อย่างใด ก้มลงประกบริมฝีปากพร้อมกับเริ่มต้นกิจเดิมอีกครั้ง

จบตอนแล้วจ้า ^^

ตอนที่ 7 ลอยกระทง(จบ)

"พอเลยพวกมรึง ไปลอยกระทงกันได้แล้ว" ดราฟพูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าเพื่อนยังหัวเราะกันไม่หยุด

"แหมๆ ปกป้องเมียเชียวนะมรึง 555+" ไอ้ไผ่ยังไม่วายแซวขึ้นอีก แถมยังหัวเราะหนักกว่าเก่า

"เออๆ กรูขอให้พวกมรึงหัวเราะจนตายไปเลย กรูไปลอยกระทงดีกว่า" ดราฟไม่ได้ปฏิเสธสิ่งี่ไอ้ไผ่แซว แล้วเดินลิ่วตามแบงค์ไปทันทีที่พูดจบ

"อ๊ะ! คุณดราฟรอผมด้วยครับ" บุญโขพูดหลังจากพยายามกลั้นหัวเราะ แล้วรีบเดินตามดราฟไป

"เฮ้ย!! ไอ้โขรอพวกกรูด้วย" ไผ่และหมื่นรีบเดินตามไปทันทีหลังจากที่ตั้งสติได้

ทางด้ายแบงค์ ที่ตอนนี้เดินมาไกลพอสมควร บริเวณที่แบงค์นั่งอยู่นั้นมีคนค่อนข้างเบาบาง หรือจะเรียกว่าไม่มีคนเลยก็ได้ แบงค์นั่งพักเหนื่อลงที่ริมตลิ่ง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

'ทำไมเราต้องไปสนใจที่ไอ้พวกนั้นแซวด้วยนะ พวกมันก็แค่แซวเล่นสนุกเท่านั้นเอง แล้วดราฟเองก็ไม่ใส่ใจอะไรอย่างเราเลยด้วย เอ๊ะ แล้วเราจะใจเต้นทำไมเวลานึกถึงหน้าไอ้ดราฟมัน... ' แล้วความคิดต่างๆ ก็หยุดชะงักลง เมื่อมีเสียงดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของเสียงที่นั่งลงข้างๆ

"หลบมาอยู่นี่เอง งอนอะไรอีกล่ะ รึว่างอนที่พวกมันแซว" ดราฟถามขึ้น

"ใครงอนกัน! กรูก็แค่อยากลอยกระทงให้มันเสร็จ ก็เลยเดินมาก่อน" แบงค์พูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อน

"มาโดยไม่เอากระทงมาด้วยเนี่ยนะ!!" ดราฟแกล้งพูดเสียงดังพร้อมยื่นกระทงไปให้แบงค์ แบงค์ไม่พูดอะไรเพียงแค่รับกระทงมา พร้อมหน้าเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"กรูว่าเราสองคนลอยกระทงกันก่อนดีมั้ย ไม่รู้ว่าไอ้3ตัวนั้นไปอยู่ตรงไหน ถ้าจะรอคงอีกนาน" ดราฟออกความเห็น

"ก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่มรึงมีไฟแช็ค หรือไม้ขีดเปล่าวะ" แบงค์ถามพลางนึกขึ้นได้ว่าตัวเขาไม่มีอะไรที่สามารถจุดไฟได้เลย

"กรูเอาไฟแช็คมา จุดธูปกับเทียนเลยดีกว่า" ดราฟว่าแล้วก็ลงมือจุดธูปเทียน เมื่อดราฟจุดเสร็จ ทั้งสองก็อธิษฐานกัน

"เฮ้ยไอ้แบงค์มรึงอธิษฐานขอไรวะ" ดราฟถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ไม่บอก ความลับเว้ย!!" แบงค์ไม่ว่าเปล่า แถมแลบลิ้นใส่ดราฟเป็นการบอกกลายๆ ว่าจ้างให้กรูก็ไม่บอก ซึ่งเป็นท่าที่ดราฟเห็นว่า'น่ารัก'ในสายตาเขา

"เหรอ แย่จัง กรูอธิษฐานขอให้ได้อยู่กับมรึงตลอดไปล่ะ" ดราฟพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้แบงค์ แบงค์ทำหน้าเหวอผงะแถมหน้าแดงขึ้นมาทันที ดราฟหัวเราะชอบใจกับปฏิกริยาน่ารักๆ นั้นแล้วพูดว่า

"ล้อเล่นน่า" 'ซะเมื่อไหร่' คำพูดหลังพูดเองในใจคนเดียวเมื่อแบงค์ได้ยินว่าดราฟล้อเล่แล้ว ก็พยายามทำท่าทีให้เป็นปกติทันที

"ลอยกระทงกันดีกว่า" ดราฟพูดแล้วก็ลุกเดินไปที่ริมตลิ่ง โดยมีแบงค์เดินตามเงียบๆ ท้งสองปล่อยให้กระทงลอยไปตามกระแสน้ำ

"ดูดิลอยคู่กันเลย" ดราฟพูดขึ้น ทั้งสองมองดูกระทงที่ลอยไปเรื่อยๆ อย่างเงียบๆ

'ทำไมตอนที่ดราฟมันพูดว่าล้อเล่น แทนที่เราควรจะโล่งใจ กลับรู้สึกใจหายแบบนี้นะ รู้สึกมันโหวงๆ ขึ้นมาทันทีเลย...' แต่ก่อนที่จะได้คิดไปมากกว่านั้น ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังของทั้งสอง

