ตอนที่ 12 ว่ายน้ำ

หมดคาบดนตรี นักเรียนชายก็ต้องเดินไปเรียนว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำ ส่วนนักเรียนหญิงก็ต้องไปเรียนวิชาสุขศึกษาอีกห้องหนึ่ง (แยกกันเรียน เดี๋ยวนักเรียนหญิงแอบดูนักเรียนชาย OoO)

นักเรียนชายมาครบรึยัง ?" อาจารย์สอนว่ายน้ำถามขึ้น หลังจากที่เห็นนักเรียนมาครบ 'ถามไปงั้นแหละ เผื่อไม่ครบ'

"เอ้าถ้าครบแล้วก็ ไปเปลี่ยนชุดแล้วลงน้ำได้" พออาจารย์พูดจบ นักเรียนชายทั้งหลายก็ถอดชุดพละตรงนั้นเลย (ก็เปลี่ยนมาแล้วนี่ ไม่เชื่อกลับไปอ่านตอนที่แล้วดิ) แล้วก็รีบลงไปล้างตัว แล้วกระโดดลงน้ำทันที

"เฮ้ยแบงค์ มาอยู่ข้างกรูนิ กรูปวดขาเผื่อมรึงจะช่วยกรูได้มั่ง" ดราฟรีบหาข้ออ้างให้ได้อยู่ข้างแบงค์ 'ก็ปวดขาจริงๆ น่ะ' ความคิดดราฟ (ถึกๆ อย่างแกไม่ตายหรอก : ผู้แต่ง)

"เอ้าๆ เตรียมว่ายน่ะ ว่ายไปฟรีสไตล์ ว่ายกลับกรรเชียง กลับมาแล้วเราจะเริ่มท่ากบ เอ้า เตรียมตัว ไป!" เมื่อเห็นว่านักเรียนพร้อมที่จะว่ายแล้ว อาจารย์ก็สั่งให้นักเรียนว่ายทันที

พอนักเรียนว่ายกลับมาแล้ว อาจารย์ก็เริ่มสอนว่ายน้ำท่ากบทันที

"บางคนก็ว่ายเป็นกบ บางคนก็ยังว่ายเป็นลูกคางคกอยู่เลย ลองว่ายไปกลับอีกรอบซิ เผื่อไอ้พวกลูกคางคกจะได้กลายเป็นลูกอ๊อดมั่ง เอ้า เตรียมตัว ไป!" ตอนไปก็ยังไหว แต่ขากลับนี่สิ คนอื่นน่ะไหวนะ แต่แบงค์นี่สิ อีก10เมตรจะถึงอยู่แล้ว อยู่ๆ ก็เกิดอาการเกร็งที่ขา พร้อมกลับความปวดที่แล่นขึ้นมา แถมขายังขยับไม่ได้อีก นี่แหละอาการ 'ตะคริว'

"เฮ้ย อะ..ไอ้ดราฟ ชะ..ช่วยด้วย กรูเป็นตะคริว!" แบงค์พูดออกมาอย่างตกใจ พร้อมกับขอความช่วยเหลือจากชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว

"อ..ไอ้ดราฟ ช่วย แค่กๆ..กรู..บุ๋มๆ...ด้วย...บุ๋มๆๆๆ" พูดได้แค่นั้นก็จมลงสู่ใต้สระ

ดราฟที่ตอนนี้ว่ายมาถึงขอบสระด้วยขาที่ตอนนี้ เริ่มเจ็บแปลบๆ ขึ้นมา 'เหมือนได้ยินเสียงไอ้แบงค์' สายตาของดราฟรีบมองกวาดหาแบงค์อย่างร้อนรน ทันใดนั้นเสียงนักเรียนชายบางคนก็ดังขึ้น

"เฮ้ย! มีคนจมน้ำ"

'ไอ้แบงค์' ดราฟคิดได้ก็รีบผละออกจากขอบสระทันที โดยไม่สนใจซักนิดว่า จะมีคนทำแบบเขาหรือไม่ ขาที่เริ่มเจ็บแปลบอีกครั้งพยายามว่ายให้เร็วที่สุด ไปหาร่างที่ค่อยๆ จมลงสู่ก้นสระ

'หมับ' เมื่อว่ายน้ำไปถึงร่างนั้นได้ สองแขนก็จัดการโอบรอบเอวบางแล้วพาร่างนั้นขึ้นสู่ผิวน้ำ

