ตอนที่ 13 ยั่ว!!!

เสียงร้องครางและเสียงน้ำต่างๆ ได้เงียบลงไปแล้ว เหลือเพียงเสียงพูดคุยเบาๆ ของคนสองคนในห้องอาบน้ำที่แสนจะเงียบสงัด

"มรึงลุกไหวมั้ยวะ ไอ้แบงค์" ดราฟถามเบาๆ เพราะรู้สึกผิดจับใจ ที่ทำกับแบงค์ไปขนาดนั้น (กลัวแบงค์มันเดินไม่ไหวแล้วเพื่อนจะสงสัยต่างหาก)

"เออ...ไหว แต่มรึงพยุงกรูไปห้องแต่งตัวหน่อยนะ" พูดไปไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่าน้ำเสียงออดอ้อนแบบนั้น ทำให้คนบางคนถึงกับอารมณ์ลุกฮือทันที แต่ 'ไม่ได้เดี๋ยวมันเดินไม่ไหว รีบพาไปห้องแต่งตัวดีกว่า' คิดได้แค่นั้นก็รีบพยุงแบงค์เข้าไปในห้องแต่งตัว โยนเสื้อผ้าของแบงค์เข้าไป แล้วรีบบอกให้แบงค์ปิดประตูทันที

"ไอ้แบงค์ปิดประตูซะ เดี๋ยวกรูรออยู่ข้างนอก"

"อ้าว ไม่มาเปลี่ยนด้วยกันเหรอ" แบงค์ผู้แสนใสซื่อ ถามออกไปโดยไม่นึกถึงสถานการณ์

"ถ้ากรูเข้าไปด้วย มรึงเดินไม่ได้แน่ เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ล็อคประตูด้วย" บอกแล้วก็รีบดันตัวแบงค์เข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที -แต่-

"ดราฟ กรูเหนื่อ มรึงช่วยกรูหน่อยนะ กรูรู้ว่ามรึงไม่ทำไรกรู นะ เข้ามาด้วยกันนะดราฟนะ" แบงค์พูดออกไปด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

'มันยั่วกรูเปล่าวะ แต่แมร่งโครตน่ารักเลยว่ะ' ความคิดของดราฟ 'แต่ทำไงล่ะ คนที่ทำให้มันเหนื่อก็กรูนี่หว่า' ได้แต่ยอมรับสภาพแล้วเดินเข้าไปช่วย ส่วนอารมณ์ของตัวเองก็เก็บเอาไว้ 'กลับบ้านแล้วค่อยจัดการกับตัวเองก็ได้วะ'

แต่พอเอาเข้าจริงก็ยังไม่ได้กลับบ้านซะที

"แบงค์เป็นไงมั่งวะ ไหวเปล่า?" ไผ่เพื่อนผู้หวังดีเสมอของแบงค์ ถามขึ้นหลังจากที่ขึ้นจากสระแล้ว

"เออ ดีขึ้นแล้ว" แบงค์ตอบกลับแบบธรรมดา แต่คนข้างๆ 'เฮ่ย มากไปว่ะ ไปยิ้มให้มันทำไม เดี๋ยวเถอะมรึง เดี๋ยวกรูโกรธแล้วมรึงจะหนาว แต่...เอาเถอะวันนี้ยกให้ เดี๋ยวช้ำ' คิดเองเออเอง ตอนแรกก็หน้าบึ้ง ซักพักก็ยิ้มออกมา ทำเอาคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นแทบวิ่ง แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ แต่...แอ๊บแบ๊ว กรู แอ๊บแบ๊ว

"เฮ้ยดราฟ เป็นไรมากเปล่า ไม่สบายรึเปล่า? เดี๋ยวก็หน้าบึ้ง เดี๋ยวก็ยิ้ม" ไม่ถามเปล่า ยื่นมือไปแตะที่หน้าผาก เลื่อนลงมาถึงแก้ม แล้วเลื่อนไปจับที่คอ

"กรูไม่ได้เป็นไร ไอ้แบงค์มรึงจะกลับบ้านเลยป่ะ" บอกพลางดึงมือแบงค์ออก 'ฮึ่ม อย่าเข้ามาใกล้ดิวะ เดี๋ยวอารมณ์ขึ้น แล้วมันจะลงไม่ได้นะโว้ย' ได้แต่ตะโกนออกมาในใจ ชีวิตแสนรันทด บอกออกไปไม่ได้ TT^TT ก่อนที่ดราฟจะคร่ำครวญไปมากกว่านี้ เสียงหวานของแบงค์ ก็ดังแทรกขึ้นมา

"อืม ไม่ไหวแล้วอ่ะ กลับบ้านดีกว่า ดราฟมรึงไปส่งกรูหน่อยนะ"

"เออๆ กลับบ้าน มรึงเดินไปรอหน้าประตูนะ กรูจะไปเอารถก่อน" บอกแล้วดราฟก็เดินออกมาทันที แต่...