"พวกมรึงสองคนเนี่ย รักกันจังเลยนะ สวีทกันใหญ่เลย ทิ้งพวกกรูสามคนได้" เสียงของไผ่ดังขึ้นข้างหลัง ทำเอาแบงค์ที่กำลังคิดอะไรอยู่สะดุ้งนิดๆ

"เลิกบ่นได้แล้วน่า พวกมรึงก็ลอยกันซักทีกระทงน่ะ จะได้กลับไปบ้านกรูกัน" ดราฟตัดบทสั้นๆ เพื่อไม่ให้ไอ้เพื่อตัวดีบ่นต่อ เมื่อทั้งสามคนลอยกระทงเสร็จแล้ว ก็ตรงกลับมาที่บ้านของดราฟทันที เพราะทุกคนนัดกันว่าวันนี้จะมาค้างบ้านดราฟกัน เม่อมาถึงบ้านดราฟ โข หมื่นและไผ่ก็ขนกระเป๋าเข้าไปไว้ในบ้านทันที ซึ่งในกระเป๋าก็ไม่ได้มีอะไร มีแค่เสื้อผ้า2ชุด แล้วก็ขนมขบเคี้ยวไว้เป็นเสบียงตอนดึก

"เฮ้ย! ไอ้แบงค์กระเป๋ามรึงไปไหนวะ ทำไมมรึงเดินตัวปลิวเลย" หมื่นถามขึ้นหลังจากเห็นว่า แบงค์ไม่ได้ถืออะไรอยู่ในมือเลยซักอย่างเดียว

"เออว่ะ กรูลืมสนิทเลย! ไอ้ดราฟกรูยืมเสื้อผ้ามรึงใส่หน่อยดิ กรูลืมสนิทเลย" แบงค์พูดอย่างนึกขึ้นได้ แล้วจึงหันไปขอร้องให้ดราฟช่วยเรื่องเสื้อผ้า เพราะถ้าจะให้กลับไปเอา มันก็เสียเวลาน่าดูเลย

"ก็ได้ ไม่มีปัญหาหรอก" ดราฟพูดพลางนำทางทุกคนไปในบ้าน บ้านของดราฟก็เป็นเหมือนบ้านทั่วๆ ไป มีประตู หน้าต่าง ผนัง หลังคา มุงกระเบื้อง (เอ๊ะ ไอ้นี่กวน - -^) วันนี้บ้านดราฟไม่มีใครอยู่ ดราฟจึงพาเพื่อนมานอนค้างได้ ทุกคนเล่นเกมส์กันอย่างเมามันที่ห้องนั่งเล่น เมื่อนาฬิกาบอกเวลา5ทุ่ม ดราฟจึงเดินไปหยิบผ้าห่มและหมอนมาวางไว้ที่ห้องนั่งเล่น ให้เพื่อนๆ นอน จำนวนหมอนและผ้าห่มสามารถนอนได้3คน เลยตกลงกันให้แบงค์ไปนอนกับดราฟที่ห้อง แล้วที่เหลืออีก3 จะนอนที่ห้องนั่งเล่นเอง ดราฟเห็นแบงค์ที่นั่งดูอีก3คนเล่นเกมส์ด้วยท่าทางสะลึมสะลือ จึงขอตัวขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว

ตอนหน้าจะNCแล้วน้า

ตอนที่ 6 ลอยกระทง(ต่อ)

"เฮ้ยๆ พวกเรา ไอ้ดราฟกับไอ้แบงค์มาแล้วโว้ย!! ไอ้ดราฟทางนี้โว้ยทางนี้" เสียงของไอ้หมื่นเพื่อนหน้าตาประหลาดที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ทำยังไง ลูกถึงออกมาหน้าตาอย่างนี้ได้ ตะโกนขึ้นพลางโบกมือให้ดราฟเห็นว่า เพื่อนๆ ได้มารอกันครบหมดแล้ว

"เฮ้ย! ทำไมมาช้านักวะ พวกมรึงสองคนมัวไปจี๋จ๋าที่ไหนกันมา พวกกรูมารอพวกมรึงตั้งนานแล้ว!!" เสียงของไอ้ไผ่ เพื่อนอีกคน ตัวสูงขาว หน้าตาธรรมดาๆ เอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นรถของดราฟหยุดลง

"บ่นอะไรนักหนาวะ กรูมาให้ก็บุญแล้ว ช้านิดช้าหน่อยทำเป็นบ่นไปได้" แบงค์สวนขึ้นทันทีหลังจากที่ไผ่พูดจบ

"ช้านิดช้าหน่อยบ้านมรึงดิ นัดพวกกรู 5 โมง แล้วมรึงลองแหกขี้ตาดูซิว่าเนี่ย มันกี่โมงแล้ว นี่มันเกินทุ่มแล้วนะโว้ย มรึงรู้มั้ยว่าพวกกรูยืนรอพวกมรึงอยู่นานแค่ไหน" ไผ่ไม่ยอม ด้วยความหงุดหงิดที่ต้องยืนรอเกินชั่วโมงทำให้ด่าทั้งสองไปหลายชุด

"เอาเถอะครับ คุณไผ่ ยังไงคุณดราฟกับคุณแบงค์ก็มาแล้ว เราอย่ามัวมาทะเลาะกันให้เสียเวลาดีกว่าครับ อภัยให้กัน แล้วไปสนุกกับวันลอยกระทงดีกว่านะครับ" ได้บุญโขของเรานี่แหละช่วยหยุดไว้ ไม่งั้นไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนสองคนนั้นถึงจะหยุด

"เออ กรูเห็นด้วยกับไอ้โขมันว่ะ พวกมรึงเลิกทะเลาะกันแล้วไปซื้อกระทงมาลอยกันดีกว่า" หมื่นรีบสนับสนุน เพราะตัวเองก็เริ่มเบื่อที่มันเอาแต่ทะเลาะกันแล้ว