"ฮึก...แค่กๆๆ" แบงค์ที่ขึ้นมาสูดอากาศ ได้พยายามหายใจหลังจากสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก

"เกาะกรูไว้นะ" เสียงดราฟพูดขึ้นที่ข้างหูของแบงค์ ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด แล่นเข้าสู่ร่างของแบงค์ทันทีที่รู้ว่า ดราฟอยู่ข้างๆ

"อืม"

"เป็นอะไร นึกอยากดำน้ำเล่นเหรอ?" อาจารย์ถามขึ้น หลังจากเห็นทั้งสองพากันกลับมาถึงขอบสระเรียบร้อย

"เป็นตะคริวครับ" แบงค์ตอบ

"ว่ายต่อไหวมั้ย" อาจารย์ถามต่อ

แบงค์ส่ายหน้าช้าๆ แล้วก้มหน้าลง ความรู้สึกหวาดกลัว ขณะที่กำลังจมลงสู่ก้นสระ มันทำให้ตอนนี้เพียงแค่คิดก็ทำให้เขาสั่นไปทั่วร่าง

"ถ้าไม่ไหวขึ้นก่อนก็ได้ แต่จะได้คะแนนครึ่งเดียวนะ" อาจารย์พูดพลางจดขยุกขยิกลงในสมุดรายชื่อ

" 'จารย์ครับ! ผมเจ็บขาขอข้นก่อนด้วยได้มั้ยครับ" ดราฟรีบพูดต่อทันที

"ได้... แต่หัก4คะแนนนะ" อาจารย์ก็รีบบอกว่าจะหักคะแนนเช่นกัน

"ได้ครับ งั้น...ผมช่วยพยุงเพื่อนไปนะครับ" พูดแล้วก็รีบวิ่งไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองกับของแบงค์แล้ว ก็รีบวิ่งมาพยุงแบงค์ไปที่ห้องอาบน้ำทันที

ห้องอาบน้ำอยู่ลึกเข้าไปในตัวอาคารหลังสระ เป็นที่ที่เรียกได้ว่าไม่มีคนเลย ถ้าไม่ใช่เวลาที่นักเรียนว่ายน้ำเลิกเรียนมาเลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งทั้งสองมาในเวลาที่คนอื่นๆ เพิ่งเริ่มเรียนไปได้ไม่นาน ทำให้ในบริเวณนี้มีแค่ดราฟกับแบงค์อยู่กันแค่2คนเท่านั้น

"แมร่ง~ ไรวะ คนเป็นตะคริวมาหักคะแนนกันได้ไง ทำยังกับว่าไอ้ตะคริวเนี่ย มันสั่งให้เป็นได้ไม่เป็นได้งั้นแหละ" ดราฟบ่นมาตลอดทาง เพราะไม่พอใจที่หักตะแนนแบงค์ ในขณะที่ตัวเองก็โดนไป4คะแนน ดราฟที่เริ่มรู้สึกว่าแบงค์เงียบไปจึงหันไปมอง ก็เห็นว่าตอนนี้แบงค์กำลังเอามือกอดตัวเองไว้ พร้อมกับสั่นนิดๆ

'หมับ' ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้ตั้งตัว ก็ถูกดราฟรวบตัวไปกอด แล้วกระซิบข้างๆ หูว่า

"มรึงไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว กรูอยู่นี่" ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนของดราฟ ทำให้แบงค์สบายใจขึ้นและหยุดสั่นได้

"กรูเปล่ากลัวซะหน่อย กรูก็แค่..." แบงค์พยายามพูดแก้ตัว แต่ก็โดนดราฟพูดตัดหน้า

"มรึงไม่ต้องพูดเลย สั่นอย่างกับลูกนกแบบนั้นน่ะ ยังจะบอกว่าไม่กลัวอีกเหรอ" คำพูดที่สวนเข้ามาของดราฟ ทำเอาแบงค์ถึงกับสะอึก

"อึก เออ! กรูกลัว ยอมรับก็ได้ เป็นมรึงไม่กลัวรึไง จมน้ำลงไป ช่วยตัวเองก็ไม่ได้ อึดอัด หายใจไม่ออก..."

"พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไรแล้วก็ดี ไปอาบน้ำดีกว่า เหม็นคลอรีนจะแย่อยู่แล้ว" ดราฟพยายามเปลี่ยนเรื่อง เมื่อสังเกตเห็นว่าตัวของแบงค์เริ่มสั่นอีกแล้ว

"ก็ได้ แต่เงียบโครตเลยว่ะ มีแค่กรูกับมรึงสองคนเอง" แบงค์พูดพลางมองสำรวจไปรอบๆ

"ไอ้เแบงค์ เดี๋ยวกรูอาบด้วยนะโว้ย กรูไม่ได้เอาอะไรมาเลย สงสัยกรูลืมไว้บ้านแน่เลย" ดราฟพูดพลางยื่อนกระเป๋าที่ไม่มีอะไรให้แบงค์ดู

"มรึงไม่ได้เอาอะไรมาเลยเหรอ! ไหนๆ เอามาดูซิ" แบงค์พูดอย่างตกใจนิดหน่อย เพระปกติดราฟมันไม่เคยลืม ทันทีที่คว้ากระเป๋ามาดูก็พบแต่หนังสือเรียน(ซึ่งมีเพียงไม่กี่เล่ม) ส่วนพวกผ้าเช็ดตัว สบู่ยาสระผมอะไร ไม่มีเลยซักกะอย่าง

"ไม่มีอะไรเลยจริงด้วย เฮ้อ~ เดี๋ยวกรูให้มรึงยืมก็ได้ ไม่จำเป็นต้องอาบด้วยกันหรอก" แบงค์พูดตัดหน้า เพราะถ้าเกิดต้องไปอาบน้ำด้วยกันกับดราฟสองต่อสอง มันสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้

"อาบด้วยกันนั่นแหละ จะได้ไม่เสียเวลา" พูดตัดบทแล้วก็หยิบเอาอุปกรณ์อาบน้ำและผ้าเช็ดตัวลากแบงค์เข้าไปในห้องน้ำ(ในสุด)ทันที เพื่อไม่ให้แบงค์ปฏิเสธได้ เมื่อเข้ามาถึงในห้องน้ำ ดราฟก็จัดการล็อคประตู แล้วนำผ้าเช็ดตัวพาดไว้ที่ราว หยิบเอาสบู่ ยาสระผมวางไว้ตรงแท่นเล็ก ที่มีไว้ให้วาง โดยที่แบงค์ยืนอึ้งๆ เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

"เฮ้ย! ไอ้แบงค์ มรึงใช้สบู่อาบน้ำเด็กเหรอวะ!" เสียงของดราฟ ทำให้แบงค์ที่ยืนอึ้งอยู่รู้สึกตัว

"อะ...ก็ผิวกรูแพ้ง่ายนี่หว่า แม่กรูกลัวกรูเป็นอะไร ก็เลยซื้อแบบค่าpHเป็นกลาง ผิวกรูจะได้ไม่เป็นไร กรูนึกว่ามรึงรู้อยู่แล่วซะอีก" แบงค์อธิบายพร้อมกลับถามย้อนกลับ เพราะเรื่องที่ผิวตนแพ้อะไรง่ายนั้น เพื่อนในกลุ่มทุกคนน่าจะรู้หมดแล้ว

"กรูก็รู้ว่าผิวมรึงแพ้ง่าย แต่ไม่คิดว่าจะใช้ของสำหรับเด็กอ่อนแบบนี้!" พูดแล้วก็ยกสบู่เหลวตราเบบี้มายด์ ยื่นไปข้างหน้าแบงค์ แบงค์ไม่ได้พูดอะไร แค่ยักไหล่ เหมือนจะบอกว่ามันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้

"แล้วมรึงจะใช้มั้ยล่ะ" แบงค์ถาม เมื่อเห็นดราฟลังเลใจอยู่กับขวดสบู่

"ใช้ก็ได้วะ!" ระหว่างรอดราฟใช้สบู่ แบงค์ก็เลยหันไปหยิบยาสระผมมาสระให้ตัวเองก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา แต่ปริมาณที่บีบออกมามันเยอะเกินไปสำหรับผมของแบงค์คนเดียว แบงค์จึงแบ่งยาสระผมเป็น2มือ มือนึงก็สระผมตัวเองจนฟองเต็มหัว แล้วจึงเอาแชมพูที่มืออีกข้างหนึ่งไปป้ายที่ผมดราฟที่ตอนนี้กำลังฟอกสบู่อยู่ แล้วเริ่มสระผมให้ แต่ด้วยเหตุที่ดราฟตัวสูงกว่าแบงค์พอสมควร ทำให้แบงค์ต้องเขย่ง เพื่อที่จะสระผมให้ดราฟได้อย่างถนัด

