ตอนที่ 8 นอน(รึเปล่า)! (NC+เอ่อ..เท่าไหร่ดีหว่า)

เมื่อไปถึงห้องของดราฟ แบงค์ก็ล้มตัวนอนที่เตียงแทบจะทันที โดยมีดราฟเดินตามหลังเข้ามาโดยไม่ลืมล็อคประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงทอดสายตามองร่างของเจ้าเพื่อนซี้ที่นอนแผ่หราอยู่ข้างๆ แสงไฟจากห้องนั่งเล่นดับลงแล้ว

'ไอ้3คนนั้นมันหลับกันไวจังวะ' ดราฟคิด พลางเบือนหน้ากลับไปมองแบงค์ ที่ตอนนี้นอนหลับตาพริ้ม แผ่นอดขยับขึ้นลงช้าๆ อย่างเป็นจังหวะ

'ไอ้นี่ก็ด้วยอีกคน' ที่มุมปากของดราฟค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มบางขึ้น โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว คิดพลางก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้แบงค์

'ฟึ่บ' แบงค์บิดตัวพลางปัดผ้าห่มลงไปอยู่ข้างๆ ตัว

"ขนาดละเมอยังทำกรูอารมณ์เสียได้นะมรึง" ดราฟบ่นแล้วเอาผ้าห่มไปห่มให้แบงค์อีกครั้ง แต่แบงค์ก็ดิ้นหนักกว่าเดิม แถมยังยกแขนขึ้นปัดอากาศไปมา ราวกับต้องการดิ้นเพื่อให้หลุดจากอะไรซักอย่าง

"แฮ่กๆ...แมร่งอย่าดิ้นดิวะ" ทางฝ่ายดราฟเองก็ต้องออกแรงในการกดร่างของแบงค์ไว้กับเตียง

"อือ เชี่ยไผ่ปล่อยกรูดิวะ" แบงค์ที่ถูกกดไว้กับเตียงถึงกับตะโกนเมื่อถูกกด

"ไอ้แบงค์ ไอ้แบงค์ เชี่ยแบงค์" 'กรูโกรธแล้วนะเฟ้ยไอ้แบงค์ มรึงตื่นมาให้กรูด่าเดี๋ยวนี้เลยนะ'

"อารายไอ้ไผ่" มันยังไม่เลิดพูดถึงไอ้ไผ่คร้าบ..

"อ้าวไอ้ดราฟ มีไรวะปลุกอยู่ได้" พอตื่นมายังไม่ทันดูสภาพตัวเองก็ถามออกมก่อน

"มรึงอ่ะดิ กรูจะห่มผ้าให้ก็ดิ้นอยู่นั่นแหละ พอกรูจับนิดจับหน่อยก็ ไผ่ปล่อยกรูดิ มีอะไรหรอไผ่ กรูถามมรึงจริงเหอะ มรึงเป็นไรกับไอ้ไผ่วะ" หึงนิดหน่อยนะเนี่ย

"ไงมรึง หึงรึไง กรูแค่คิดว่ามรึงเป็นไอ้ไผ่นิดเดียวงอนเชียวมรึง" แบงค์พูดติดตลก เมื่อเห็นดราฟเริ่มทำหน้าเครียด

"เออ กรูหึงมรึงแล้วไง กรูหึงมรึงกับไอ้ไผ่แล้วไง" ดราฟสารภาพออกมาจากใจจริง

'ใช่ กรูหึงมรึง หึงมากเลย มรึงเคยรู้บ้างมั้ย'

"เฮ้ย! เชี่ยดราฟ มรึงพูดอะไรออกมามรึงรู้ตัวเปล่าวะ มรึงเมาเปล่าเนี่ย?" แบงค์ถามอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน

"กรูรู้ตัวดีว่ากรูทำไร กรูรู้ตัวดีว่ากรูทำไร" เมื่อบรรยากาศเริ่มมา แบงค์ก็ค่อยเห็นสภาพตัวเองที่ถูกกดอยู่กับเตียงไมาสามารถขยับเขยื้อนได้!!