"ก็ได้ กรูขี้เกียจบ่นแล้วเหมือนกัน" ไผ่พูดขึ้น แล้วทั้ง 5 ก็เดินเลือกซื้อกระทงกันอย่างสนุกสนาน เมื่อได้กระทงกันมาคนละใบแล้ว ทุกคนเตรียมตัวจะไปลอยกระทงที่ริมแม่น้ำ

"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนเว้ย! ไอ้ดราฟกรูฝากกระทงกรูหน่อยนะ เดี๋ยวกรูมา พวกมรึงรอกรูอยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะ" อยู่ๆ แบงค์ก็ส่งกระทงมาให้ดราฟถือ แล้วรีบร้อนวิ่งหายไปในฝูงชน ทำเอาทุกคนที่ยืนอยู่มองหน้ากันงงๆ 'ไอ้แบงค์เป็นเอี้ยไรวะ อยู่ๆ ก็วิ่งไปเฉยเลย' นี่คือความคิดของทุกคนในตอนนี้ ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไร แบงค์ก็วิ่งกลับมา พร้อมถุงหิ้วในมือ

"พวกมรึงเป็นไรกันวะ!? จ้องหน้ากรูอยู่ได้เดี๋ยวกรูก็ท้องหรอก" แบงค์พูดขึ้นเพราะเมื่อเดินกลับมา สายตาของทั้ง4ต่างพร้อมใจกันจ้องมองมายังตน

"เมื่อกี้มรึงเป็นไรวะอยู่ๆ ก็วิ่งออกไป" ไผ่ถามขึ้นอย่างใคร่รู้

"อ๋อ เมื่อกี้นี้กรูไปซื้อลูกชิ้นมา เจ้านั้นอร่อยมากเลยนะเว้ย! กรูกลัวว่าถ้าไม่รีบซื้อ เดี๋ยวมันจะหมดก่อน" ไม่ว่าเปล่า พูดพลางชูถุงใส่ลูกชิ้นให้เพื่อนๆ ดู

"เห็นแก่กินว่ะมรึง ทำเอาพวกกรูตกใจหมดนึกว่ามรึงเป็นอะไรไป ถ้ามรึงมาช้ากว่านี้หน่อย กรูว่าจะไปแจ้งให้เค้าประกาศเด็กหายให้หน่อย" หมื่นพูดจาเหน็บแนมไปบ้าง

"อ้าว! ว่ากรูอย่างนี้มรึงไม่ต้องกินเลยไอ้หมื่น กรูอุตส่าห์ซื้อมาให้" แบงค์ตอบกลับหมื่นไปอย่างนึกหมั่นไส้ แต่ยังไม่ทันที่หมื่นจะได้สวนกลับ ดราฟก็พูดขึ้นมาว่า

"กินมั่งดิ กรูอยากรู้นักที่มรึงว่าอร่อยมันจะซักแค่ไหน" เมื่อได้ยินคำสบประมาทเรื่องความอร่อยของลูกชิ้นเจ้าโปรด แบงค์ก็ยื่นถุงไปตรงหน้าดราฟเพื่อให้ดราฟเอาลูกชิ้นไปชิม แต่เมื่อแบงค์มองดีๆ ก็เห็นว่าตอนนี้ดราฟมือไม่ว่าง เพราะข้างขวาถือกระทงของตัวเองอยู่ส่วนข้างซ้ายเป็นกระทงของดราฟ เห็นดังนั้นแบงค์จึงเปลี่ยนใจจากยื่นถุงให้ดราฟเป็น เอาไม้จิ้มลูกชิ้นแล้วไปจ่อที่ปากดราฟแทน เป็นสัญญาณว่าจะป้อนให้ ดราฟที่เห็นแบงค์ยื่นลูกชิ้นมาจ่อที่ปากก็กินอย่างว่าง่าย

"แหม~ พวกมรึงสวีทกันจังเลยนะ ทำไรอายคนอื่นมั่งดิ อย่างน้อยก็พวกกรูที่ยืนหัวโด่อยู่เนี่ย ไอ้หมื่นดูดิ มีป้อนกันด้วย อ้าม~ นะจ้ะที่รัก 555+" ไอ้ไผ่เอ่ยปากแซวดราฟกับแบงค์ แล้วตอนหลังก็หันไปทำท่าเลียนแบบกับหมื่น ทำให้ไอ้ไผ่กับไอ้หมื่นหัวเราะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"หวีทเหลิดที่ไหน! แล้วกรูไปพูดจาน้ำเน่าอย่างนั้นตอนไหนกัน! ไอ้ไผ่มรึงอย่ามั่ว! ไปลอยกระทงดีกว่า" แบงค์ที่ได้ยินไผ่แซวถึงกลับหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อทันที จึงรีบตะโกนกลบความอาย แล้วเดินนำลิ่วไปที่ริมแม่น้ำ โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ดราฟกำลังยิ้มอย่างมีเลศนัย

"555+ ดูดิเขินใหญ่เลยว่ะ" หมื่นที่พูดไปแล้วก็ยังหัวเราะไปไม่หยุด

ตอนที่ 5 ลอยกระทง

*-วันลอยกระทง-*
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่าง กระทบใบหน้าของเด็กหนุ่มนามแบงค์ที่หลับอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข พร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่แผดเสียงอย่างเอาเป็นเอาตาย

