ตอนที่ 11 หลบหน้า+งอนง้อ

เช้าวันจันทร์ที่แสนง่วงนอน
'ง่วงนอนโว้ย...วันนี่มีเรียนไรมั่งว่ะ...อืม...อืม...อังกฤษ เลข ไทย แล้วก็พักแล้วก็ เคมีดนตรี ว่ายน้ำ เฮ้อ ...น่าเบื่อ... แต่ยังดีมีว่ายน้ำ ว่ายน้ำๆๆๆๆๆๆ ฮูเร่ ฮูเร่ ฮูเร่ ว่ายน้ำๆๆๆๆ(กรุณานึกถึงเสียงเอคโค่ๆๆๆๆ )' แบงค์ตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุน บ่นพึมพำ พึมพำ แล้วก็ต้องตัดใจลุกจากที่นอน ไปอาบน้ำ

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันเสร็จเรียบร้อย ก็ต้องเดินทางไปร้านการ์ตูนเจ้าประจำ ซึ่งเป็นที่หมายแรก ก่อนที่จะไปที่หมายสอง นั่นคือ "โรงเรียน"(ช่างเป็นนักเรียนที่ประเสริฐ เข้าร้านการ์ตูนก่อนเข้าโรงเรียน:ผู้แต่ง)

หลบหน้า+งอนง้อ

-ร้านการ์ตูน-
ร้านการ์ตูนเก็บค่าการ์ตูนแพง โค-ตะ-ระ แพง แต่สภาพหนังสือดี แถมยังใกล้โรงเรียนอีก ฉะนั้นนี่แหล่ะ สวรรค์ข้างโรงเรียน
'แล้ววันนี้กรูจะคุยกับไอ้ดราฟ ได้ป่าวว่ะ'หาการ์ตูนไป ปากก็บ่นพึมพำไป หารู้ไม่ว่ารังสี YAOIลอยเข้ามาข้างหลังแล้ว

"บ่นพึมพำไรคนเดียวคนเดียวว่ะไอ้แบงค์ คิดถึงกรูรึไง"แบงค์สะดุ้งสุดตัว ไม่รู้ว่าดราฟเข้ามาตอนไหน

"ไอ้บ้า"แบงค์พูดขึ้นให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ไรว่ะ กรูแค่แซวเล่นนิดเดียว ด่ากรูเฉยเลย"ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ ก่อนเปลี่ยนความสนใจไปที่การ์ตูนในมือของแบงค์

"เฮ้ย!มรึงเช่าPRINCE OF TENNISอีกแล้วเหรอ มรึงอ่านเรื่องนี้มาอาทิตย์กว่าแล้วน่ะ!"

"เอ๊า!ก็กรูชอบอ่ะ "แบงค์เถียงกลับพร้อมกับทำค้อนตาใส่ดราฟ แต่เมื่อดราฟเห็นแบงค์ทำท่าเหมือนจะงอนจึงรีบพูดกลับไป

"กรูว่าไรมรึงรึยัง...แค่นี้ก็ต้องเสียงดัง"ปลายเสียงที่อ่อนลงทำให้แบงค์ค่อยใจอ่อนลงได้

"เฮ้อ...วันนี้กรูขี้เกียจเรียนว่ายน้ำว่ะ แมร่งปวดขายังไงไม่รู้" อยู่ๆดราฟก็พูดขึ้นพร้อมทำหน้าเซ็งๆ

"อ้าว! มรึงไปโดนไรมา? ปวดมากรึเปล่า? ถ้าว่ายไม่ไหวกรูบอกจารย์ให้มั๊ย?" น้ำเสียงของแบงค์ ที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง ทำเอาหน้าที่หนามากของดราฟ...แดงขึ้นทันที!