"เฮ้ย! แล้วมรึงจะทำไรวะ ปล่อยกรูนะมรึง กรูบอกให้ปล่อย" แบงค์โวยวายแล้วพยายามดิ้นสุดชีวิต

"โทษทีว่ะมรึง แต่มรึงทำกรูโกรธ มรึงต้องโดนลงโทษ" ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับโน้มหน้าเข้ามาใกล้



"เชี่ยมรึงจะ....อุ๊บ" ยังไม่ทันจะได้พูดต่อ ก็ถูกริมฝีปากหนาประกบอย่างรวดเร็ว ความหวานที่เข้าแทรกซึมมาทำเอาแบงค์เริ่มเคลิ้ม แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อลิ้นร้อนเริ่มสอดแทรกเข้ามาหาความหวานอย่างกระหาย แบงค์พยายามผลักดราฟออกสุดแรง เท่าที่สามารถจะทำได้ แต่เรี่ยวแรงที่เคยมี บัดนี้กลับเหือดหายไปหมด ดราฟถอนริมฝีปากออกเมื่อเห็นว่า แบงค์เริ่มหายใจติดขัด

"แฮ่กๆๆ" ทันทีที่ริมฝีปากถอนออก แบงค์ก็รีบหายใจกอบโกยอากาศอย่างรวดเร็ว

"แฮ่ก...ไอ้ดราฟ แฮ่ก มรึงจะ...แฮ่กๆ..ทำอะไร..." แบงค์พูดอย่างตะกุกตะกักสลับกับการหอบหายใจ ดราฟจ้องมองใบหน้าของแบงค์ที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่อ ดราฟไม่ได้ตอบคำถามของแบงค์แต่อย่างใดแต่ก้มลงไปบดเบียดริมฝีปากบางอีกครั้ง พร้อมทั้งรวบมือทั้งสองข้างของแบงค์ไว้หนือหัว ใช้มือข้างหนึงกดเอาไว้ มืออีกข้างก็ใช่ว่าจะอยู่เฉย ลูบไล้ผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบางไปตามสันหลังเรื่อยลงมาถึงสะโพกบาง

"อือ...อื้อๆ" แบงค์ครางอยู่ในลำคอ ดิ้นพล่านอย่างตกใจ เมื่อสัมผัสที่ลูบไล้จากด้านหลังมาด้านหน้า แล้วค่อยๆ ปลดกระดุมอกกทีละเม็ดๆ ดราฟถอนจูบออกแล้วเปลี่ยนมาซุกไซ้ซอกคอเนียน ประทับรอยความเป็นเจ้าของตามลำคอ เรื่อยลงมา

"อ๊า...อะ..ไอ้ดราฟ..มรึง...จะทำ..อะไร" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบากด้วยอารมณ์ที่เริ่มสูงขึ้น เสื้อเชิ้ตตัวบางถูกถอดออกไปตอนไหน แบงค์ไม่ได้รู้ตัวเลย เมื่อผิวสีน้ำผึงปรากฏต่อหน้าดราฟไม่ได้สนใจเสียงของแบงค์ เริ่มประทับรอยจูบเรื่อยลงมาจนถึงยอดอกสีชมพูที่ชูชัน แล้วเริ่มหยอกล้อดูดเม้มอย่างหื่นกระหายจนยอดอกเริ่มหดเกร็ง โดยที่มือทำการลูบไล้กดตรึงบริเวณท้องน้อย

"อะ...อ๊า~..อะ..พอแล้ว..หยุดเถอะ..อา" แบงค์ครางออกมาสลับกับร้องขอให้ดราฟหยุด ด้วยอารมณที่ไม่คุ้นชิน ทำให้แบงค์ครางออกมาตลอดเวลาที่ถูกดราฟสัมผัส ดราฟยังคงปฏิบัติกิจต่อไปโดยไม่ได้ตอบรับเสียงของแบงค์เลยซักนิด มือที่อยู่ตรงบริเวณท้องน้อยค่อยๆ เลื่อนมาตรงขอบกางเกงแล้วดึงรูดลงมาช้าๆ แบงค์รู้สึกว่ากางเกงของตนกำลังถูกดึงลงจึงพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นจากน้ำมือดราฟไปได้ ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวแบงค์เหลืออาภรณ์เพียงชิ้นเดียว