'กริ๊งงงงงงงงงง~ โครม!!!' ร้องอยู่ได้ประมาณ 5 นาที ก็โดนมือของเด็กหนุ่มปัดลงพื้นแตกกระจายอย่างน่าอนาถยิ่งนัก เด็กหนุ่มคนเดิมหลังจากจัดการกับนาฬิกาแล้ว ก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกันแสงอาทิตย์แล้วหลับต่อ เด็กหนุ่มตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือในช่วงเที่ยง แล้วเสียงของคนๆ หนึ่งก็ดังขึ้นมา

"เฮ้ย!! ไอ้แบงค์ กรูมาแล้วโว้ย! " เสียงของดราฟดังขึ้นมา ทำเอาแบงค์ที่กำลังก้าวลงจากเตียงสะดุ้งสะดุดผ้าห่ม ล้มหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้นคู่กับเศษนาฬิกาปลุก

"ไอ้แบงค์ทำไมช้านักวะ กรูรอมรึงตั้งนาน เฮ้ย! แล้วทำไมมรึงยังแต่งชุดนอนอยู่เลยวะ นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะเว้ย" ดราฟตะโกนถามแบงค์ที่ตอนนี้โผล่หน้าออกมาทางหน้าต่าง ทำให้เห็นได้ว่าแบงค์ยังใส่ชุดนอนอยู่

"เมื่อคืนหนักไปหน่อยว่ะ กว่ากรูจะได้นอนตั้งเกือบตี4 มรึงรอแป๊ป เดี๋ยวกรูไปเปิดประตูให้" พูดจบแบงค์ก็ผละออกมาจากหน้าต่าง เดินตรงไปเปิดประตูหน้าบ้าน โดยที่ดราฟยังงงๆ กับคำพูดของแบงค์อยู่

'อะไรหนักไปวะ แมร่ง เมื่อคืนมันทำไรวะ นอนตี4...' คิดได้เท่านั้นความคิดก็หยุดชะงัก เมื่อเห็นสภาพแบงค์เต็มตา ชุดนอนยับยู่ยี่ แถมกระดุมบางเม็ดยังหลุดออก เหมือนถูกกระชาก ตามตัวมีรอยช้ำแดงๆ เป็นจุดๆ แถมยังเดินกะเผลกอีกต่างหาก เมื่อดราฟเห็นสภาพของแบงค์แล้ว ถึงกับตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเลย จนกระทั่งแบงค์เปิดประตูบ้านให้ดราฟเข้ามารอข้างใน

"เฮ้ยไอ้ดราฟ มรึงจะไม่เข้ามารึไงวะ ยืนทำเอี้ยไรอยู่หน้าประตู" แบงค์ถามขึ้นเมื่อเห็นดราฟไม่ขยับไปไหน ทำให้ดราฟรู้สึกตัวถลาเข้าไปจับไหล่ทั้งสองข้างของแบงค์เขย่า แล้วยิงคำถามที่สงสัยออกมาทันที

"ไอ้แบงค์ มรึงไปทำอะไรกับใครมาเมื่อคืน ทำไมสภาพมรึงเป็นแบบนี้ บอกกรูมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" ดราฟเขย่าแบงค์แรงขึ้น

"โอ๊ย! เบาๆ เว้ยไอ้ดราฟ กรูเจ็บ" แบงค์ร้องโวยวาย เมื่อดราฟเขย่าตัวเขาอย่างไม่ปราณี

"มรึงตอบกรูมาก่อนดิว่า เมื่อคืนมรึงไปทำอะไรมา!" ดราฟยังไม่หยุดแถมเขย่าแรงขึ้น และสาดคำถามใส่แบงค์ไปเรื่อยๆ

"ทำเอี้ยไร! กรูก็เล่นเกมดิถามได้! กรูตอบคำถามมรึงแล้ว มรึงปล่อยกรูได้แล้ว"

"เล่นเกมส์!! แล้วทำไมสภาพมรึงสะบัดสะบอมแบบนี้ล่ะวะ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ตามตัวก็มีแต่รอยช้ำ"

"ก็เพราะมรึงนั่นแหละ!!"
"เพราะกรู!"
"เออ!"
"กรูไปทำมรึงตอนไหนกัน!"
"ก็เมื่อเช้าไง!"
"เมื่อเช้า!?" ดราฟถามเสียงสูงอย่างงุนงง

"ก็ตอนมรึงตะโกนเรียกกรู กรูกำลังลงจากเตียง กรูตกใจเสียงมรึง สะดุดผ้าห่มล้มลงไปกับพื้น แล้วชายเสื้อกรูไปเกี่ยวเตียง เสื้อมันก็เลยหลุดลุ่ยเงี้ย แล้วที่ตัวกรูมีแต่รอยช้ำก็เพราะตอนกรูล้มลงไป กรูล้มลงไปทับเศษนาฬิกาบนพื้นน่ะสิ เอี้ยเอ้ย เจ็บชิบเลย มรึงรู้ป่ะ เออว่าแต่มรึงมาทำไรบ้านกรูแต่เช้าวะ" หลังจากชี้แจงเหตุผลที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้แล้ว จึงถามดราฟกลับบ้าง

"เช้าบ้านมรึงดิ นี่มันเที่ยงกว่าแล้วโว้ย กรูก็จะมารับมรึงไปลอยกระทงไง ลืมแล้วหรอ" ดราฟแขวะใส่แบงค์แล้วเริ่มบอกเหตุผลที่มาหาถึงบ้าน

"มรึงบ้าป่าววะ มารับกรูตอนเที่ยงไปลอยกระทงเนี่ยนะ!!" แบงค์เริ่มโวยวายใส่ดราฟ

'นี่กรูต้องเจ็บตัวเพราะมรึงอยากไปลอยกระทงตอนนี้เนี่ยนะ' แบงค์บ่นในใจ

"เอาน่าๆ ตอนนี้กรูหิวแล้ว มรึงรีบไปอาบน้ำไป เดี๋ยวกรูจะพาไปกินข้าวเที่ยง" ดราฟโอบไหล่แบงค์แล้วพาแบงค์ตรงไปห้องน้ำ