"มรึงทำอะไรน่ะ ไอ้แบงค์" ดราฟถามด้วยใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ ที่อยู่ดีๆ แบงค์มาสระผมให้

"ก็..กรูบีบแชมพูมาเยอะเกินอ่ะ จะสระหัวกรูคนเดียวมันก็เกินไป กรูก็เลยเอามาสระให้มรึงไง ^^" แบงค์พูดอย่างยิ้มแย้ม โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า การกระทำของตนอาจจะนำภัยมาสู่ตัวได้

"งั้นเดี๋ยวกรูถูสบู่ให้ แลกกับที่มรึงสระผมให้กรูแล้วกัน" พูดแล้วก็บีบสบู่เหลว แล้วลูบไปทั่วตัวแบงค์ ผิวสีน้ำผึ้งสวย ที่รอยแดงได้เลือนหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ถูกปกคลุมไว้ด้วยฟองสบู่บางๆ ร่างบางที่อยู่ห่างจากร่างสูงเพียงไม่กี่เซนต์ ซึ่งทั่วทั้งตัวมีเพียงกางเกงว่ายน้ำจิ๋วตัวเดียวที่เป็นอาภรณ์ปิดร่างของทั้งสองไว้ เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังขึ้นเมื่อร่างสูงลูบไล้สบู่ลงมาที่เอว ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตอนนี้ ช่างดึงดูดร่างสูงให้ก้มลงมาเรื่อยๆ โดยที่ร่างบางตรงหน้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย และในที่สุดดราฟก็ทนความยั่วยวนไว้ไม่ไหว รวบตัวแบงค์เข้ามาประกบริมฝีปาก มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าแบงค์ให้เงยขึ้นรับจูบ

"อื้อ~" เสียงร้องครางในลำคอเมื่อ ร่างสูงเริ่มแทรกลิ้นเข้ามาควานหาความหวาน ปลายลิ้นเกี่ยวระหวัดเรียวลิ้นเล็ก ทำให้แบงค์เริ่มหมดแรง มือที่ตอนแรกสระผมให้ดราฟ เลื่อนลงมาตรงบ่าของร่างสูง และจำต้องโอบรัดรอบคอของร่างสูงไว้ เพื่อไม่ให้ทรุดลงไปบนพื้น เพราะขาทั้งสองข้างตอนนี้ เริ่มหมดแรงจนแทบยืนไม่อยู่

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ร่างท้วมของอาจารย์เดินเข้ามาตามทางเดิน จนไปถึงบริเวณห้องอาบน้ำ ที่ตอนนี้ควรจะไม่มีคน แต่กลับมีเสียงน้ำไหลอยู่ บ่งบอกว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่

ซ่า~ ซ่า~

"นี่พวกเธอสองคน ถ้าอาบน้ำเสร็จแล้วจะกลับก่อนเลยก็ได้นะ หรือถ้าจะนั่งรอเพื่อนก็ไปรอตรงข้างสระนะ" อาจารย์พูดไว้แค่นั้นก็สาวเท้า ก้าวออกจากบริเวณนั้นไป(โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่านักเรียนกำลังทำอะไรอยู่)

"อื้อ~" แบงค์ครางออกมาในลำคอ เมื่อเริ่มรู้สึกว่าหายใจไม่ออก และมั่นใจว่าอาจารย์ไปไกลพอที่จะไม่ได้ยินเสียงของตนแล้ว ดราฟที่เห็นว่าแบงค์เริ่มไม่ไหว จึงถอนจูบออกอย่างเสียดาย

"แฮ่กๆๆๆ" แบงค์ที่เป็นอิสระแล้ว รีบหอบหายใจโกยอากาศเข้ามาเต็มปอด ใบหน้าแดงระเรื่อ ทั้งสองตอนนี้ยืนอยู่ใต้ฝักบัวที่มีน้ำไหลออกมาอย่างสม่ำเสมอ ฟองสบู่ แชมพู ยาสระผมต่างๆ ถูกน้ำชะออกไปหมดแล้ว

"แฮ่กๆ...ทำบ้าอะไร..แฮ่กๆ...ไม่รู้จักคิด...ถ้าอาจารย์รู้เข้า...จะทำไง" แบงค์พูดสลับกับหอบหายใจ