"ดราฟ กรูเดินไม่ไหว มรึงพยุงกรูไปหน้าประตูก่อนได้มั้ย แล้วค่อยไปเอารถ นะ" แบงค์พูดพลางช้อนตามองดราฟอย่างออดอ้อน แล้วดราฟของเราจะไปไหนรอด ก็ต้องพยุงแบงค์มาที่หน้าประตู แล้วก็ต้องรีบเดินไปเอารถมารับแบงค์อย่างรวดเร็ว

"ขึ้นเองไหวมั้ย" พอขับรถมาจอดตรงหน้าแบงค์แล้ว ก็ถามออกมาอย่างเป็นห่วง

"ไหวน่ะ ใกล้แค่นี้เอง" พูดเสร็จก็เดินมาที่รถ ใช้เวลาอยู่แปปนึงก็ขึ้นรถได้ ดราฟจับมือของแบงค์ทั้งสองข้าง มาประสานที่หน้าท้องของตนไว้ ทำให้สภาพของดราฟและแบงค์ตอนนั้นคือ แบงค์กำลังกอดดราฟจากด้านหลังอยู่ แล้วดราฟก็ออกรถทันที ขับรถไปยิ้มไป ไม่นานก็มาจอดที่บ้านหลังใหญ่ ซึ่งเงียบผิดปกติ

"แบงค์ ทำไมบ้านมรึงเงียบจังวะ" ไม่รอให้ความข้องใจอยู่กับตนนาน รีบถามผู้เป็นเจ้าของบ้านทันที

"พ่อกับแม่กรูไปฝรั่งเศส คงอีกหลายวันกว่าจะกลับ แม่บ้านก็ลาพัก เฮ้อ!" พูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อสุดๆ

"อ้าว! งั้นมรึงก็อยู่คนเดียวอ่ะดิ" 'ถามแปลก กรูลูกคนเดียว พ่อ-แม่ แม่บ้านไม่อยู่ แล้วกรูจะอยู่กับใคร กับผีมั้ง เพื่อนดราฟคร้าบบบ' คิดได้แค่ในใจ ส่วนปากก็

"ก็ใช่อ่ะดิ ไหนจะต้องกินข้าวข้างนอก ไหนจะต้องเฝ้าบ้าน แล้วยังจะเดินไม่ค่อยไหวอีก แล้วกรูจะรอดมั้ยเนี่ย" พูดออกมาแบบแอ๊บแบ็วสุดๆ (มันแอ๊บอีกแว้วๆๆ : คนแต่ง)

"เอางี้แล้วกัน กรูมาอยู่กับมรึงก็ได้ แต่เดี๋ยวกรูกลับบ้านไปเอาของแล้วก็บอกป๊ากับม๊าก่อน ตอนนี้มรึงก็เข้าบ้านไปก่อน มา กรูช่วยพยุง" มือข้างหนึ่งจับแขนของแบงค์ขึ้นพาดบ่าตัวเอง อีกมือหนึ่งโอบรอบเอวอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ พาแบงค์เดินเข้าไปในบ้าน เมื่อประคองแบงค์ให้นั่งลงบนโซฟา แล้วดราฟจึงพูดว่า

"งั้นมรึงรออยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวกรูกลับไปเอาของที่บ้านก่อน"

"แล้วพ่อกับแม่มรึง จะยอมให้มรึงมาอยู่เป็นเพื่อนกรูเหรอวะ" แบงค์ถามขึ้นอย่างสงสัย พร้อมกับแกล้งทำหน้าไม่สบายใจ

"ทำไม...กลัวไม่ได้อยู่กับกรูเหรอ" ดราฟพูพลางยื่นหนัาเข้าไปใกล้แบงค์ แบงค์ถึงกับเงียบไปด้วยคำพูดนั้น ก่อนจะพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า