"เออๆ แต่มรึงต้องเลี้ยงกรูนะโว้ย เพราะมรึงทำกรูเจ็บตัว"

"หน้าตาเฉยเลยมรึง เออๆ ก็ได้เดี๋ยวกรูเลี้ยงเอง มรึงเข้าไปอาบน้ำเลยไป" ดราฟดันแบงค์เข้าห้องน้ำไป

หลังจากแบงค์อาบน้ำเสร็จ ดราฟก็พาไปกินข้าวเที่ยง ทั้งสองกินข้าวเที่ยงกันอย่างสนุกสนาน(!?) ช่วงบ่ายดราฟพาแบงค์ไปเล่นเกมส์ เมื่อทั้งสองเล่นเกมส์กันจนพอใจ เวลาก็ล่วงมาเย็นแล้ว

"เฮ้ย! เย็นแล้วว่ะ กรูว่าไปซื้อกระทงมาเตรียมกันดีกว่า" ดราฟพูดขึ้นขณะขี่รถพาแบงค์ไปที่จุดนัดพบที่นัดกับเหล่าเพื่อนฝูงเอาไว้

ตอนที่ 4 นั่งตักมั้ย??

ลอกกันจนหมดคาบ ก็ต้องเดินไปเรียนสังคมต่ออีกตึกนึ่ง

"เฮ้ยแบงค์ ไปก่อนเลยมรึงน่ะ กรูไปห้องน้ำกับไอ้โขก่อน" ดราฟบอกก่อนแยกไปห้องน้ำ แบงค์คิด

'ก็ว่าจะจองที่ให้น่ะไอ้ดราฟแต่ที่มันเต็มว่ะ มรึงไปนั่งที่อื่นแล้วกัน'

"ทำไมนะ นักเรียนห้องนี้ถึงได้เข้าช้าขนาดนี้ แล้วพวกที่มาช้านี่ก็กลุ่มเดิมๆ หน้าเดิมๆ " อาจารย์เริ่มบ่นแบบเดิมๆ จนนักเรียนเริ่มทำใจได้ พอดราฟเข้ามาในห้องก็ต้องรับกรรมที่มาช้าแถม

'ไอ้แบงค์นะไอ้แบงค์จะจองที่ข้างๆ ให้ก็ไม่ได้ แมร่ง เดี๋ยวจะบ่นให้หูชาเลยมรึง' แต่ก็คิดได้แค่ภายในใจ ส่วนร่างกายก็ต้องสั่งให้มัน เดินไปนั่งคนละฝั่งห้อง

"วันนี้ เราจะเรียนเรื่องวัฒนธรรมของแต่ละภาค......" อาจารย์ก็พูดไปส่วนหลังห้องก็ "ไอ้แบงค์ มรึงไม่จองที่ให้กรูวะ แมร่งต้องมานั่งฝั่งนี้"

"ให้กรูทำไงเล่ามรึง มาถึงก็ไม่มีที่ ไม่ได้นั่งพื้นก็ดีแล้ว"

"มรึงมานี่ดิ กรูปรึกษางานหน่อย" แล้วแบงค์จะทำไงล่ะ ก็ต้องไปคลานไปหาอ่ะดิ

"มีไรมรึงว่ามา เดี๋ยว'จารย์ถามว่ามานั่งไรข้างล่างอีก กรูขี้เกียจตอบ"

"มรึงก็มานั่งบนตักกรูดิ 'จารย์จะได้ไม่ถามว่านั่งพื้นทำไม"

"เชี่ย เค้าจะถามใหม่อ่ะดิ ถามว่ากรูกับมรึงตัวติดกันรึไง"

"มรึงก็ตอบไปดิว่า ตัวติดกัน เป็นคนคนเดียวกัน"

"คนเดียวกันเชี่ยไร มรึงจะพูดเรื่องไรพูดมาเดี๋ยวกรูโดนอีก"

"ก็งานแหล่ะมรึง สังคมมรึงจะทำวันไหน สุขะ อังกฤษ มรึงจะเริ่มได้ยัง ถ้ายังมีหวังคืนสุดท้ายก่อนส่งอีกแน่มรึง"

"เออ เดี๋ยวกรูไปถามพวกผู้หญิงให้"

"เออ ไอ้ไผ่กรูเบื่อข้าวโรงเรียนแล้ว มรึงโทรสั่งผัดสิ้นคิดให้กรูกล่องนึง เฮ้ยใครจะเอาผัดสิ้นคิดร้านลุงข่อยมั่ง ไอ้ไผ่จะได้สั่ง"

หลังจากที่สั่งไผ่แล้ว ดราฟก็หันมาสนใจคนรอบข้างบ้าง

"กระผมรับ1กล่องครับ คุณไผ่" นายบุญโข หลังจากที่หายจากเรื่องไปนาน เค้าได้กลับมาแว้ววว.....