"แต่'จารย์ก็ไม่รู้นี่ คิดมากไปทำไม" พูดเสร็จดราฟก็ก้มลงหอมแก้มแบงค์ทั้งสองข้างแล้วค่อยเลื่อนลงมาบริเวณซอกคอ

"อ๊ะ! เดี๋ยวไอ้ดราฟอย่าเพิ่ง" เนื่องจากแบงค์ร้องห้ามไว้ ดราฟจึงต้องหยุดการกระทำทั้งหมด เปลี่ยนเป็นเอามือสองข้างกั้นไว้ไม่ให้แบงค์หนี แล้วเข้าประชิดตัว จนหลังของแบงค์ชนกับผนังห้องน้ำ แล้วถามขึ้นว่า

"มรึงให้กรูหยุดทำไม" ดราฟถามด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดนิดหน่อย หลังจากถูกขัดจังหวะ

"มรึงไม่ทำไม่ได้เหรอ" แบงค์ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะรู้ว่าตอนนี้คนตรงหน้าเริ่มหงุดหงิดแล้ว

"แล้วมรึงจะปล่อยไว้แบบนี้รึไง" พูดแล้วก็เอามือลูบเบาๆ ผ่านกางเกงว่ายน้ำ แล้วค่อยรูดมันลง เผยให้เห็น แกนกายของร่างบางที่กำลังตื่นตัวไปด้วยแรงอารมณ์

"อ๊า~" แบงค์ร้องครางออกมาทันทีที่มือร้อนเข้ากอบกุม แต่ก็แค่นั้นเมื่อดราฟไม่ได้ขยับเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้แบงค์เริ่มทรมาณ ด้วยความอึดอัดที่ต้องการปลดปล่อย

"แล้วกรูก็ด้วย" ว่าแล้วก็เอามืออีกข้างที่ว่าง จับที่ข้อมือของแบงค์ให้มาสัมผัสกับส่วนที่อ่อนไหวของตน ที่ตอนนี้ก็เริ่มแข็งขืนด้วยแรงอารมณ์เช่นกัน

"ดะ...ดราฟ มรึง...ปล่อยมือก่อน...นะ" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบาก พลางช้อนสายตามองขอร้องดราฟ แล้วมีรึที่ดราฟของเราจะไม่ทำตาม ดราฟปล่อยมือออกจากแกนกายของร่างตรงหน้า แล้วมองดูว่าแบงค์จะทำยังไงต่อ แบงค์ไม่ได้พูดอะไร แต่คุกเข้าลงตรงหน้า ทำให้ใบหน้าของแบงค์อยู่ตรงบริเวณกางเกงว่ายน้ำของดราฟทันที ไม่รอช้า แบงค์รูดเอากางเกงว่ายน้ำของดราฟออกให้ไปกองอยู่ที่พื้น ทันทีที่กางเกงลงไปกองที่พื้น แบงค์ก็เอามือประคองแกนกายของดราฟไว้ แล้วเริ่มใช้ลิ้นร้อนไล้เลียตั้งแต่ปลายค่อยๆ ไล่ไปจนถึงโคน

"อื้อ~" เสียงทุ้มครางอย่างพอใจในลำคอ ตอนแรกดราฟก็แปลกใจเหมือนกันว่า แบงค์จะทำอะไร 'แต่มรึงทำตัวน่ารักแบบนี้ เดี๋ยวกรูจะทนไม่ไหวนะโว้ย!' ดราฟร้องขึ้นมาในใจ แบงค์ที่ตอนนี้ไม่ได้รูเลยว่าการกระทำของตน ทำให้ดราฟต้องอดทนอย่างมากที่จะไม่จับแบงค์กดลงไปกับพื้นตอนนี้

หลังจากที่ดราฟพยายามข่มความรู้สึดต่างๆ อยู่นาน แต่ก็ต้องปลดปล่อยออกมา เมื่อแบงค์เผลอเอาฟันไปครูดถูกจุดเข้า

"อืม~" ดราฟครางออกมาเบาๆ ในลำคอหลังจากปลดปล่อยออกไป

"แค่กๆ..ทีนี้มรึงไม่ต้องทำกรูก็ได้แล้วใช่มั้ย" แบงค์ที่ตอนแรกสำลักของเหลวที่ร่างสูงปล่อยออกมาพูดขึ้น พร้อมมองดราฟอย่างมีความหวัง