"ขอร้อง...หยุดเถอะ..อึก...อ๊า~" ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้พูดต่อ ดราฟก็พรมจูบลงบนหน้าท้องแบนเรียบของแบงค์ ขบเม้นทำรอยไว้ทั่วบริเวณ มือลูบเรื่อยจากหัวเข่าไล่ขึ้นมาตามขาอ่อน ทำให้แบงค์ครางออกมาไม่เป็นภาษา

"แน่ใจเหรอว่าอยากให้หยุด" ดราฟพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า พลางเอามือจับปราการชิ้นสุดท้ายของแบงค์รูดออก ทำให้ร่างของแบงค์ตอนนี้เปลือยเปล่าไร้สิ่งใดบดบัง ภาพของร่างบางตรงหน้าที่ยัดนี้ ผิวสีน้ำผึ้งได้ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงเป็นจุดๆ ไปทั่วตัว หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มช้ำที่บัดนี้โดนดราฟประกบลงมาอีกครั้ง จูบที่เคยจาบจ้วงขโมยความหวานอย่างไม่เกรงใจ แต่บัดนี้กลายเป็นจูบที่อ่อนโยนและแสนหวานในความรู้สึกของแบงค์ ซึ่งนั่นทำให้แบงค์เผลอตอบรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ สติเริ่มหลุดลอยไป จากอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน ลิ้นทั้งสองที่เกี่ยวกระหวัดกันเต็มไปด้วยความต้องการ ดราฟค่อยๆ ถอนจูบออกมองตาของแบงค์ ที่ตอนนี้หวานเยิ้มเต็มไปด้วยราคะความต้องการ

"ตอบสนองดีแบบนี้ แสดงว่าคงทำกับไอ้ไผ่มันบ่อยสินะ" ดราฟพูดขณะปลดอาภรณ์ของตนออก เผยให้เห็นผิวขาวกระจ่าง หลังจากนั้นดราฟก็กลับมาคร่อมแบงค์ไว้เหมือนเดิม

"ในเมื่อทำกับไอ้ไผ่บ่อยแล้ว แบบนี้กรูไม่ต้องเกรงใจก็ได้ใช่มั้ย" ดราฟก้มลงพูดข้างหกูของแบงค์ ทำเอาแบงค์ที่ตอนแรกสติหลุดลอยไปเริ่มได้สติกลับมา เริ่มรับรูสภาพรอบตัวเองว่าตอนนี้ร่างทั้งสองล้วนเปลือยเปล่าและแนบชิดกันมาก สมองเริ่มประมวลถึงประโยคของดราฟเมื่อครู่

'มันกำลังเข้าใจผิด!!!!!'

"อะ...ไอ้ดราฟฟ..มะ..มรึงกำลัง..เข้าใจ..ผะ..อ๊า~" แบงค์พูดออกมาอย่างยากลำบาก แต่ยังไม่ทันพูดจนจบ ดราฟก็เอามือเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของแบงค์แล้วรูดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ

"อ๊า~...อ่ะ..ไอ้ดราฟ...อ๊า" แบงค์ครางออกมาไม่หยุดพร้อมกับเรียกชื่อของร่างสูง ที่บัดนี้เร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีท่าทีว่าจะหยุด มืออีกข้างใช่จะปล่อยให้ว่าง ทำการลูบไล้แผ่นหลังเนียนของแบงค์ต่อไป

"อ่ะ...อ๊า..พอ..พอเถอะ..อ๊า" มือปัดป่ายไปทั่ว แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ดึงทิ้งหมอนและผ้าห่มเอาไว้ เพื่อเป็นหลักเท่านั้น

"แน่ใจเหรอว่าอยากให้หยุดน่ะ" ดราฟกระซิบประโยคเดิมที่ข้างหูแบงค์อีกครั้ง พร้อมเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีก

"อ๊า~" ร่างของแบงค์กระตุกเหร็งพร้อมทั้งของเหลวสีขาวขุ่นที่พุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนมือของ ดราฟจัดการนำของเหลวของแบงค์ปาดไปที่ช่องทางเบื้องล่าง โดยมีของเหลวนั้นเป็นสิ่งหล่อลื่น

"อ๊า~..เจ็บ..ดราฟ กรูเจ็บ!" แบงค์ร้องอย่างเจ็บปวด เมื่อรูสึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างตน