ปล.ฉากNCที่ทุกท่านรอคอยกำลังจะมาถึงในไม่ช้าแล้วน้า หุหุ~~ อดใจรออีกไม่กี่ตอนนะ ^^

ตอนที่ 3 ซักเสื้อ

"เฮ้ย 'จารย์มาๆ" เสียงสายสืบดังขึ้น หลังจากถูกส่งให้ไปดักซุ่มดูอาจารย์ หลังจากเสียงสายลับดัง เหล่าคนเล่นหนังสด คนดู และคนถ่ายคลิปก็รีบวิ่งตัวปลิวกลับโต๊ะทันที

"เอาล่ะ นักเรียนทำการทดลอง5.2 หน้า167นะ มาเอาอุปกรณ์ไป แล้วทดลองเงียบๆ อย่าเสียงดังล่ะ แล้วก็..." อาจารย์ประจำวิชาฟิสิกส์สั่งงานไปเรื่อยๆ แล้วจึงเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้นักเรียนทำการทดลองกันเอง

"เฮ้ย ไอ้โข เมิงทดลองไปเลย เดี๋ยวกรูมาลอกทีหลัง" ดราฟบอกโขแล้วหันมานั่งคุยกับแบงค์อย่างออกรส โดยไม่ได้รู้เลยว่า ตัวเองได้ตกเป็นเป้า

หมับ !! "ว๊ากก"

"เฮ้ยพวกเมิงจับแน่นๆ อย่าให้ไอ้ดราฟหลุดไปได้ จับมันกดลงพื้นเลย !!" ไผ่พูดพร้อมกับช่วยเพื่อนๆ อีก2-3คนกดดราฟลงกับพื้น กระแทกดังพลั่ก!!

"โอ๊ย !! เจ็บนะโว้ย! พวกเมิงทำไรเอี้ยไรเนี่ย เฮ้ยไอ้แบงค์ช่วยกรูด้วย" ดราฟร้องออกมาดด้วยความเจ็บปวด แล้วหันหลังไปขอร้องให้แบงค์ช่วย เพราะตอนนี้ดราฟถูกไผ่และเพื่อนกดแขนกดขาลงกับพื้นขยับไปไหนไม่ได้

เงียบ... ไร้เสียงตอบรับจากแบงค์ แบงค์ไม่ได้ตอบอะไร แค่มองไปที่ดราฟด้วยสายตาเฉยๆ

"ไรวะ !! ไม่ช่วยกรูใช่มั้ย ได้ กรูช่วยตัวเองก็ได้" ดราฟสบถออกมาอย่างหัวเสีย แล้วพยายามขัดขืนเต็มที่ จนในที่สุดก็หลุดออกมาได้

"แมร่ง เสื้อกรูเปื้อนหมดเลยเห็นมั้ย พวกเมิงเล่นเอี้ยไรไม่บอกดีๆ ฮึ่ย" ดราฟบ่นออกมาเสียงดัง แล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อออก

"เฮ้ย ไอ้ดราฟ มรึงมี'รมณ์ไงวะ ถอดเสื้อทำไม" ไอ้ไผ่ที่กลับมานั่งที่โต๊ะกำลังลอกผลการทดลองจากโขอยู่ ก็เงยหน้าขึ้นมาถามเมื่อเห็นว่า ดราฟกำลังถอดเสื้อ

"มรึงดิมี'รมณ์ เสื้อกรูเปื้อน มรึงไม่เห็นเรอะ กรูก็จะถอดมาซักนะสิถามได้" ดราฟตอบกลับไป หลังเริ่มลงมือซักเสื้อ พร้อมทั้งบ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อมีมือปริศนามาช่วยซักเสื้ออีกแรงหนึ่ง

"มรึงงอนกรูรึไงวะ ที่กรูไม่ไปช่วยมรึงน่ะ ผู้ชายอย่างเมิงงอนแล้วมันทุเรศว่ะ ไม่น่ารักหรอก เลิงอนได้แล้ว" แบงค์เจ้าของมือปริศนาที่เดินมาช่วยซักเสื้อพูดขึ้นมา

"กรูเปล่างอนเมิงซักหน่อย เมิงคิดไปเองทั้งนั้น" ดราฟสวนกลับทันทีโดยไม่รอช้า

"เออ กรูคิดไปเองก็ได้ มรึงไม่ได้งอน ไม่ได้งอนเล๊ย~ กรูคิดไปเองทั้งน้าน~" แบงค์ทำเสียงยานตอบกลับไป

"ทำไมมรึงพูดเหมือนประชดอย่างงั้นวะ -*-" ดราฟถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

'เออ กรรมสมองช้า ไม่เข้าใจว่ากรูประชด' แบงค์คิดในใจเงียบๆ โดยไม่ได้พูดออกไป

"เฮ้ย พวกมรึงสองคนน่ะ จะสวีทกันอีกนานมั้ยวะ คนอื่นเค้าลอกกันเสร็จหมดแล้ว เหลือแต่พวกมรึงสองคน" ไผ่ตะโกนข้ามห้องหลังลอกฟิสิกส์เสร็จเรียบร้อย

"เออๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ" ว่าแล้วก็รีบจรลีกลับไปลอกงานต่อ

ตอนที่ 2 ทำแผล

"โอ้ย เบาหน่อยดิวะ เจ็บนะเว้ย"
"แป๊ปเดียว เดี๋ยวก็หายเจ็บ มาต่อเร็ว"
"กรูไม่ไหวแล้วนะเว้ย เจ็บนะมรึง"
"กรูก็บอกมรึงแล้วไง ว่าแป๊ปเดียว เดี๋ยวก็หายเจ็บ"
"ก็กรูบอกว่าเจ็บไง มรึงเอาออกไปเลยนะ"
"กรูไม่เอาออก มรึงจะทำไม เดี๋ยวก็ดีเอง มรึงอยู่เฉยๆ เดี๋ยวกรูจัดการเอง"

"เฮ้ย พวกมรึงจะเล่นหนังสดกันรึไงวะ" ด้วยเสียงทะเลาะกันที่ดังข้ามห้อง และคำพูดที่ส่อเหลือเกิน ทำให้เพื่อนที่อยู่อีกฝั่งของห้องถึงกับหูผึ่ง กำลังคิดว่าจะได้ดูหนังสด พอหันไปดู ...... เฮ้อ กรูหมดอารมณ์! (คนแต่ง..โผล่มาอีกและ แหะๆ : คิดอาไรกันอยู่จ๊ะ 555+)

ภาพที่ทุกคนได้เห็นคือ เด็กหนุ่ม 2 คน ยืนอยู่ที่อ่างล้างหน้า คนหนึ่งจะดึงมืออีกคนออก ส่วนอีกคนก็พยายามจะจับมืออีกคนกลับมา ชาวYคลับ ก็ดีใจที่เห็นชายหนุ่มสวีทกัน อีกหลายคนก็จะอ้วก พวกมรึงทำอารายก๊าน !