"กะ...ก็..กรูไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวนี่" น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาเสียจนทำให้ดราฟอดคิดในใจไม่ได้ว่า 'โอ๊ย! มันจะยั่วกรูรึไงวะ ทำไม๊มันน่ารักอย่างงี้ เดี๋ยวปั๊ด จับกดแมร่งเลย แต่...เย็นไว้ เดี๋ยวมันไปโรงเรียนไม่ไหว เย็นไว้ลูก เย็นไว้' ใจก็ข่มไว้ก่อน ส่วนปากก็ต้องเริ่มทำหน้าที่

"เออ มรึงไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก แต่กรูกลับไปเอาของก่อน รอแป๊ปนะ" เมื่อพูดจบก็รีบกลับบ้าน ไปเก็บของทันที

ทางด้านป๊ากับม๊าของดราฟ

"ไปเถอะ โตแล้วดูแลตัวเองก็แล้วกัน"

"อ้าว แบงค์ไม่สบายเหรอลูก แถมไม่มีใครอยู่ด้วย ไปเถอะดราฟ พอพ่อแม่แบงค์กลับมาค่อยกลับบ้านก็ได้ลูก จะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน แต่ยังไงก็กลับมาบ้านมั่ง พาแบงค์มาด้วยนั่นแหละ หรือไม่ก็โทรมาบ้างก็ได้นะดราฟ" พอได้รับคำตอบของป๊ากับม๊า ดราฟก็รีบกลับมาหาแบงค์ทันที

-บ้านแบงค์-

"ไอ้แบงค์ กรูมาแล้ว มรึงอยู่ไหนเนี่ย ไอ้แบงค์โว้ย! พอมาถึงดราฟก็ถึงกับตะโกนหาแบงค์เลยทีเดียว

"..................." เงียบ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...The number........ ดราฟจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในบ้าน และปรากฏว่า

'ไม่ได้ล็อค ทำไมสะเพร่าแบบนี้ ถ้าโจรขึ้นมรึงจะทำไง รึว่า...โจรขึ้นบ้าน!!!' คิดได้ดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที แต่สิ่งที่เห็นคือ แบงค์กำลังหลับอย่างเป็นสุขอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก

'ตกใจหมดเลย แมร่ง~' เห็นแบงค์แบบนั้น แล้วถึงกับเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้นด้วยความโล่งอก พอตั้งตัวได้ ก็ลุกขึ้นมานั่งข้างๆ โซฟา

'มรึงนะมรึง ขนาดหลับ ยังทำให้กรูห่วงจนแทบเป็นบ้าได้ เฮ้อ แต่หลับได้ก็ดี มันจะได้พักมั่ง ส่วนเราก็ไปทำอะไรให้มันกินดีกว่า' พอคิดจบ ดราฟก็ค่อยๆ โน้มตัวลงประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา แล้วก็ลงไปทำอาหารทันที

"ก๊อง..แก๊ง...เคร้ง...ก๊อง....แก๊ง" เสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ร่างที่นอนอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งตื่นทันที

"เฮ้ย! ใครมาทำอะไรในบ้านกรูวะ กรูอยู่คนเดียวด้วย ไอ้ดราฟรึเปล่า หรือว่าจะเป็นขโมย!!! เอาไงดีวะ เอาวะ เสี่ยงดู" บ่นพึมพำอยู่คนเดียว แล้วก็ตัดสินใจเดินไปดูทางต้นเสียง

'ถ้าเป็นไอ้ดราฟนะจะแกลังยั่วซะเลย แต่ถ้าเป็นขโมย จะทำไงดีวะ อืม...เอางี้ แกล้งตายดีกว่า' (ขโมยนะเว้ยไม่ใช่หมี! : คนแต่ง) คิดได้ดังนั้นแล้วก็ย่องไปตามต้นเสียงทันที พอได้เห็นสาเหตุของเสียง ก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที แต่จะเข้าไปธรรมดา มันก็ไม่สนุก งานนี้ต้อง 'ยั่ว'

"โอ๊ย! " เสียงหวานร้องขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้คนที่กำลังทำอาหาร ต้องรีบปิดเตาแล้ววิ่งไปยังสถานที่เกิดเสียงทันที เมื่อไปถึงก็พบกับร่างบางที่กองอยู่ที่พื้น

"เฮ้ย! แบงค์เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย" ดราฟรีบพยุงแบงค์ขึ้นทันที พร้อมกับสำรวจทั่วร่างกายแบงค์ว่าเป็นอะไรรึเปล่า

"เจ็บขาอ่ะ ดราฟช่วยพยุงหน่อยนะ กรูเดินไม่ไหว~" ตอบออกไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่ตนแค่ลงไปนั่งกับพื้นธรรมดาเท่านั้นเอง