"เฮ้ย ไปโรงเรียนโว้ยเดี๋ยวสาย แมร่ง *เม*ยิ่งเช็คชื่อเข้มๆอยู่"(เม คือ รองหัวหน้าห้อง ภายนอกอาจดูโรคจิตนิดๆ แต่ภายในโค-ตะ-ระ ใสซื่อ)

"เออๆ ไปก็ไป"พูดพร้อมกับทำท่าจะเดินออกนอกร้าน แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเสียงๆหนึ่งเรียกขึ้น

"อ้าว!ดราฟไม่เช่าอะไรไปหน่อยเหรอ เรื่องนี้สนุกน่ะ"พูดพลางชี้มือไปทางหนังสือการ์ตูนเรื่องหนึ่ง

"ไม่ดีกว่าครับพี่เอ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเช่า"ดราฟปฏิเสธอย่างสุภาพไปทางหญิงสาว(?)ที่นั่งอยู่ตรงหน้าร้าน พี่เอคนนี้เป็น1ใน2เจ้าของร้านแห่งนี้เป็นคนที่ชักจูงเด็กนักเรียนให้เช่าหนังสือไปจนได้ แต่ถึงยังไงดราฟของเราก็ยังปฏิเสธ

ทั้งสองเดินออกจากร้านการ์ตูนไปโรงเรียนด้วยกันและสามารถไปถึงอย่างเฉียดฉิว เพราะประตูกำลังจะปิดพอดี พร้อมกับเพลงที่เป็นสัญญาณเรียกเข้าแถว 'เพลง รำวงในดงหญ้า'(เพลงประจำโรงเรียน สำคัญรองมาจากเพลงมาร์ชโรงเรียน)ดังต่อไปจนจบ นักเรียนทุกคนก็เข้าแถวกันเรียบร้อย ทั้ง2คนไม่ใช่แค่มาโรงเรียนอย่างฉิวเฉียด แต่ยังเกือบโดนเช็คชื่อมาสายด้วยฝีมือรองหัวหน้าของเราอีกด้วย

หลังจากเข้าแถวเสร็จเรียบร้อยวิชาแรกไม่ใช่วิชาอะไร นั่นคือวิชา ภาษาปะกิด ที่สุดแสนจะหาความสนุกจากวิชานี้ได้ยากเหลือเกิน อาจารย์ที่ดูแล้วอีกไม่นานคงจะเกษียณก็สอนได้ดี จนอยากจะหลับไปจริงๆเสียแต่หลับไม่ได้เพราะอาจารย์แกบ่นอะไรไม่รู้ตลอดคาบ

ในวิชานี้ขณะที่นักเรียนกำลังนั่งทำงานที่ได้รับมอบหมายมานั้นพร้อมทั้งนั่งฟังอาจารย์ที่ตอนนี้เริ่มบ่นอีกแล้ว ดราฟที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิด เพราะไม่เข้าใจว่า ทำไมรู้สึกว่าแบงค์พยายามหนีตนโดยการไม่ยอมนั่งข้างๆเหมือนเดิม พอดราฟจะเดินไป ก็ดึงไอ้โขมานั่งแทน

'หนอย ไอ้แบงค์ มรึงตั้งใจหลบหน้ากรูชัดๆ ทั้งที่รู้ว่ากรูจะไปนั่งข้างๆ ก็ดันลากไอ้โขมานั่งแทน ฮึ ต้องคอยดูหน่อยแล้วว่ามรึงหลบกรูจริงรึเปล่า' แล้วแผนการลอบสังเกตุพฤติกรรมแบงค์ก็เริ่มขึ้น

คาบต่อไปชั่วโมงเลข ต้องเดินไปเรียนอีกตึกนึง ดราฟที่เก็บของเสร็จแล้วลุกขึ้น กำลังจะเดินไปหาแบงค์ แต่อยู่ๆแบงค์ก็ลุกขึ้นแล้วลากโขผู้เรียบร้อยเดินหนีไป

'มันหนีกรูอีกแล้ว แต่ยังไม่แน่ต้องคอยดูต่อ อย่าให้รู้น่ะมรึงว่าจงใจหลบหน้ากรู ไม่งั้นกรูจะจับมรึงทำโทษ ซะให้เข็ดเลย ฮึ ฮึ ฮึ'

ห้อง922 คาบที่2 วิชา เลข
"เฮ้ยแบงค์มานั่งกับกรูนิ"ดราฟตะโกนข้ามห้อง แต่ก็ต้องแห้วไปเมื่อแบงค์ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วเดินไปนั่งข้าง'ไผ่'