"หนังสดเชี่ยไรวะ กรูจะล้างแผลให้ไอ้แบงค์มันเนี่ย"

"เชี่ยเอ๊ย กรูก็บอกว่ากรูเจ็บแล้วมรึงจะล้างต่อทำเชี่ยไรวะ มันเจ็บนะเว้ย เอามือมรึงออกไปเลย"

"แป๊ปดิมรึง จะเสร็จแล้ว เฮ้ยใครมีปลาสเตอร์มั่งวะ" หลังจากพยายามล้างแผลคนเสร็จ ดราฟก็ถามหาปลาสเตอร์ทันที

"เออ กรูมีๆ มรึงเอาไปเลย แล้วช่วยคุยกันเสียงเบาๆ ด้วย รึถ้าพวกมรึงจะเล่นหนังสดกันจริง มรึงก็เรียกกรูไปดูด้วย" ไอ้ต้อมที่เซ็ง เพราะพวกมันไม่เล่นหนังสดกันจริงๆ รีบพูดขึ้น

'แมร่ง กรูเซ็ง อยากดูหนังสดโว้ย!!!!!'

"เออๆ เสร็จแล้วมรึง บอกว่าแป๊ปก็แป๊ปดิวะ" ดราฟบ่นหลังจากทำแผลเสร็จ

"กรูรู้แล้ว มรึงเลิกบ่นซักทีเหอะ แล้วมรึงถามหากรูทำไม มีเรื่องไรวะ"

"กรูจะชวนมรึงไปลอยกระทงเนี่ย ไปไม๊ ทุกคนเค้าไปกันหมดขนาดไอ้โข เสด็จพ่อ เสด็จแม่ มันยังปล่อยให้ไปเลย"

"เออๆ กรูไปก็ได้ มรึงไม่ต้องร่ายยาว แล้วจะไปกันไง"

"ก็เอารถไปดิวะ เดี๋ยวมรึงไปกับกรู กรูไปรับเอง มรึงไปเก็บของเลยนะ กรูว่าจะไปต่อคงดึก มรึงไปนอนบ้านกรูเลยแล้วกัน" ดราฟบอกแผนการที่คิดไว้กับเพื่อนทุกคนก่อนแล้วให้แบงค์ฟัง

"เออ มรึงจะไปเมื่อไหร่ ก็ไปรับกรูแล้วกัน กรูกลับโต๊ะก่อนนะ"

"มรึงจะรีบกลับไมวะ กว่า'จารย์จะมา มรึงจะรีบไปหาใครรึเปล่า"

"เชี่ย กรูจะไปนอน เมื่อคืนหนักไปหน่อยมรึง เอาซะเหนื่อยเลย"

"มรึงไปทำไร กับใครมา" ดราฟถามเสียงเย็น

"กับไอ้ไผ่อ่ะดิ แมร่งเล่นกรูซะหนักเลย" แบงค์ยังไม่รู้ถึงบรรยากาศ

"พวกมรึงทำอะไรกัน" ดราฟเปลียนจากเสียงเย็น เป็นโหดไปซะแล้ว

"เล่นเกมส์อ่ะดิ มันเล่นตั้งกะ6โมงเย็นยัน3ทุ่ม กว่าจะกลับบ้าน กว่าจะนอน ทำไม มรึงคิดว่ากรูจะทำอะไรกับมัน อยากดูหนังสดอ่ะดิ มรึงบอกกรูดีๆ ก็ได้ เดี๋ยวกรูจัดให้ ไอ้ไผ่" ว่าแล้วแบงค์ก็เรียกหาตัวประกอบหนังสดทันที เจ้าตัวประกอบก็ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ เดินมาเร็วซะด้วย

"มีไรมรึง กรูยิ่งง่วงๆ อยู่ด้วย เดี๋ยวปั๊ดจับกด" ไผ่มาถึงก็ร่ายเลย
"ไอ้ดราฟอ่ะดิ แมร่งอยากดูหนังหนังสด กรูกับมรึง มาเล่นให้มันดูหน่อยดิ๊"

"เชี่ยดราฟ มรึงแน่ใจนะว่าอยากดู แต่ถ้ามรึงบอกไม่อยากก็คงไม่ทัน เพราะกรูกำลังอยากเล่นหนังสดเลยมรึง เผอิญคนในห้องมันเรียกร้องเว้ย เฮ้ยใครอยากดูหนังสด กรุณามาหลังห้องด่วน มีรอบเดียวนะมรึง" แล้วบรรดาผู้อยากดูหนังสด ก็เริ่มรวมตัวกัน แถมพ่วงด้วยตัวประกอบหนังสดอีกเพียบ

"กรูเล่นด้วยมรึง รุมเชี่ยแบงค์แมร่งเลย" แล้วผู้ชายทุกคนยกเว้นดราฟ ก็ช่วยกันรุมแบงค์ ส่วนผู้หญิงก็ช่วยกันถ่ายคลิป งานนี้มีประจาน !!!