"เสียใจด้วยว่ะ มรึงทำกรูอารมณ์กระเจิงกว่าเดิมอีก" ว่าแล้วก็จัดการบีบสบู่เหลวสำหรับเด็กใส่จนชุ่มมือ จับเรียวขาของแบงค์แยกออก แล้วแทรกนิ้วเข้าไปในช่องทาง พร้อมกับขยับเข้าออก เพื่อปรับช่องทาง

"สบู่เด็กค่าpHเป็นกลาง คงไม่ทำอะไรผิวมรึงหรอก" พูดจบก็ถอนนิ้วออกแล้วแทรกกายเข้าไปในร่างของแบงค์อย่างรวดเร็ว

"อ้ากก~ อ๊า~" จากตอนแรกร้องอย่างเจ็บปวด เปลี่ยนเป็นเสียงคราง เมื่อร่างสูงขยับเข้าออกช้าๆ สองสามทีแล้วหยุด ซึ่งการกระทำนั้นทำให้แบงค์ไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่แบงค์จะได้ถามอะไรก็ถูกจับพลิก จากที่ตอนแรกนั่งอยู่กับพื้น พิงผนังห้องน้ำ เปลี่ยนมาเป็นว่าดราฟเป็นคนนั่งพิงผนังห้องน้ำแทน และแบงค์ก็นั่งอยู่บนตัวดราฟอีกที ดราฟที่นิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับอีกเลย ซึ่งทำให้แบงค์ทรมาณมาก แบงค์เริ่มบิดเร่าไปมา มองดราฟด้วยสายตาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยราคะ

"ต้องการเหรอ" ดราฟถามพร้อมกับขยับเข้าออกครั้งนึงแล้วหยุด

"อ๊า~ อย่าหยุดสิดราฟ กรูต้องการมรึงนะ" แบงค์พูดออกมาด้วยแรงอารมณ์ที่สูงมากจนแทบบ้า ใช่ว่าดราฟจะไม่รู้สึกอะไร ใจจริงแล้วก็อยากขยับ แต่อารมณอยากแกล้งมันมากกว่า

"บริการตัวเองสิ" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหู พร้อมเป่าลมหายใจร้อนๆ รดต้นคอแบงค์เล่น

แบงค์ที่ได้ยินดราฟพูดแบบนั้น ถึงกับอึ้งไปซักพัก แต่เมื่อเข้าใจแล้วว่าดราฟพูดจริง แบงค์จึงเริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ ความเจ็บปวดเริ่มแทรกแซงเข้ามาทุกครั้งที่ขยับ ถึงจะไม่มาก เพราะมีสบู่เหลวเป็นตัวหล่อลื่น แต่มันก็ไม่ได้สุขสม เหมือนกับตอนที่ดราฟเป็นคนทำให้ ขยับได้เพียงไม่กี่ทีเรี่ยวแรงก็หมดลง ดราฟที่เห็นแบงค์พยายามอย่างน่ารัก จึงก้มลงประทับริมฝีปากเป็นรางวัล

"รางวัลที่มรึงทำตัวน่ารัก" พูดหลังจากละริมฝีปากออกมา และทันทีที่พูดจบ ดราฟก็จับแบงค์ที่ตอนนี้นั่งคล่อมตัวดราฟอยู่ให้นอนราบไปกับพื้น แล้วเริ่มขยับ

"อ๊า~...ดราฟ...เร็วไปแล้ว" แบงค์เริ่มร้องครวญครางด้วยความต้องการแหง่ราคะ ดราฟขยับตัวต่ออีเพียงไม่กี่ที แบงค์ก็ปลดปล่อยอกมาเลอะหน้าท้องแบบของตนเองและดราฟ

"แฮ่กๆ" แบงค์หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

"อะไรมรึง...เสร็จแล้วเหรอ" ตอนนี้ดราฟหยุดขยับ แล้วหันมาพูดกับแบงค์ด้วยความเอ็นดู เพราะวันนี้แบงค์ทำตัวน่ารักมาก(สำหรับดราฟ)

ไม่ทันที่แบงค์จะได้พัก ดราฟเริ่มขยับอีกครั้ง และเอามือกอบกุมส่วนที่อ่อนไหวที่เริ่มแข็งขืนขึ้นอีกครั้ง รูดขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับการขยับเข้าออก

"อ๊า~ อ๊า~ ฮ้า~" เสียงร้องครางที่ดังอย่างต่อเนื่องถูกเสียงน้ำของฝักบัวกลบไปบางส่วน แต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจเสียงที่ดังลอดห้องน้ำออกมาแม้แต่น้อย