'เฮ้ย!แค่ไม่นั่งด้วยก็ขึ้นแล้วน่ะเว้ย ยังจะไปนั่งข้างไอ้ไผ่อีก เดี๋ยวเถอะมรึง เสร็จกรูแน่!'เหมือนกับว่าความคิดของดราฟจะดังไป แบงค์ที่นั่งอยู่ข้างไผ่ หันกลับมามองดราฟพอดี แล้วก็ได้เห็นสายตาอำมหิตย์ซะด้วย ดังนั้นแบงค์ก็ต้องจำใจเขยิบไปนั่งข้างโขทันที

'ดีน่ะที่มันยังรู้ตัว ไม่งั้นเจอดี แต่แมร่ง! ทรมานว่ะ หลบหน้ากันแบบนี้รีบเคลียร์ดีกว่า กรูทรมานๆๆๆๆ'ดราฟที่รู้สภาพตัวเองแล้วว่าโดนหลบหน้า ก็คิดแผนการต่อไปทันที

การเรียนที่แสนเบื่อหน่ายได้ผ่านไป ผ่านไป
ห้อง 831 วิชา ดนตรี
"เฮ้ย จารย์ไม่มา ผู้ชายเปลี่ยนเสื้อผ้าโว้ย"เสียงของ ณิว หัวหน้าห้อง เมื่อรู้ว่าอาจารย์ไม่มา จึงรีบบอกเพื่อนเพื่อไม่เป็นการเสียเวลาคาบว่ายน้ำ

"แบงค์ โข ไปเปลี่ยนชุดกัน กรูอยากว่ายน้ำแล้ว"ไผ่ที่เกิดอาการอยากว่ายน้ำ รีบชวนเพื่อนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ขณะที่แบงค์กับโขจะเดินไปหาไผ่

'หมับ'ดราฟคว้าตัวของแบงค์ไว้แล้ว

"กรูไปเปลี่ยนด้วย"พูดยังไม่ทันจบก็ลากตัวแบงค์เข้าห้องน้ำห้องเดียวกัน เมื่อเข้าไปแล้วก็จัดการล็อคประตูทันที

"มรึงหลบหน้ากรูทำไมไอ้แบงค์"ดราฟรีบพูดทันทีเมื่อได้โอกาส

"กรูไม่ได้หลบหน้ามรึงซักหน่อย มรึงคิดไปเอง"แบงค์ตอบเบาๆ

"มรึงคิดว่ากรูโง่นักรึไง ถึงมองไม่ออกว่ามรึงหลบหน้ากรู"ดราฟตวาดออกมาทันทีที่แบงค์ตอบออกมา

"แล้วมรึงจะให้กรูมองหน้ามรึงยังไง ในเมื่อมรึงทำอย่างนั้นกับกรู"แบงค์ตกใจที่ดราฟตวาดออกมาจึงตอบดราฟออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"มรึงก็พูดธรรมดาดิ ทำไม มรึงรังเกียจกรูรึไง"ดราฟที่ได้ฟังคำตอบจากปากของแบงค์ถึงกับอึ้ง แล้วก็ถามออกมาอย่างน้อยใจ

"ปะ...เปล่า...มะ...ไม่ได้รังเกียจ"แบงค์ตอบออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"ถ้ามรึงไม่รังเกียจกรู งั้นมรึงคุยกับกรูเหมือนเดิมน่ะ แบงค์"เมื่อได้ฟังจากปาก แบงค์ ดราฟก็ถึงกับถอนหายใจ ตามด้วยคำพูดออดอ้อนแบงค์ต่อ

"อืม"แบงค์พอได้ยินเสียงออดอ้อนของดราฟก็พูดอะไรไม่ออก ทำได้แค่ตอบรับออกมาเบาๆ

"งั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษ กรูเปลี่ยนชุดให้น่ะ!"ดราฟรีบพูดขึ้นทันที 'เดี๋ยวไม่ได้ไถ่โทษ' (หื่นอ่ะดิแก:คนแต่ง)
--------------------------------------------------------------------
ตอนหน้าNC