ตอนที่ 1 กอด

ฟังวิทยุออนไลน์ ที่ izeemusic


"โข แบงค์มายังวะ" เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นมา ถามไปยังเพื่อนที่อยู่ใกล้ที่สุด

"ไม่ทราบสิครับ ผมยังไม่เห็นเลยครับคุณดราฟ" เสียงตอบจากเด็กหนุ่ม ท่าทางแก่เรียน ใส่แว่นหนาเตอะ หน้าอูมๆ คุณลองนึกถึงนกฮูกตัวใหญ่ แต่ขนสีขาว แล้วก็ใส่แว่นดูสิ นั่นแหละใช่เลย!นายบุญโข ลูกเศรษฐีใหญ่ จากเมืองสุพรรณ ผู้เรียบร้อยหาใครเปรียบได้ ดราฟถามถึงแบงค์หลังจากที่เขามาโรงเรียนได้นานแล้ว

"เฮ้ย ไอ้หมื่น แล้วมรึงเห็นไอ้แบงค์ยัง" หลังจากถามโขไม่ได้เรื่อง ดราฟก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที

ดราฟ : เด็กหนุ่มหน้าตาดี สูง ขาว ตี๋ แต่ก็เป็นแค่สเป็คสาวๆ นอกห้อง ภายในห้องดราฟก็เป็นแค่ ไอ้เพื่อนบ้าหน้าตาแย่
ส่วนแบงค์ : เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดา ปากหมาเล็กน้อย หม้อไปทั่ว แต่ไม่ติดซักกะราย !

"ไม่รู้โวัย ไม่ได้ตัวติดกันนะเฟ้ย" ไอ้หมื่น เพื่อนบ้าหน้าตาประหลาดไม่สามรารถบรรยายได้ ตอบกลับมา

"แมร่ง! แล้วมันหายไปไหนวะ" ดราฟพูดเซ็งๆ พลางสอดสายตามองหาแบงค์ หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ชักจะเซ็งแล้วสิ ดราฟคิดพลางเดินหาแบงค์ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

'หมับ' "ว๊ากกก!"

ดราฟสะดุ้งสุดตัว พร้อมกับความรู้สึกที่โอบรัดแน่นรอบเอวของเขา พร้อมกับพยายามแข็งขืนเต็มที่ แต่เมื่อหันไปสบนัยน์ตาใส ส่อแววทะเล้นของแบงค์เข้า ร่างกายที่ในตอนแรกยังขัดขืนอยู่ก็หยุดดิ้นทันที

"เฮ้ย ปล่อยดิ ไอ้แบงค์" ดราฟพูดพร้อมส่งสายตาดุแฝงด้วยความเอ็นดูไปให้ (คนแต่ง : O[]o)

"ทำไม กอดนิดกอดหน่อยไม่ได้รึไง๊ ?" แบงค์ถามงอนๆ พยายามทำหน้าตาให้ดูหน้ารักที่สุดเท่าที่จะทำได้

"งอนเรอะ โอ๋ๆๆๆ.. แหวะ จะอ๊วก มรึงไปไหนมาเนี่ย" ดราฟแขวะเล็กน้อยแล้วจึงถามคำถามที่คาใจอยู่

"ไปเที่ยวมามั้งมรึง ดูนี่" แล้วแบงค์ก็โชว์แผลบนแขนที่เลือดยังไหลอยู่ให้ดราฟดู

"มรึงไปทำไรมาวะ" ดราฟถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นแผลบนแขนแบงค์ จะไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ ก็แผลมันเล็กๆ ซะที่ไหน คราบเลือดยังไหลเป็นทาง หยดลงพื้นอีกต่างหาก

"แมร่ง ไอ้พวกนี้อ่ะดิ จับกูกด (คนแต่ง : อย่าคิดลึกนะค่ะ555+) ไอ้เชี่ย เจ็บชิบเลยว่ะ" ว่าพลางแบงค์ก็ชี้ไปที่พวกเพื่อนๆ ที่เป็นสาเหตุ หลังสบถออกมาด้วยความเจ็บปวด

"พวกมรึงเล่นเชี่ยไรกันวะ เล่นจนได้เลือด" ดราฟหันไปตะคอกเพื่อนเสียงดังลั่น ปากก็บ่น แต่มือจับแขนแบงค์ไว้แล้ว ลากแบงค์ไปยังอ่างล้างหน้าหลังห้อง (โรงเรียนไฮโซมีอ่างล้างมือในห้อง แต่มันกลับกลายเป็นอ่างล้างหน้า เพราะความรักสวยรักงามของบรรดา หญิงแท้ หญิงเทียม ชายแท้ และชายเทียมทั้งหลาย)

Intro

เมื่อคนหนึ่งก็แสนซื่อ ส่วนอีกคนก็คอยแต่จะคิดไม่ซื่อ
แล้วผลจะออกมาเป็นยังไง นิยายแนว yaoi จับกด จับกด No...
รับไม่ได้ห้ามเข้า !!!

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนว yaoi

จับกด จับกด + NC ?? + SM เล็กน้อย(รึเปล่า)

รับไม่ได้ก็กดปิดไปเลยนะครับ

เข้ามาแล้วช่วยเม้นท์กับโหวตกันด้วยน้า

เพื่อขวัญและกำลังใจของผู้แต่ง

ปล. ช่วงแรกๆ จะเป็นแบบใสๆ ไปก่อน

แต่ถ้าอยากอ่านฉากNC ก็เม้นท์มานะครับ จะช่วยลัดคิวให้

จากใจผู้แต่ง ^^


ปล.
แถมท้ายอีกนิด

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น

ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลจริงแต่ประการใด(มั้ง)

ถ้าชื่อซ้ำกับใครก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