"อะไรกัน ทำกับไอ้ไผ่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ เพิ่งนิ้วเดียวบ่นเจ็บไปได้" ไม่ว่าเปล่า นิ้วที่สองก็กดแทรกเพิ่มเข้าไป แบงค์ร้องครางอย่างเจ็บปวดเมื่อดราฟชักนิ้วเข้าออก เอปรับให้แบงค์คุ้น ก่อนที่นิ้วเรียวจะไปสะกิดถูกจุดๆ หนึ่งเข้า

"อ๊า~ ฮ๊า~"แบงค์ครางออกมาอย่างสุดเสียง เมื่อดราฟเห็นจึงแกล้งด้วยการกดเน้นไปที่จุดนั้น ทำเอาแบงค์ครางออกมาไม่หยุด ดราฟชักนิ้วเข้าออกซักพักก็หยุด ยังไม่ทันที่แบงค์จะได้โล่งใจ ดราฟก็จับเรียวขาของแบงค์แยกออก พร้อมกับสอดใส่ส่วนนั้นเข้ามาในกายของแบงค์ทันที

"อึ๊ก!..จะ...เจ็บ..อะ..ฮึก.." แบงค์ร้องออกมาเบาๆ ปนสะอื้นเล็กน้อย เพราะขนาดของสิ่งที่บดเบียดเข้ามานั้น เทียบไม่ได้กับนิ้วที่ถูกถอนออกไปแม้แต่น้อย แขนทั้งสองข้างของแบงค์พยายามดันไหล่ของดราฟออก ดราฟจับมือทั้งสองข้างของแบงค์ไปคล้องไว้ที่คอตน ก้มลงประกบปากจูบเพื่อดึงดูดความสนใจของแบงค์ แล้วค่อยๆ สอดใส่เข้ามา โดยมีเสียงของแบงค์ที่ร้องประท้วงอยู่ในลำคอเป็นระยะๆ จนกระทั่งแก่นกายของดราฟเข้ามาได้ทั้งหมดแล้ว ดราฟก็เริ่มขยับเข้าออก

"อ๊า~ ไอ้ดราฟ..อย่าขยับ..กรูเจ็บ! พอแล้ว...ไม่เอา..ฮึก" แบงค์กอดคอดราฟแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด พร้อมเสียงครวณครางที่ยังคงดังออกมาเป็นระยะ ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีกับอารมณ์ของดราฟ ที่ตอนนี้ลุกโชนถึงขีดสุด ดราฟขยับกายเร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์

"เป็นไงล่ะ..ระหว่างของกรู...กับของไอ้ไผ่..ใคร..รู้สึกดี...กว่ากันวะ" ดราฟพูดอย่างติดขัด ด้วยอารมณที่คุโชนจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ ทันทีที่กล่าวจบ ร่างทั้งสองร่างก็กระตุกเกร็งพร้อมทั้งปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน เมื่อได้ปลดปล่อยไปแล้ว สติของดราฟก็เริ่มกลับมาบางส่วน ทำให้รู้ตัวทันทีว่า ร่างบางตรงหน้าที่กำลังหอบหายใจในอ้อมกอดของเขานั้น ยังไม่เคยผ่านใครมาก่อน (ทำเสร็จแล้วเพิ่งจะมารู้ตัวนะมรึง : คนแต่ง) อาจเป็นเพราะอารมณโกรธบวกหึง ทำให้ไม่ทันได้สังเกต แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่ามันจะจบแค่นี้หรอกนะไอ้แบงค์

"มรึงอย่าเพิ่งหลับก่อนล่ะไอ้แบงค์ เมื่อกี้มันเพิ่งออร์เดิร์ฟเฟ้ย! ต่อจากนี้ต่างหากจะเป็นจานหลัก" ดราฟก้มลงกระซิบข้างหูแบงค์เบาๆ ทำเอาแบงค์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ไม่ปล่อยให้แบงค์ได้คัดค้านหรือขัดขืนแต่อย่างใด ก้มลงประกบริมฝีปากพร้อมกับเริ่มต้นกิจเดิมอีกครั้ง

จบตอนแล้วจ้า ^^